Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οταν επέστρεψε η κόρη του Φώτη

Κύριε διευθυντά
Ο Φώτης είναι φίλος μου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ορεινό χωριό της Ρούμελης. Ζει στην Αθήνα. Τον γνώρισα πριν από περίπου 35 χρόνια. Δάσκαλος σπούδασε. Δασκάλα πήρε. Ο ίδιος εργάστηκε στον ΟΤΕ, αλλά κράτησε τα χαρίσματα του δασκάλου.

Δεν θέλω να περιγράψω τις αρετές του Φώτη, γιατί κάτι τέτοια τον στενοχωρούν. Μόνο δυο λόγια θα πω. Οποιος λίγο τον γνωρίσει τον συμπαθεί πολύ. Οποιος τον γνωρίσει περισσότερο θα ήθελε να τον έχει φίλο. Οποιος τον γνωρίσει πολύ, θα ήθελε να τον έχει αδερφό, πατέρα, γιο!

Τον τελευταίο καιρό ο Φώτης δεν «περπατάει», αλλά… «ίπταται». Αυτό συμβαίνει γιατί άρχισε να σιγοπερπατάει ο «Φώτης ο β΄», ο Φωτάκος. Καταλαβαίνετε τώρα. Δυο πατέρες και δυο γιοι...

Πάνω από πέντε χρόνια ο Φώτης είχε ένα μαράζι στην καρδιά. Η κόρη του, το άλλο του παιδί, γιατρός, «αιθέρας» στα γράμματα και το ήθος, είχε μεταναστεύσει στη Γαλλία για να βρει εκεί δουλειά.

Πριν από λίγες βδομάδες, ο Φώτης με πήρε τηλέφωνο. Τα δάκρυά του με… έπνιξαν!

«Μιχάλη, πριν από πέντε χρόνια, φόρτωνα τις βαλίτσες της κόρης για το Παρίσι και έκλαιγα από πίκρα. Πριν από λίγες μέρες τις ξεφόρτωσα εδώ και έκλαιγα από χαρά! Η κόρη γύρισε. Βρήκε εδώ δουλειά σε ελληνικό νοσοκομείο. Εύχομαι όλοι οι γονείς, που έχουν παιδιά στα ξένα, να δοκιμάσουν τη χαρά τη δική μου!».

Η ευχή του Φώτη είναι και ευχή όλων μας. Ολων των Ελλήνων!

Μιχαλης Ι. Μιχαλακοπουλος, Περιστέρι

Αλλαγές ουσίας στο Σύνταγμα

Κύριε διευθυντά
Με την ευκαιρία των συζητήσεων περί αναθεωρήσεως του Συντάγματος, προβάλλω σχετικώς μερικές προτάσεις, προϊόν πολύχρονης τριβής με τους νόμους και το Σύνταγμα. Μεταξύ άλλων:

1. Ανάδειξη της ηγεσίας της Δικαιοσύνης κατ’ αρχαιότητα, χωρίς καμία ανάμειξη κυβέρνησης, δηλαδή κόμματος ή άλλων παραγόντων, ώστε να ενισχυθεί το κύρος της.

2. Απόλυτος ακυρότης των διατάξεων νόμων που είναι άσχετοι με το κύριο θέμα τους. Η ακυρότητα πρέπει να απαγγέλλεται από το ίδιο το Σύνταγμα.

3. Ιδρυση Γερουσίας με εκατό μέλη, όχι ως δεύτερου νομοθετικού σώματος, αλλά με αποκλειστικό έργο τη στήριξη και τον έλεγχο της κυβερνήσεως. Για να υπάρξει πραγματική διάκριση εξουσιών και κοινοβουλευτικός έλεγος ουσίας, πρέπει άλλο Σώμα να στηρίζει και να ελέγχει την κυβέρνηση και άλλο να νομοθετεί.

4. Βουλή με εκατό μέλη, με αποκλειστικό έργο την ψήφιση των νόμων με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών και με ένα «ναι» ή «όχι», χωρίς τροπολογίες. Υπό την ισχύ του άρθρου 67 του Συντάγματος μπορούν να ψηφίζονται νόμοι, και ψηφίζονται σωρηδόν, μόνο από τριάντα οκτώ (38) βουλευτές, το μισό συν ένα των παρόντων εβδομήντα πέντε (75) βουλευτών, η παρουσία των οποίων είναι αρκετή για την ύπαρξη απαρτίας.

5. Απόλυτη απαγόρευση ασκήσεως καθηκόντων υπουργού ή υφυπουργού από μέλη της Βουλής ώστε να είναι πλήρης η διάκριση των εξουσιών.

Ο γερουσιαστής που θα ασκεί καθήκοντα υπουργού ή υφυπουργού θα απέχει των καθηκόντων του ως γερουσιαστού και θα αναπληρώνεται από τον επιλαχόντα.

6. Σταθερό, συνταγματικώς κατοχυρωμένο, εκλογικό σύστημα, ενισχυμένης αναλογικής για τη Γερουσία και απλής αναλογικής για τη Βουλή.

7. Απόλυτος απαγόρευση διεξαγωγής εκλογών πριν περάσει η τετραετία.

8. Πλήρης κατάργηση των διατάξεων περί ευθύνης υπουργών και υπαγωγή των παραβάσεών τους στην Τακτική Δικαιοσύνη και μόνο αναστολή της διώξεως για όσο χρόνο ασκούν τα καθήκοντά τους, με παράλληλη και ισόχρονη επιμήκυνση του χρόνου της παραγραφής των αδικημάτων.

Ευαγγελος Ανδριανος, Επίτιμος Αρεοπαγίτης, Καστόρειον Λακωνίας

Εμείς οι καταναλωτές, η φορολογία, οι τιμές

Κύριε διευθυντά
Μάλλον επιδερμικώς ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης, στην «Καθημερινή της Κυριακής» της 1ης Απριλίου 2018, καταλογίζει στα «ολιγοπώλια» τη συνεχιζόμενη ακρίβεια, τις υψηλές τιμές, στην αγορά των χρειωδών της ζωής, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων, στη διάρκεια της τρεχούσης κρίσεως. Ομως, αφού η προηγηθείσα περίοδος δανεικής ευημερίας μας στην Ελλάδα ήταν μη διατηρήσιμη και μη βιώσιμη, το πραγματικό βιοτικό μας επίπεδο ήταν αναμενόμενο να πέσει. Εάν οι τιμές έπεφταν σε ίσο ποσοστό με τα εισοδήματά μας, τότε το βιοτικό μας επίπεδο θα είχε παραμείνει στην πραγματικότητα σταθερό. Και βεβαίως, δεν θα μιλούσαμε για οικονομική κρίση, αλλά για γενική και ανώδυνη αναπροσαρμογή των ονομαστικών τιμών. Ούτε είναι δυνατόν, σε ελευθέρα αγορά, ανοικτή στον διεθνή ανταγωνισμό, να διατηρηθούν επί μακρόν ολιγοπώλια. Εάν, λοιπόν, οι τιμές αγαθών ευρείας καταναλώσεως παραμένουν, σε κάποιο βαθμό, αδικαιολογήτως υψηλές, πρέπει να αναζητήσουμε αλλού την αιτία. Προτείνω δύο ερμηνείες που δεν αποκλείουν η μία την άλλη:

Στην πλευρά της ζητήσεως, το αδικαιολογήτως υψηλό κόστος λειτουργίας του ελλαδικού πελατειακού και παρασιτικού κράτους (και παρακράτους) μετατρέπεται σε αδικαιολογήτως υψηλά εισοδήματα (και συντάξεις) για τους τροφίμους του. Την υπερβάλλουσα ζήτηση ενισχύουν και τα εισοδήματα από τη «μαύρη», αδήλωτη και ανεπίσημη οικονομία.

Στην πλευρά της προσφοράς, η υπερυψηλή φορολογική και ασφαλιστική επιβάρυνση επιβαρύνει εξίσου όλες τις νομίμως λειτουργούσες επιχειρήσεις, οπότε και μπορεί να μετακυλίεται στις τελικές τιμές καταναλωτού χωρίς τον φόβο εκ των ανταγωνιστών. Αυτή η ιδία επιβάρυνση αποτρέπει και την είσοδο νέων επιχειρήσεων στην οικονομία, στηρίζοντας, με τον τρόπο αυτό, την όποια ολιγοπωλιακή τάση έχουν οι ήδη υπάρχουσες επιχειρήσεις.

Γεωργιος Ιακ. Γεωργανας

Αναμνήσεις μου από το Γούντστοκ

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το αφιέρωμα της «Κ» στις 7/8 Απριλίου, ήθελα να παραθέσω μερικές ακόμη πτυχές εκείνου του γεγονότος.  Είχα την τύχη, χρονικά και τοπικά, να είμαι εκείνη την εποχή φοιτητής σε Πανεπιστήμιο της βορειοανατολικής ακτής των ΗΠΑ.  Παρακάτω χρησιμοποιώ πρώτο πρόσωπο πληθυντικού γιατί όποιος έχει ζήσει για ένα διάστημα στις ΗΠΑ γνωρίζει ότι ίσως είναι η μόνη χώρα, που, από τη φύση της, δίνει την αίσθηση και στον προσωρινό αλλοδαπό κάτοικό της ότι είναι και δική του χώρα. Οταν ξεκινήσαμε για το Woodstock το πρωί της 16/8/1969 για να φτάσουμε, μέσα από κυκλοφοριακό χάος, στις παρυφές του ανοργάνωτου φεστιβάλ, πιστεύαμε ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο και όχι ότι θα είμαστε παρόντες στο γράψιμο ιστορίας. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο, τότε δεν άλλαξε ο κόσμος αλλά γράφτηκε ιστορία.

Πέραν των όσων αναφέρει το αφιέρωμά σας, θέλω να συμπληρώσω ότι είχαν προηγηθεί ακόμη δύο γεγονότα που είχαν μεγάλη συμβολή στον διχασμό της κοινωνίας των ΗΠΑ και ιδιαίτερα μεταξύ μεγάλου αριθμού νέων και ιδιαίτερα της πλειονότητας των φοιτητών και από την άλλη πλευρά αυτών που εκεί αποκαλούνται blue-collar workers. Τα γεγονότα αυτά ήταν το συνέδριο για εκλογή υποψηφίου των Δημοκρατικών στο Σικάγο τον Αύγουστο του 1968 και η σφαγή στο My Lai του Βιετνάμ τον Μάρτιο του 1968.

Το πρώτο απογοήτευσε τους νέους που υποστήριζαν την υποψηφιότητα του γερουσιαστή McCarthy που ήταν αντίθετος με τον πόλεμο του Βιετνάμ και το δεύτερο έδειξε ότι, αν ο κάθε πόλεμος διεξάγεται ίσως με κάποιες αρχές, οι ΗΠΑ πολεμούσαν με λάθος τρόπο, που η αμερικανική νεολαία τον απέρριπτε.

Παρατηρήθηκε επίσης το φαινόμενο πολλοί νέοι που δεν ήθελαν να συμμετέχουν σε αυτόν που θεωρούσαν άσκοπο πόλεμο να μεταναστεύουν στον Καναδά.  Ισως τελικά το Woodstock να ήταν το αποκορύφωμα αυτής της αντιπαράθεσης, που σηματοδότησε τη διακοπή της μακράς παράδοσης της χώρας αυτής να συμμετέχει ομόψυχα και με μεγάλες θυσίες σε πολέμους ακόμη και έξω από τα σύνορά της.

Στην τελετή απονομής πτυχίων του Πανεπιστημίου μου, τον Ιούνιο του 1970, επετράπη πρώτη φορά στην ιστορία του κύριος ομιλητής να είναι ένα φοιτητής που μίλησε ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας ότι «σε καιρούς κρίσης η παράδοση πρέπει να διακόπτεται». Ισως τελικά αυτό να είναι το μήνυμα και η παρακαταθήκη του Woodstock και της εποχής του. Πολλοί το αποκάλεσαν αμφισβήτηση.

Ιωαννης Ζαννης, Ph. D. Yale University

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ