ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Βιτόριο Ταβιάνι: Ο ένας του σπουδαίου διδύμου

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΑΡΜΠΗΣ

Ο Βιτόριο Ταβιάνι με τη Χρυσή Αρκτο για το «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει».

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

Είναι λίγο παράξενο να μιλάει κανείς για έναν προσφάτως αποθανόντα καλλιτέχνη αποτιμώντας το έργο του, όταν αυτό αποτελεί προϊόν συνεργασίας με κάποιον άλλο. Στην περίπτωση του Βιτόριο Ταβιάνι, ο οποίος «έφυγε» την Κυριακή σε ηλικία 88 ετών, αυτός είναι ο αδελφός του, Πάολο. Οι δυο τους συνέθεσαν ένα σπουδαίο κινηματογραφικό δίδυμο, που έβαλε ξεκάθαρη την υπογραφή του στο σύγχρονο ευρωπαϊκό σινεμά.

Το τι ποσοστό δημιουργίας ανήκει στον έναν και τι στον άλλον το γνώριζαν μάλλον μόνον οι ίδιοι –και δεν έχει άλλωστε τόση σημασία–, ωστόσο η κοινή τους πορεία υποδεικνύει και την καλλιτεχνική τους ταυτότητα. Οχι τυχαία, το κορυφαίο φιλμ τους είναι μια βιογραφία, η οποία αν και δεν περιγράφει τους ίδιους, φέρει στοιχεία που αντικατοπτρίζουν ευθέως τις δικές τους εμπειρίες και πεποιθήσεις.

Ο πρωταγωνιστής του «Padre Padrone» (Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες) είναι o Γκαβίνο Λέντα, ένας νεαρός από τη Σαρδηνία, ο οποίος ξεφεύγει από τις κακουχίες της αγροτικής ζωής, καταφέρνοντας να μορφωθεί, κόντρα στη θέληση του δεσποτικού πατέρα του. Η συγκεκριμένη ταινία, όπως και αρκετές άλλες της φιλμογραφίας τους, αναδεικνύει σε κυρίαρχο μοτίβο την ιταλική εξοχή, η οποία είχε εγγραφεί στη συνείδηση των Ταβιάνι από την παιδική τους ηλικία. Και σε επίπεδο ιδεολογίας, όμως, το κοινό όραμα των δύο αδελφών ήταν αυτό που τους οδηγούσε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πολύ πιο πρόσφατο «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει» (2012), ένα καθαρά πολιτικο-κοινωνικό φιλμ, το οποίο βραβεύτηκε και με τη Χρυσή Αρκτο του Βερολίνου. Υπό αυτό το πρίσμα και με δεδομένο το δέσιμό τους, ήταν τυχεροί ο Βιτόριο και ο Πάολο Ταβιάνι που πέρασαν τόσες δημιουργικές δεκαετίες μαζί. Το ίδιο και όλοι εμείς που απολαμβάνουμε το έργο τους.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ