Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Στο βασίλειο των αναντικατάστατων

Κύριε διευθυντά
Στον επαγγελματικό μου βίο διηύθυνα την κλινική μιας (σπάνιας σχετικά) ιατρικής ειδικότητας. «Σπάνια», με την έννοια ότι οι προϋποθέσεις για να την αποκτήσεις ήταν τόσες, που δεν την έκαναν ελκυστική. Παρ’ όλα αυτά όμως, όταν απουσίαζα υπήρχαν έως και 5 ικανότατοι συνάδελφοι που μπορούσαν πλήρως να με αντικαταστήσουν, χωρίς να αναστέλλεται απολύτως τίποτε από τη λειτουργία της κλινικής (η οποία ήταν δημόσια). Διερωτώμαι τι είναι αυτό, που σε όλες σχεδόν τις άλλες δημόσιες υπηρεσίες καθιστά και τον κατώτατο ανειδίκευτο υπάλληλο αναντικατάστατο, ώστε, όταν απουσιάζει, να σε αντιμετωπίζουν με το απίστευτο «επιχείρημα»: «Δυστυχώς ο αρμόδιος, που έχει αναλάβει το θέμα σας λείπει, και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα εμείς». Εκτός και αν οι δημόσιοι υπάλληλοι πλησιάζουν αριθμητικά το σύνολο των πολιτών της χώρας και αναλογεί ένας στον καθένα μας.

Νικος Ζαχαριαδης

Ελληνοτουρκικά, Κύπρος και Ε.Ε.

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της Κυριακής της 15-4-18, ο δημοσιογράφος Παύλος Παπαδόπουλος έγραψε άρθρο, με τίτλο «Ο δρόμος από τα Ιμια στο Ελσίνκι», στο οποίο, βασιζόμενος σε συζητήσεις με τον αείμνηστο Νίκο Θέμελη, διευθυντή του Γραφείου του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, και στο βιβλίο του τελευταίου «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα 1996-2004», περιγράφει με αρκετή ακρίβεια τις προσπάθειες που έγιναν στο Ευρωπαικό Συμβούλιο του Ελσίνκι τον Δεκέμβριο 1999 για την επιτυχή ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. και για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Στο φύλλο της επομένης εβδομάδος (22-4-18), ο ίδιος δημοσιογράφος επανήλθε στο θέμα, με τίτλο «Η καραμανλική στρατηγική απέναντι στο Ελσίνκι». Στο άρθρο αυτό, μας παρουσιάζει μια «άλλη άποψη για τα ελληνοτουρκικά» ενός «έμπειρου διπλωμάτη», ο οποίος, όμως, επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του. Ο εν λόγω «ντροπαλός» συνάδελφος αναπτύσσει τους λόγους για τους οποίους, ως προς τις ελληνοτουρκικές διαφορές, ο ίδιος και η πολιτική του παράταξη έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να «βουλιάξουν» το Ελσίνκι.

Δεν είναι δυνατόν, στο στενό πλαίσιο μιας επιστολής, να αναπτύξω διεξοδικά τα της ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε. και να αντικρούσω πλήρως τις πολλές πλάνες και τους εθελοτυφλισμούς του ανώνυμου συναδέλφου. Επειδή, όμως, κατά το διάστημα 1998-2004, βρέθηκα στο επίκεντρο των σχετικών γεγονότων και των παρασκηνίων, θεωρώ ότι πρέπει, να επισημάνω τα εξής: α) Δεν ήταν δυνατόν να εντάξουμε την Κύπρο στην Ε.Ε., με άλυτο, ακόμη, το Κυπριακό –πράγμα που επιτύχαμε– χωρίς να δεχθούμε οποιαδήποτε συζήτηση, με κάποια προοπτική, για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. β) Δεν μπορεί να αποσιωπάται ότι στα συμπεράσματα της συνόδου  γίνεται ρητή αναφορά στην ανάγκη διεξαγωγής ελληνοτουρκικού διαλόγου πριν υπάρξει τυχόν προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. γ) Οσον αφορά τις υποθέσεις που διατυπώνονται σχετικά με τη σύνταξη συνυποσχετικού και δη ως προς τα χωρικά ύδατα: Δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι το συνυποσχετικό θα είχε το περιεχόμενο που αναφέρεται ως βέβαιο. δ) Το χειρότερο, όμως, είναι ότι, ως προς την υφαλοκρηπίδα, ακόμη και αν υπήρχε συνυποσχετικό, προκαταλαμβάνεται και η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου με τη φράση «Θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι πιθανή απόφαση του ΔΔΧ για τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδος θα εγκλωβίσει την Ελλάδα σε τετελεσμένα που δεν θα μπορούν να γίνουν αποδεκτά». ε) Σημειωτέον ότι είχαν, ήδη από το 2000, αρχίσει διαβουλεύσεις μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας για τα θέματα αυτά, κατά τις οποίες σημειώνετο πρόοδος. στ) Αποδέχεται το status quo ως κάτι το φυσιολογικό, παρά τις καθημερινές εμπειρίες μας. ζ) Σε κάποιο σημείο, αναφέρει ότι «στο κοντινό μέλλον η Τουρκία μπορεί να είναι περισσότερο αποφασισμένη να συγκλίνει με την Ευρώπη, με αποτέλεσμα να υποχωρήσει ο τουρκικός επεκτατισμός». Υπενθυμίζω ότι, το 2000, η Τουρκία «έκανε τούμπες» για να αρχίσει την ενταξιακή της πορεία.

Αριστειδης Αγαθοκλης, Πρέσβης ε.τ.

Οι περαστικοί κλείνουν τη μύτη

Κύριε διευθυντά
Ζητώ βοήθεια μέσω δημοσίευσης της επιστολής μου στην «Κ», ώστε να καθαριστούν και να απολυμανθούν τα παρακάτω σημεία του κέντρου των Αθηνών, δεδομένου ότι η δυσοσμία για τους περαστικούς είναι ανυπόφορη: α) Ο στεγασμένος χώρος της εισόδου του εγκαταλελειμμένου κτιρίου Χαλκοκονδύλη 15. β) Η εξωτερική πιλοτή του εγκαταλελειμμένου κτιρίου επί της οδού Εδουάρδου Λω, μεταξύ των οδών Πανεπιστημίου και Σταδίου. γ) Το τμήμα της οδού Σατωβριάνδου, μεταξύ των οδών Δώρου και Πατησίων. Στο τμήμα αυτό υπάρχουν δύο σπασμένες κινητές τουαλέτες-καμπίνες.

Ευαγγελος Σπανδαγος, Μαθηματικός – Συγγραφέας

Τι τους φταίει το Καστελλόριζο;

Κύριε διευθυντά
Το Καστελλόριζο, αυτή η απομακρυσμένη γωνιά της πατρίδας μας, αντί να είναι τόπος ευχάριστων αναμνήσεων και μηνυμάτων εθνικής ομοψυχίας και ανατάσεως, έχει χρησιμοποιηθεί τα τελευταία χρόνια ως τόπος επιπόλαιων πολιτικών εξαγγελιών με καταστροφικά αποτελέσματα.

Ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου προτίμησε το Καστελλόριζο για να εξαγγείλει την υπαγωγή της χώρας μας στην οικονομική προστασία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με άλλα λόγια στο πρώτο μνημόνιο.

Το γεγονός δεν θα ήταν κακό, και ίσως ήταν αναγκαίο με τις συνθήκες που υπήρχαν τότε. Το κακό ήταν ότι προέβη στην κίνηση αυτή χωρίς να την έχει μελετήσει, και το χειρότερο χωρίς να είναι διατεθειμένος να εφαρμόσει όσα θα συμφωνούσε με τους δανειστές. Το αποτέλεσμα ήταν, αντί να εξυγιανθεί η οικονομία και να βγούμε από το μνημόνιο σε ένα χρόνο, όπως είχε εξαγγείλει, να έχουμε μέχρι τώρα υποστεί τις καταστροφικές συνέπειες τριών μνημονίων.

Και τώρα που φθάνει η ώρα να βγούμε επιτέλους, έστω και τυπικά, από τη λαίλαπα των μνημονίων, έρχεται ο σημερινός πρωθυπουργός να εξαγγείλει, πάλι από το Καστελλόριζο, ότι η έξοδος αυτή θα είναι καθαρή. Το «καθαρή», κατά τη δήλωσή του, σημαίνει ότι θα αρνηθούμε την προληπτική γραμμή στήριξης που είναι μία δικλίδα ασφαλείας και μας την προσφέρουν οι δανειστές, για την περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά με την έξοδο στις αγορές, και θα είμαστε ελεύθεροι να διαπράξουμε και πάλι όλα τα ολέθρια σφάλματα του παρελθόντος που μας έφεραν στην ανάγκη για την είσοδο στα μνημόνια. Με άλλα λόγια, να κάνουμε τα ρουσφέτια μας, να έχουμε τη διαπλοκή μας και πριν από τις εκλογές να δίνουμε παροχές για ψηφοθηρικούς λόγους.

Δηλαδή θα μας ρίξει στη θάλασσα να κολυμπήσουμε χωρίς σωσίβιο και χωρίς να μας έχει μάθει κολύμπι. Και όταν πνιγόμαστε, θα μας λέει ότι είχε την αυταπάτη ότι όλοι ξέραμε να κολυμπάμε! Οπως είχε την αυταπάτη ότι θα τα βγάζαμε πέρα χωρίς τη βοήθεια των δανειστών μας, όταν παρά λίγο να μας ρίξει στα βράχια. Και τότε μπορεί ενδεχομένως να του συγχωρήσαμε την αυταπάτη λόγω της απειρίας του και λόγω της ασύγγνωστης αφέλειας του ελληνικού λαού που τον ψήφισε. Τώρα όμως δεν θα έχει καμία δικαιολογία για μία νέα αυταπάτη, και δεν χρωστάει τίποτε το Καστελλόριζο να γίνει πάλι τόπος ανεύθυνων εξαγγελιών. Ελπίζω μέχρι την ώρα της τυπικής εξόδου μας από τα μνημόνια να έχει συνέλθει και να λάβει όλα τα μέτρα ώστε να μην τα δοκιμάσουμε ξανά.

Ιωαννης Γ. Κουλουρης, Δρ Μηχ/γος Ηλ/γος ΕΜΠ, Αθήνα

Πεζόδρομοι για τροχοφόρα

Κύριε διευθυντά
Περπατάω πολύ συχνά τον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, όπου συνήθως κινούνται δίτροχα αλλά αρκετές φορές ακόμα και τετράτροχα. Ενα βράδυ την περασμένη εβδομάδα, για πρώτη φορά δεν διασταυρώθηκα με κανένα τροχοφόρο. Εκείνο το βράδυ ο πεζόδρομος της Αποστόλου Παύλου ήταν όπως τον είχαν οραματιστεί να είναι – ένας πραγματικός πεζόδρομος.

Βασιλης Σγουτας, Αρχιτέκτων

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ