Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Νάιν φασίστας, φιλόζωη φροϊλάιν»

Κύριε διευθυντά
Ο επιστολογράφος σας κ. Δ. Α. Μπαλτάς («Κ» 19-4-2018) αναφέρεται στα «δεσποζόμενα» και «αδέσποτα» σκυλιά, τα οποία βέβαια κάποτε ήταν και αυτά «δεσποζόμενα» αλλά οι δεσπόται των τα βαρέθηκαν και τα εγκατέλειψαν στην τύχη τους. Αναφέρω και μία περίπτωση, που δεν είναι μοναδική, που συνέβη στην παραλία Κόκκινο Λιμανάκι. Πριν από λίγα χρόνια, ήμουν πρόεδρος του εξωραϊστικού συλλόγου και οιονεί υπεύθυνος για την καθαριότητα και την ευταξία στην πλαζ. Σε περίοδο ακμής τότε που η θάλασσα πλημμυρίζει από κόσμο πάσης ηλικίας και μαμάδες με τα μωρά τους, είδα δύο κοπελίτσες που έπαιζαν μέσα στο νερό με τον σκύλο τους. Τις πλησίασα και επιστρατεύοντας όλη τη «γαλατική» ευγένεια που διέθετα, είπα να βγάλουν τον σκύλο έξω. Αρχισαν τα why και άλλα. Σε έντονο ύφος, είπα πως απαγορεύονται τα σκυλιά, όταν υπάρχει κόσμος. Η μία έβγαλε γλώσσα και με είπε «γιου αρ, φασίστα». Από τις κουβέντες μεταξύ τους κατάλαβα πως είναι Γερμανιδούλες, οπότε πήρα το «γλυκό μου» και της είπα: «Νάιν φασίστα, φροϊλάιν. Φερμπότεν, ράους!» (Οχι φασίστας, δεσποινίς. Απαγορεύεται, δρόμο!). Τα μάζεψαν και πήραν δρόμο! Το πρόβλημα δεν είναι με τα τετράποδα, που ενίοτε είναι χρήσιμα και πάντα ανεύθυνα. Το πρόβλημα είναι με τα δίποδα που τα συνοδεύουν ή τα εγκαταλείπουν ως αδέσποτα.

Ιορδανης Β. Παπαδοπουλος, Μαθηματικός, τ. γυμνασιάρχης, Χολαργός

Χειρουργεία, αριθμοί και αξιολογήσεις

Κύριε διευθυντά
Διάβασα με ενδιαφέρον πρόσφατα ρεπορτάζ της κ. Πέννυς Μπουλούτζα με τίτλο «Χιλιάδες στην ουρά για ένα χειρουργείο» στο φύλλο της έγκριτης εφημερίδος σας. Πέραν των εντυπώσεων που δημιουργούνται και του ακραίου παραδείγματος που περιγράφεται ως μεμονωμένο συμβάν στις δύο πρώτες παραγράφους του δημοσιεύματος, καταχωρίζεται πίνακας χειρουργικών επεμβάσεων στο ΕΣΥ στον οποίο αποτυπώνονται χρήσιμα στοιχεία. Θα μου επιτρέψετε να εκφράσω κάποιες απόψεις προσβλέποντας να εισφέρω σε εποικοδομητικό διάλογο με σύνεση και νηφαλιότητα.

– Δεν καταγράφεται στο δημοσίευμα και τον αναρτώμενο πίνακα το είδος των επεμβάσεων και η βαρύτητά τους. Στο νοσοκομείο «Γεννηματάς» είναι μεγάλος ο αριθμός των οφθαλμολογικών επεμβάσεων, καθώς και των επεμβάσεων πλαστικής χειρουργικής, οι περισσότερες των οποίων διενεργούνται με τοπική αναισθησία. Στο εν λόγω νοσοκομείο δεν εκτελούνται καρδιοθωρακοχειρουργικές επεμβάσεις, οι οποίες είναι πολύπλοκες, χρονοβόρες και απαιτητικές. Συνεπώς το να εξάγουμε συμπεράσματα με ποσοτικά κριτήρια συγκρίνοντας ανόμοια πράγματα είναι τουλάχιστον παραπλανητικό.

– Τα κριτήρια ποιότητας είναι εξίσου ή και περισσότερο σημαντικά σε σχέση με τα ποσοτικά δεδομένα. Είναι απαραίτητο να καταγραφούν η νοσηρότητα, η θνητότητα, ο χρόνος νοσηλείας και το κόστος που συνεπάγεται ανά ειδικότητα η άσκηση της χειρουργικής. Επίσης, είναι σκόπιμο να μετρηθεί ο αριθμός επεμβάσεων ανά κέντρο και ανά χειρουργό και να καταγραφεί το είδος των επεμβάσεων που διενεργούνται προκειμένου να καταστεί εφικτή η αξιολόγηση των χειρουργών και των κέντρων ανά ειδικότητα, και να συγκριθούν οι επιδόσεις της ελληνικής νοσοκομειακής πραγματικότητας με τα διεθνώς ισχύοντα και προβλεπόμενα. Επί παραδείγματι, σε ένα νοσοκομείο μπορεί η ορθοπεδική να δρέπει δάφνες, αλλά η γυναικολογία να μην επιδεικνύει χειρουργικό έργο. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να δρομολογηθεί ανασχεδιασμός των υπηρεσιών υγείας.

– Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συντριπτική τους πλειονότητα οι Ελληνες χειρουργοί δεν συμμετέχουν σε διεθνείς βάσεις καταγραφής των επεμβάσεων που διενεργούν, ούτε το υπουργείο Υγείας δημιούργησε βάση δεδομένων καταγραφής επεμβάσεων με το είδος, τις ημέρες νοσηλείας και την έκβαση, ώστε να διαθέτουμε εικόνα και ο πολίτης να πληροφορείται, όπως συμβαίνει αλλαχού στον πολιτισμένο κόσμο. Αυτές οι βάσεις χρησιμεύουν διεθνώς για την αξιολόγηση και τη χρηματοδότηση των νοσοκομειακών τμημάτων.

– Οι περισσότεροι, μιλώντας για αριθμούς, εννοούν προσλήψεις ιατρονοσηλευτικού προσωπικού. Κανένας δεν μιλάει για αξιολόγηση του υφιστάμενου προσωπικού. Υπάρχουν τμήματα στο ΕΣΥ που, με περισσότερους υπηρετούντες, βγάζουν λιγότερη δουλειά σε σχέση με την περίοδο προ του 2009 (συμβαίνει και αυτό!). Οι πάσης φύσεως συνδικαλιστές που φωνασκούν ας το κοιτάξουν.

Χαραλαμπος Ζησης, Χειρουργός Θώρακος, επιμελητής ΕΣΥ

Η απλή αναλογική και το όριο του 3%

Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα από τις φιλόξενες στήλες της «Κ» να επισημάνω ένα θέμα το οποίο, με τη συζήτηση περί απλής αναλογικής, αρχίζει να προβάλλεται, έστω δειλά δειλά, και το οποίο δεν έχει τύχει της ανάλογης προσοχής, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, παρά τους προφανείς κινδύνους που εγκυμονεί. Αναφέρομαι στις κυβερνητικές διαθέσεις κατάργησης του 3% ως εκλογικού ορίου εισόδου κομμάτων στο Κοινοβούλιο. Εμπνευστής της αυτόχρημα καταστρεπτικής, για τα εθνικά συμφέροντα, ιδέας εμφανίζεται ο υπουργός Επικρατείας Χρ. Βερναρδάκης, όπως τουλάχιστον υποστηρίζεται από σοβαρά έντυπα.
Το περίεργο στην περίπτωση αυτή είναι ότι ο ίδιος δεν αισθάνεται την ανάγκη μιας διάψευσης της ολέθριας αυτής ιδέας που του αποδίδεται.

Θεωρούμενος ο «εγκέφαλος» της εκ μέρους των Συριζανέλ ανάλυσης των ευρημάτων των δημοσκοπήσεων εμφανίζεται, προ του βέβαιου εκλογικού καταποντισμού τους, να εισηγείται διάφορα ευφάνταστα «σενάρια» αναχαίτισης της βέβαιης, και αυτοδύναμης, εκλογικής νίκης της Ν.Δ. οποτεδήποτε γίνουν οι εκλογές.
Φαίνεται ότι έχει ζηλώσει τη «δόξα» του Αγ. Κουτσόγιωργα, που για να αναχαιτίσει τον επερχόμενο, υπό τον αείμνηστο Κ. Μητσοτάκη, εκλογικό θρίαμβο της Νέας Δημοκρατίας, επινόησε το πιο φαύλο, και αισχρό συνάμα, εκλογικό σύστημα, έτσι ώστε συνεχείς εκλογικοί θρίαμβοι με 46, 47 και 48% να μην οδηγούν σε αυτοδύναμη κυβέρνηση! Το ότι το κατάπτυστο αυτό εκλογικό «μαγείρεμα» οδήγησε στην είσοδο στο Κοινοβούλιο ανεξάρτητου μουσουλμανικού κόμματος είναι μόνο μία από τις απροσμέτρητες βλαβερές συνέπειές του, ή μάλλον η κυρίαρχη. Κλείνοντας, θέλω να πιστεύω ότι οι σώφρονες των κυβερνώντων θα αποτρέψουν το εφιαλτικό αυτό σενάριο.

Ιωαννης Κ. Νησιωτης, Αθήνα

Σύμπαν, ανοησία και απεραντοσύνη

Κύριε διευθυντά
Γράφτηκαν πάρα πολλά για τον απελθόντα, μεγάλο επιστήμονα Στίβεν Χόκινγκ. Θα ήθελα όμως να σταθώ και να σχολιάσω το σχετικό άρθρο του κ. Ηλία Μαγκλίνη (17/3), στο οποίο θίγεται η αντίδραση του απλού, σκληρά εργαζόμενου ανθρώπου, ο οποίος με το άγχος της καθημερινής υπαρξιακής αγωνίας αντιδρά με το ερώτημα: «Τι με ενδιαφέρουν εμένα οι μαύρες τρύπες και πώς επηρεάζουν την καθημερινότητά μου;».

Και όμως, αυτή τη ρουτινιασμένη, επίπεδη καθημερινότητα έρχονται να την ταράξουν, αναποδογυρίζουν οι λίγοι φωτισμένοι, εκλεκτοί άνθρωποι. Μερικοί από αυτούς, οι τυχεροί, δοξάστηκαν εν ζωή, όπως ο Στίβεν Χόκινγκ. Αλλοι πέθαναν αγνοημένοι, ξεχασμένοι και φτωχοί, για να δοξαστούν μεταθανατίως. Υπάρχει όμως και μια τρίτη ομάδα την οποία αξίζει να αναδείξουμε. Πρόκειται για τους ανθρώπους των οποίων οι πρωτοπόρες ιδέες προκάλεσαν την αντίδραση των εκάστοτε ισχυρών και, είτε από άγνοια είτε κυρίως από φθόνο, κυνηγήθηκαν ακόμα και μέχρι φυσικής εξοντώσεώς των. Μερικοί από αυτούς όμως δεν άντεξαν και λύγισαν, όπως ο Γαλιλαίος, άλλοι όμως, προς μεγάλη τους δόξα, επέμεναν μέχρι τέλους και θυσιάστηκαν. Ατελείωτος ο κατάλογος, ενδεικτικά αναφέρω τον δικό μας Σωκράτη, τον Ιταλό Τζιορντάνο Μπρούνο που κάηκε στην πυρά, τον Ούγγρο ιατρό Ιγνάτιο Σεμμελαβάις, ο οποίος ανακοινώνοντας το αίτιο του επιλοχείου πυρετού που έσωζε τις γυναίκες, κυνηγήθηκε με τέτοια ένταση και πείσμα από το κατεστημένο, ώστε το μυαλό του δεν άντεξε και τρελάθηκε – στο τέλος στεκόταν μπροστά στα μαιευτήρια μοιράζοντας φυλλάδια στους περαστικούς για το πώς θα σώζουν τις γυναίκες τους. Πέθανε σε φρενοκομείο. Ο Αϊνστάιν είχε δηλώσει κάποτε: «Δύο πράγματα είναι άπειρα, το Σύμπαν και η ανοησία των ανθρώπων».

Ι. Κ. Γεωργιου, Καρδιολόγος


Τυχεροί όσοι ομνύουν «για πάντα» σε βαθύρριζες παιδικές φιλίες, ανθεκτικές στις δονήσεις του χρόνου και στην τριβή της βιοτής. Υμνο αναμνήσεων σε συμμαθητή του, με σφυγμό από τις δεκαετίες ’50 και ’60, καταθέτει ο επιστολογράφος της «Κ»· για τον πολυτάλαντο Λεωνίδα που δεν τα ’θελε τα γράμματα μα τον ζήλευαν όλοι. Εκπληκτικός αθλητής και συνάμα ο κέρβερος των γκολπόστ στο μικροχώρι της Γορτυνίας. Γιασίν τον βάφτισαν, αφού την ίδια περίοδο μεσουρανούσε ο κορυφαίος τερματοφύλακας όλων των εποχών (οι όψιμοι αντιρρησίες να πάνε να διαβάσουν και να δουν), το «μαύρο χταπόδι» της τότε ΕΣΣΔ. Στη φωτογραφία ο μεγάλος Λεβ επί το έργον, λέει ένα από τα αμέτρητα «όχι» στους αντιπάλους, εν προκειμένω Ούγγρους, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία. Κι ο Λεωνίδας; Μπάρκαρε, γαλβανίστηκε στους ωκεανούς, αλλά βρήκε απάγκιο στο παιδικό του πεπρωμένο.

Ο «Ρουμπάνης» ή Λέων, που ήταν και Γιασίν, αλλά τελικά τον κέρδισε η ζωγραφική

Κύριε διευθυντά
Ο Λεωνίδας ήταν συνομήλικος, συμμαθητής και συγχωριανός μου. Ηταν παιδί κουτουριάρικο και κουτραμπάνικο. Δεν του άρεσαν τα γράμματα. Δεν τα ήθελε. Ο δάσκαλός μας προσπάθησε να τον αλλάξει. Τίποτα. Ο Λεωνίδας αμετακίνητος. Ο δάσκαλος βαρέθηκε και του είπε: «Λεωνίδα, κάνε ό,τι θέλεις». Κι ο Λεωνίδας έβγαζε το τετράδιο της ζωγραφικής και «κατασκεύαζε», επί χάρτου, φορτηγά αυτοκίνητα, Volvo και Mercedes.

Το 1956 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης, ο Γιώργος Ρουμπάνης ανέβηκε στο βάθρο των Ολυμπιονικών, στο άλμα επί κοντώ. Ο Λεωνίδας ενθουσιάστηκε από τη νίκη αυτή. Ρώτησε, άκουσε, έμαθε για το άθλημα και σε λίγες μέρες μάς εξέπληξε. Μπήκε στο δάσος, έβγαλε ένα μακρύ κοντάρι και μας μύησε στο αγώνισμα. Εκανε τη σχετική εγκατάσταση και άρχισε με εκπληκτικό στυλ να πηδάει πάνω από τον πήχυ. Εμείς ούτε τολμούσαμε να αιωριστούμε πάνω από αυτόν, στηριζόμενοι στο κοντάρι του Λεωνίδα. Τον θαυμάζαμε και τον χειροκροτούσαμε σε κάθε του προσπάθεια. Τότε ήταν που τον «βαφτίσαμε» και τον βγάλαμε «Ρουμπάνη»!..

Στην «εθνική» ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού μας, του Σταυροδρομίου Γορτυνίας, ο Λεωνίδας έπαιζε τερματοφύλακας. Σωστός αίλουρος. Τις εκτινάξεις του και τα μπλονζόν του θα τα ζήλευαν οι τότε μεγάλοι της θέσης αυτής, Θεοδωρίδης, Βουτσαράς, Σεραφείδης και άλλοι... Οι επιθετικοί της «εθνικής» Λευκοχωρίου, γειτονικού χωριού, εκόμπλαραν όταν έβλεπαν τον Λεωνίδα κάτω από τα δοκάρια. Ετρεμαν τα πόδια τους και σπάνια ευστοχούσαν. Ο Λέων, έλεγαν, είναι ανώτερος από τον… Γιασίν!

Τελικά τον Λεωνίδα δεν τον κέρδισε ούτε ο στίβος ούτε το ποδόσφαιρο. Τον κέρδισε η τέχνη.

Στα πέτρινα χρόνια, 1955-1960, ποιος μπορούσε να αξιολογήσει σωστά και να οσμιστεί χαρίσματα και ταλέντα που έκρυβαν μέσα τους δεκάχρονα παιδιά; Στον σκληρό αγώνα της επιβίωσης, πολλά ταλέντα πέρασαν στη σκιά ή τα σκέπασε η αφάνεια και τα κατάπιε η ανάγκη.

Το ταλέντο του Λεωνίδα το περιέσωσε και το ανέδειξε η θάλασσα. Εμπάρκαρε σε ποντοπόρο πλοίο και γύρισε και γνώρισε όλο τον κόσμο. Το χάρισμα δεν μπορούσε να θαφτεί στη «Γραμμή των Οριζόντων»! Αναδύθηκε από τα βύθη της θάλασσας, από τις δαντελωτές ακτές των ηπείρων, από τον θόρυβο των λιμανιών, από τον ατέρμονα χρόνο μέσα στην απεραντοσύνη του ωκεανού!

Ο Λεωνίδας εξελίχθηκε σε διαπρεπή εκπρόσωπο της ζωγραφικής τέχνης. Γνωστός σε ευρύτατους κύκλους και ειδικότερα στην πόλη όπου ζει, την ιστορική Τριπολιτσά.

Το έργο του είναι αξιόλογο και ο εικαστικός του λόγος καθηλωτικός.

Προσωπικά πιστεύω ότι εάν ο Λεωνίδας παρακολουθούσε σχολή Καλών Τεχνών στην Ελλάδα ή το εξωτερικό για πληρέστερη κατάρτιση, θα ήταν σήμερα μια εξέχουσα παρουσία στον ελληνικό εικαστικό κόσμο.

Μιχαλης Ι. Μιχαλακοπουλος

Οταν γράφουμε για το ΜαΝτζικέρτ

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 18ης Μαρτίου περιλαμβάνεται το άρθρο «Πρόταση για πρόωρες εκλογές στην Τουρκία». Απ’ ό,τι βλέπω, είναι από «τηλεγραφήματα» των Reuters, A.P. και Bloomberg. Στο κείμενο αναφέρεται η επέτειος της μάχης του «Ματζικέρτ». Η για τον Ελληνισμό χαμένη αυτή μάχη, ιστορικής σημασίας γιατί είχε αποτέλεσμα την απώλεια της ενδοχώρας της Ανατολίας και την αρχή της παρακμής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, λέγεται ΜαΝτζικέρτ, και αγγλιστί Manzikert. Είναι ντροπή να μη γνωρίζουμε τη σωστή γραφή σημαντικών γεγονότων της Ιστορίας μας.

Δημ. Στεφανου-Πετροκοκκινος

Για τον συμμαθητή μου, έναν «γνήσιο Ικαρο»

Κύριε διευθυντά
Ομολογώ ότι με συγκίνησε πολύ το σημείωμα του Ηλία Μαγκλίνη για έναν «γνήσιο Ικαρο» (τον πατέρα του) στην «Καθημερινή» της 14.4.2018. Εχω το προνόμιο, ως συμμαθητής στο Γυμνάσιο Αγρινίου του «Ικαρου», να είμαι εκ των ολίγων επιζώντων συμμαθητών του, που ήτο γνωστός ως «Κος» και όχι ως Κωνσταντίνος, Ντίνος, Κώστας.

Το 1944, δολοφονήθηκε άνανδρα ο πατέρας του, Νίκος Μαγκλίνης, στέλεχος του ΕΔΕΣ Αγρινίου, πράγμα που εστοίχισε στον συμμαθητή μου, αλλά φρόντισε να μην το δείξει. Η κοινωνία του Αγρινίου τότε ήτο κλειστή και ήτο αδύνατον για τον υιό του δολοφονηθέντος να μην πληροφορήθηκε τα ονόματα των φυσικών και ηθικών αυτουργών της δολοφονίας και όμως προσπαθούσε να αποσιωπά το γεγονός. Στην τάξη μας, οκτατάξιο αρρένων Αγρινίου, γνωστός πλέον με το όνομα «Κος» δεν έδειξε εκδικητικότητα και εδέχετο την εκτίμηση των συμμαθητών του για τον καλό του χαρακτήρα. Δεν ήτο «μαρτυριάρης». Δεν διέκοψε τη συμμετοχή του στην ποδοσφαιρική ομάδα του Παναιτωλικού, ώστε να προκαλεί σ’ εμένα, που ήμουν και πολύ καλύτερος στα μαθήματα, τον θαυμασμό. Εκτοτε έχασα τα ίχνη του, πλην μιας πληροφορίας ότι εισήχθη στη Σχολή Αεροπορίας.

Ετσι, στις 25.3.1949, φοιτητής πλέον της Νομικής Αθηνών παρακολούθησα από ένα μπαλκόνι οικοδομής, της οδού Πανεπιστημίου, τη μεγαλειώδη παρέλαση των στρατιωτικών σχολών και τμημάτων Πεζικού, που παρήλαυναν τραγουδώντας, καίτοι οι «πεζικάριοι» ανεχώρουν για τα μέτωπα, προς καταπολέμηση της Ανταρσίας. Στην πρώτη σειρά της Σχολής Αεροπορίας είδα τον «Κος» παραστάτη του σημαιοφόρου της Σχολής. Εκτοτε δεν τον ξαναείδα, όμως πληροφορούμουν ότι ο «Κος» βγήκε ανθυποσμηναγός και μετά ότι έλαβε μέρος σε δύσκολες και επικίνδυνες αεροπορικές αποστολές, προς ενίσχυση του μαχομένου στην Κορέα ελληνικού τάγματος. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά από το σημείωμα του κ. Ηλία Μαγκλίνη στην «Καθημερινή» της 14.4.2018.

Αυτές οι λίγες γραμμές ας είναι ευλαβές μνημόσυνο στη μνήμη ενός παλικαριού, απ’ αυτά που «έπαιξαν το κεφάλι τους» για να είναι όρθια αυτή η χώρα.

Χριστοδουλος Εμμ. Θεοδωροπουλος, Συν/xος δικηγόρος - ιστορικός, Αγρίνιο

«Ρίξτε μια ματιά στον Φώτη Κόντογλου»

Κύριε διευθυντά
Χριστός Ανέστη! «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και η γη και τα καταχθόνια…»

Αναγνώστης εφημερίδων από την «νηπιακή» ηλικία, σπανίως επιστολογραφώ σε εφημερίδες. Κοντά εβδομήντα χρόνια τώρα. Μα δεν άντεξα την προκλητικότατη και επιλεγμένη αρθρογραφία σας τις άγιες ημέρες του Πάσχα. Αφορμή η στοχευμένη πασχαλιάτικη αρθρογραφία της πάλαι ποτέ έγκριτης εφημερίδας που σήμερα εσείς διευθύνετε. Αλήθεια τι σας έχει πιάσει; Ιδίως εσάς τους εθνικόφρονες άθεους που μας πιπιλίζατε επί δεκαετίες το μυαλό για τον κομμουνιστικό αθεϊσμό που θα μας γαλουχούσε τα παιδιά στην αθεΐα και θα μας έπαιρνε τις περιουσίες κ.λπ.; Τώρα που η παρέα σας μας πήρε τις περιουσίες, τσιμουδιά. Τώρα που ο λαός μας είναι ακέφαλος, έρμαιο των τοκογλύφων, απελπισμένος, χτυπάτε τη μόνη του ελπίδα: την πίστη στον Χριστό και την Ορθοδοξία…

Αλλα βλάσφημα και αισχρά δεν είχατε να μας σερβίρετε; Με το απυρόβλητο του μονολόγου και τη γεμάτη αναίδεια αυθαιρεσία των «πνευματικών» σας συνεργατών βρίζετε ασύστολα την πίστη μας; Δεν μας σέβεστε; Ακόμα και ο «εκδοροσφαγέας ΕΑΜοβούλγαρος Αρης», τη Μ. Παρασκευή συγκροτούσε χορωδία ανταρτών για τα Εγκώμια στα χωριά που βρισκότανε, σεβόμενος την πίστη μας. Εσείς τίνος σχέδια υπηρετείτε; Σε ποιες σκοτεινές λέσχες αποφασίστηκε το ξεπάτωμα της πνευματικότητάς μας και της ελπίδας μας;

Δεν είναι για το πνευματικό μου μπόι οι θεολογικές αντιπαραθέσεις και ούτε επιθυμώ δικολαβίστικες επιχειρηματολογίες. (Ποινικοί Κώδικες, κακόβουλη βλασφημία κ.λπ.) Τα αναστήματα του Ντοστογιέφσκι, του Παπαδιαμάντη, του Αντρέι Ταρκόφσκι, του Κόντογλου, του Ελύτη και τόσων άλλων –μιλιούνια υψηλών πνευμάτων της διαχρονικής ανθρώπινης διανόησης– έχουν μιλήσει και έχουν γράψει σχετικά. Θυμάστε, το «Σολάρις» του Ταρκόφσκι; Απάνω στο σοβιετικό διαστημόπλοιο προσεύχεται ο αστροναύτης, μπροστά στο εικόνισμα της Ανάστασης με το καντηλάκι της ελπίδας αναμμένο... Επί σοβιετικής διακυβέρνησης. Τι να προσθέσω εγώ ο φτωχός;
Τα «εορταστικά» φύλλα της «Καθημερινής» αποπνέουν μιαν αβάστακτη μπόχα αμερικανίλας, απευθυνόμενα σε βουρλισμένους γιάπηδες των ψυχιατρικών «συνεντεύξεων» και όχι στον περήφανο –αν και καταπροδομένο– λαό μας.

Ο κάθε γραφιάς ή «καλλιτέχνης» έχει το δικαίωμα να γράφει ό,τι του κατέβει. Και να βλαστημάει αν του αρέσει. Αλλά όχι δημόσια στα ΜΜΑ (Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης…). Είναι προφανέστατα χυδαία συμπεριφορά. Και πιο χυδαία γίνεται όταν επιλέγεται από τη διεύθυνσή σας ο χρόνος. Το «τάιμινγκ» που λέγαμε στα χωριά μας. Ή μήπως το στοιχείο αυτό αποτελεί «συμβατική υποχρέωση» της εργολαβίας; Χριστούγεννα και Πάσχα; Τέτοια σύμπτωση;

Με τα δημοσιεύματα αυτά καθεαυτά δεν θέλω να ασχοληθώ. Ετσι πιστεύουν έτσι γράφουν. Ούτε με τη δυσνόητη και βλάσφημη… γελοιογραφία του Εσταυρωμένου.

Τον κ. Μπουκάλα τον σέβομαι απολύτως. Εχει τόσα και τόσα γραπτά ποιότητος. Μόνον αυτό βρήκατε να δημοσιεύσετε πασχαλιάτικα; Τον άλλο κύριο με το «διήγημα» του κληρικού με τα πορνεία ούτε που τον ξέρω. Παρά ταύτα εύχομαι το φως της Ανάστασης κάποτε να τους λυτρώσει από το βασανιστήριο της μεταφυσικής αγωνίας που εμφανέστατα τους διακατέχει. Και μαζί με σας κύριε διευθυντά να σας δώσει και λίγη ευγένεια απέναντι σε μας τους αφελείς «χαχόλους» Ορθόδοξους Χριστιανούς του «χύδην όχλου» που πιστέψαμε στην… απάτη τόσων και τόσων Αποστόλων και εκατομμυρίων Αγίων και μαρτύρων που πληρώσανε με τα κεφάλια τους την πίστη στην Ανάσταση. Με την ευκαιρία, ρίξτε μια ματιά στον Φώτη Κόντογλου. Θα σας αναπαύσει.
«Η Τράπεζα γέμει». Ολοι χωράνε στην Αγάπη του Χριστού. Ακόμα και εγώ…

Γράφει λοιπόν ο μαστρο-Φώτης:

«Η πίστη του χριστιανού δοκιμάζεται με την Ανάσταση του Χριστού σαν το χρυσάφι στο χωνευτήρι. Απ ̓ όλο το Ευαγγέλιο η Ανάσταση του Χριστού είναι το πλέον απίστευτο πράγμα, ολότελα απαράδεκτο από το λογικό μας, αληθινό μαρτύριο για δαύτο. Μα ίσια-ίσια, επειδή είναι ένα πράγμα ολότελα απίστευτο, για τούτο χρειάζεται ολόκληρη η πίστη μας για να το πιστέψουμε. Εμείς οι άνθρωποι λέμε συχνά πως έχουμε πίστη, αλλά την έχουμε μονάχα για όσα είναι πιστευτά απ ̓ το μυαλό μας. Αλλά τότε, δεν χρειάζεται η πίστη, αφού φτάνει η λογική. Η πίστη χρειάζεται για τα απίστευτα».
(Θα ήθελα να γράψω το δικηγορίστικο «μετά τιμής» αλλά δεν μου βγαίνει, συχωράτε με…)
ΜΠΑΜΠΗΣ (Χαραλαμπος)

Νικ. Αναστοπουλος, Συνταξιούχος Δικηγόρος Αθηνών

Ο Βελουχιώτης και η Ιστορία

Κύριε διευθυντά
Στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο του στην «Καθημερινή» (13-4-2018) ο εξαίρετος κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος σε κάποιο σημείο γράφει: «Και ο Αρης βρήκε μια θέση στην πινακοθήκη των ηρώων του έθνους». Και παρακάτω: «Ομως, πώς μπορείς να πεις για ένα σύντροφο του Βελουχιώτη ότι πολέμησε για τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και την ενότητα;».
Θα ήθελα να διατυπώσω μερικά σχόλια για τον Αρη Βελουχιώτη.

α) Στη δυτική Φθιώτιδα και Ευρυτανία (Μάρμαρα-Κολοκυθιά, Γαρδίκι Ομιλαίων, Μαυρολιθάρι, Σπερχειάδα, Καρπενήσι) όπου κυρίως έδρασε ο Αρης, εξ όσων γνωρίζω η γνώμη γενικώς των κατοίκων ήταν θετική γι’ αυτόν παρά τις βιαιότητες που διέπραττε.

β) Συλλήβδην οι κάτοικοι τότε επικροτούσαν την αντιστασιακή δράση του διότι συγκέντρωνε στο πρόσωπό του τη θέληση και την αντίδραση όλων, δεξιών και αριστερών, εναντίον των κατακτητών. Και όλοι έλεγαν ότι καλά έκανε και κυνηγούσε τους συνεργάτες των Γερμανών.

γ) Στις 25-11-1942, στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, συνέπραξαν σε αγαστή συνεργασία ο Αρης, ο Ζέρβας και οι Αγγλοι, οι οποίοι αργότερα δήλωσαν ότι η επιτυχής ανατίναξη της γέφυρας, κορυφαίο αντιστασιακό γεγονός, χωρίς τον Ζέρβα δεν θα γινόταν και χωρίς τον Βελουχιώτη δεν θα πετύχαινε.

δ) Οπως δε τεκμαίρεται από τον ιστορικό και μνημειώδη λόγο του στη Λαμία, ενώπιον πρωτοφανούς πλήθους όλων των αποχρώσεων, που αποτελεί και το ιδεολογικό του πιστεύω, οι θέσεις του ήταν υπέρ της διενέργειας ελεύθερων εκλογών μετά την απελευθέρωση και τη διακυβέρνηση της χώρας να αναλάβει αυτός που θα προέκυπτε από τη θέληση του λαού. Αρα αποδεχόταν τους κανόνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

ε) Στον ίδιο λόγο του, ο Αρης ετάσσετο υπέρ της διατήρησης του ρόλου της Εκκλησίας όπως αυτός ήταν μέχρι τότε. Είναι γνωστές δε οι καλές σχέσεις του με τους ιερωμένους της. Μάλιστα, για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε και στο στενό του επιτελείο έναν ιερωμένο, τον πατέρα Γερμανό Δημάκο (Ανυπόμονο), μετέπειτα ηγούμενο της Μονής Αγάθωνος, και για του λόγου το αληθές τον είχε δίπλα του και στην ομιλία του στη Λαμία.

στ) Στην κωμόπολη της Σπερχειάδος με τη σύμφωνη γνώμη όλων των παρατάξεων έχει στηθεί ανδριάντας του και μια πλατεία φέρει το όνομά του.

Υστερα από τα ως άνω, νομίζω ότι τον Αρη Βελουχιώτη πρέπει να τον τοποθετήσουμε στο δημοκρατικό τόξο. Οσο και αν διαφωνεί κάποιος με μια ακραία ιδεολογία, η διαχωριστική γραμμή πρέπει να είναι μεταξύ κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού. Τούτο σημαίνει ότι μπορεί και πρέπει σε μια ελεύθερη κοινωνία που ζούμε να έχουν θέση όλοι, αρκεί να σέβονται τους κανόνες της και να μη θέλουν διά της βίας να επιβάλουν τις απόψεις τους. Βεβαίως, υπάρχει ένα πρόβλημα: όταν ένα κόμμα με ολοκληρωτική ιδεολογία καταλάβει την εξουσία, πώς θα διασφαλιστεί ότι θα ξανακάνει εκλογές. Επ’ αυτού θα ήταν ενδιαφέρουσα η γνώμη του κ. Τάκη Θεοδωρόπουλου.

Μανωλης Χανιωτακης, Λάρισα

Η μνήμη, η λήθη και τα οστά των ηρώων

Κύριε διευθυντά
Ας μου επιτραπεί να αφιερώσω το κάτωθι κείμενο στη μνήμη του πατέρα μου, Βρατσκίδη Αθανάσιου του Δημητρίου, δεκανέα 29ου Σ.Π. Φονεύθηκε στο υψ. Σέντελι στις 7 Μαρτίου 1941.

Η λήθη και η περιφρόνηση της μνήμης των νεκρών λοιδορούν την ισχνή μνήμη των ζωντανών ενώ το λύθρον των νεκρών του έτους 1940 στα χώματα της Βόρειας Ηπείρου στέγνωσε, κονιορτοποιήθηκε και εξανεμίσθηκε. Εχουν περάσει από τότε 77 χρόνια, αλλά το χρέος της πατρίδας προς (τους) πεσόντες μαχητές παραμένει ανεξόφλητο, αισχύνη για τους πάλαι μέχρι τους τώρα κυβερνώντες, οι οποίοι δεν μερίμνησαν για την εξεύρεση και ανακομιδή των λειψάνων τους, επιλήσμονες του υψίστου χρέους των ζώντων προς τους νεκρούς, για την παράλειψη του οποίου οι Αθηναίοι ναυμάχοι στις Αργινούσες καταδικάσθηκαν στον διά του κώνειου θάνατον.

Ενας από τους γόνους ηρωικώς πεσόντος μαχητού, του έπους της Β. Ηπείρου, προσπαθεί επί σειράν ετών να ανακαλύψει τα ίχνη και να αποκαλύψει τα λείψανα του πατέρα του, σε μια περιοχή εντοπισμένη σε απόσταση περίπου 100 χλμ. από τα ελληνοαλβανικά σύνορα μέσα στο έδαφος της Αλβανίας.

Οι προσπάθειες μέχρι τώρα είναι ατελέσφορες, αλλά παρόλο ότι το κορμί εξουθενώνεται και η ανάγνωση συσκοτίζει την ψυχή, η σκέψη ακαταπόνητη δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια επανάληψης, έστω και αν οι πιθανότητες επιτυχίας λιγοστεύουν από χρόνο σε χρόνο.

Δεν έχει σημασία ίσως η ευόδωση του σκοπού, το σημαντικό και ουσιώδες είναι ότι, παρά τις αποτυχίες, η προσήλωση στον στόχο συντηρεί στη μνήμη την εικόνα ενός ηρωικώς πεσόντος μαχητού, ενός πατέρα ο οποίος υπήρξε άγνωστος, απτός, αψηλάφητος, ανείδωτος από τα μάτια του γιου ή έστω με μια μισοσβησμένη από το σάρωθρο του χρόνου ολιγόχρονη συμπόρευση στη μη ενσυνείδητη νηπιακή ηλικία.

Είναι απολύτως βέβαιο ότι η εικόνα ενός ηρωικού νεκρού εν προκειμένω, και χιλιάδες άλλες ισάξιών του, οι οποίες δημιούργησαν την ένδοξη σκηνογραφία της ελληνικής νίκης κατά της θρασύδειλης φασιστικής Ιταλίας του 1940, διατηρείται στη μνήμη των επιγόνων και συντηρεί άφθαρτα τα συναισθήματα υπερηφάνειας, φιλοπατρίας, αυτοθυσίας και ετοιμότητας για ισάξιες πράξεις αν η πατρίδα το απαιτήσει, χωρίς ποτέ να ζυγίζεται το βάρος της θυσίας στη ζυγαριά της ιδιοτέλειας και της ανταμοιβής.

Δυστυχώς, οι εκάστοτε κρατούντες, οι νεμόμενοι τους αιματοποτισμένους καρπούς του δέντρου της ελευθερίας, αγνοούν ή λησμονούν το χρέος προς τους νεκρούς, με βαθύτερη σκέψη –υποπτεύομαι– να αποφύγουν δυσμενείς εις βάρος τους συγκρίσεις.

Εύχομαι και ελπίζω να εμφανισθεί και να ηγηθεί της ελληνικής πολιτείας μια κυβέρνηση ανιδιοτελών πατριωτών για να δικαιώσει με ταπεινοφροσύνη τις θυσίες των χιλιάδων μαχητών στους οποίους οφείλει η Ελλάδα τη συνέχιση της ύπαρξής της ως έθνους. Είναι άδικο, αισχρό και ανέντιμο να επαίρονται οι κυβερνώντες για την ένδοξη ιστορία αυτού του τόπου, του οποίου ελέγχουν τις τύχες κατόπιν επιτυχούς ψηφοθηρίας. Ενώ οι ίδιοι ασήμαντη ή μηδενική συμμετοχή έχουν στη δημιουργία της και ουδέν πράττουν για να τιμήσουν τις χιλιάδες των εγκαταλειμμένων νεκρών, των καταχωνιασμένων στα αιματοποτισμένα βουνά της Β. Ηπείρου.

Κωνσταντινος ΑΘ. Βρατσκιδης, Θεσσαλονίκη

Περί εισαγωγικών και δημοκρατίας

Κύριε διευθυντά
Αναμφίβολα εξαιρετικό το άρθρο («Καθημερινή» 22.4.18) του κ. Χρήστου Γιανναρά. Εξαιρετικό, αλλά και λίαν τολμηρό: Κάθε αναφορά στη σημερινή μέθοδο διακυβέρνησης του κράτους, όταν συναντάται η λέξη δημοκρατία, την ντύνει με εισαγωγικά. Μία και μόνη φορά έχει αυτή τη λέξη εκτός εισαγωγικών, όταν αποφαίνεται ότι μόνο τη δημοκρατία δεν ήθελαν να αποκαταστήσουν οι πολιτικοί, μετά το 1974(!).

«Δημοκρατία» όμως εντός εισαγωγικών, μόνο δημοκρατία δεν είναι. Πρέπει λοιπόν να μας πει, ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που δικαιολογούν τα εισαγωγικά στη σημερινή «δημοκρατία», και επίσης ποια είναι η ανόθευτη και ακηδεμόνευτη (και άρα εκτός εισαγωγικών) δημοκρατική διακυβέρνηση μιας χώρας;

Θεμος Γκουλιωνης, Οφθαλμίατρος, Ναύπλιο

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ