ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αφιέρωμα Κωνσταντίνος Καραμανλής: Εβαλε την Ελλάδα πάνω σε στέρεες «ράγες»

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

O Kαραμανλής υποδέχεται το 1976 τον πρόεδρο της Kύπρου, Aρχιεπίσκοπο Mακάριο.

Αν ζούσε σήμερα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα ένιωθε ταυτόχρονα δικαιωμένος και στενοχωρημένος. Δικαιωμένος, γιατί ορθώς προέβλεψε ότι ένας βαθύτατα μεσογειακός λαός, σαν τον ελληνικό, χρειάζεται να πορεύεται πάνω σε στέρεες και προκαθορισμένες «ράγες». Γνώριζε καλά και από πρώτο χέρι την ικανότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος να απορρυθμίζεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Είχε πλήρη συνείδηση των γεωπολιτικών απειλών που κρύβει η γειτονιά μας. Οταν χτυπούσε το χέρι και φώναζε το περίφημο «ανήκομεν εις την Δύσιν», είχε απέναντί του ένα τσουνάμι λαϊκισμού και αντιδυτικής μανίας το οποίο διογκωνόταν με τεράστια ταχύτητα. Φοβόταν τον «εκτροχιασμό» και γι’ αυτό φρόντισε για τις «ράγες». Πόσο δίκιο είχε!

Ακόμη και όταν η πρόσφατη οικονομική κρίση οδήγησε στην πρωτοφανή αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού μας προσανατολισμού, το καλοκαίρι του 2015, οι «ράγες» αποδείχθηκαν εξαιρετικά στέρεες και σωτήριες. Του το χρωστάμε αυτό.

Ο Καραμανλής θα ένιωθε, όμως, και πολύ στενοχωρημένος αν ζούσε σήμερα με την πολιτική παρακμή, την έξαρση του λαϊκισμού και τη διάλυση κάθε υπολείμματος αποτελεσματικού κράτους. Θα τον εξόργιζε πως Ελληνες πολιτικοί ηγέτες έχουν καταντήσει να φέρονται σαν επαίτες στην Ευρώπη, είτε για μία ακόμη δόση είτε για προστασία απέναντι στην Τουρκία. Γιατί έβλεπε τους μεγάλους ξένους ηγέτες ως ίσους, σαν να εκπροσωπεί μία πολύ πιο ισχυρή χώρα από την Ελλάδα. Δεν νομίζω, επίσης, να άντεχε τον ευτελισμό του πολιτικού λόγου, το κυνήγι των αντιπάλων το οποίο τόσο αντιπαθούσε και την έλλειψη «σπονδυλικής στήλης» που διακρίνει τους πολιτικούς όλων των παρατάξεων.

Η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης έζησε δύο μεγάλα ρεύματα, τα οποία εκφράσθηκαν κυρίως από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Από πλευράς υστεροφημίας έχει κερδίσει –χωρίς καμία αμφιβολία– ο καραμανλισμός. Η Ιστορία είναι ήδη γενναιόδωρη απέναντί του. Οταν ο Ελληνας σκέπτεται με το μυαλό του παραδέχεται τον Καραμανλή.

Φοβούμαι, όμως, ότι το brand του παπανδρεϊσμού αποδείχθηκε πιο ανθεκτικό, γιατί μπόλιασε περισσότερο το πολιτικό μας DNA (ακόμη και της Κεντροδεξιάς), την κουλτούρα μας, τον τρόπο που βλέπουμε τους «ξένους».

Θα ήμασταν αλλού ως χώρα αν είχαμε περισσότερους αυθεντικούς «απόστολους» του καραμανλισμού και όχι του παπανδρεϊσμού στην ηγεσία αυτού του τόπου. Αυτό είναι το κρίμα. Το καλό είναι ότι παρά τις εργώδεις προσπάθειές μας να εκτροχιαστούμε, οι «ράγες» στις οποίες μας έβαλε μας κράτησαν όρθιους και μακριά από τον γκρεμό.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ