Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Γιορτή δημοκρατίας στην Πορτογαλία

Κύριε δευθυντά
Βρέθηκα στη Λισσαβώνα την επέτειο της Επανάστασης των Γαριφάλων στις 25 Απριλίου. Ρώτησα σαν κομπλεξικός Ελληνας πού θα γίνουν οι συγκεντρώσεις για να συμμετάσχω. Μου απάντησαν πως γίνεται πάντα… μόνο μία. Το πλήθος θα μαζευόταν στην κεντρική πλατεία για να κατηφορίσει τη λεωφόρο Ελευθερίας μέχρι τον ποταμό Τάγο. Αυτό είδαν και τα μάτια μου. Ο καθένας με το διαφορετικό του πανό αλλά και με σεβασμό σε όλα τα υπόλοιπα. Κράτησα στη μνήμη μου την εικόνα όπου το μπλοκ των αναρχικών ακολουθούσαν σε απόσταση αναπνοής νέοι με ευρωπαϊκές σημαίες. Κανένα σπρώξιμο, καμία «ψιλή», κανένα αγριοκοίταγμα μεταξύ τους. Ολοι απλοί συμμετέχοντες σε μια κυριολεκτική γιορτή. Μα πόσο πίσω είμαστε, πόσο κοροϊδεύει ο ένας τον άλλο σε μια χώρα που συνεργάζεται η διεθνιστική Αριστερά με την εθνικιστική Δεξιά όχι σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό αλλά σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο!

Δημητρης Μακριδης, Ιστορικός

Το ΝΑΤΟ, το Αιγαίο και η αλληλεγγύη

Κύριε διευθυντά
Οι παρατηρήσεις του αντιπτεράρχου ε.α. Ι. Γυφτάκη στη στήλη των επιστολών στις 24/4/2018 αναδεικνύουν πολύ σωστά τα προβλεπόμενα από το καταστατικό ιδρύσεως του ΝΑΤΟ σε ό,τι αφορά την τήρηση από τα μέλη του των αρχών και των κανόνων της Συμμαχίας. Με βάση αυτές τις αρχές και τους κανόνες, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ όφειλε να λαμβάνει μέτρα ώστε να τηρούνται από όλους οι αρχές και οι κανόνες του ΝΑΤΟ. Ομως δεν το πράττει και αφήνει την Τουρκία να παραβιάζει αυτές τις αρχές και τους κανόνες. Αυτή η συμπεριφορά του ΝΑΤΟ δεν ταυτίζεται με τη συμπεριφορά «Πόντιου Πιλάτου», αλλά με κάτι χειρότερο: υιοθετεί τις απαιτήσεις που έχει η Τουρκία εις βάρος της χώρας μας. Είναι σήμερα τοις πάσι γνωστόν, διότι πλέον η Τουρκία δεν το κρύβει αλλά το διακηρύττει με πολύ προκλητικό τρόπο και μάλιστα με πολύ θορυβώδεις και συγχρόνως επιθετικές πράξεις κατά της Ελλάδος, ότι η χώρα αυτή θέτει, διά των πιο επίσημων θεσμών, ζητήματα αλλαγής συνθηκών, όπως αυτής της Λωζάννης, και όλες οι δηλώσεις του κ. Ερντογάν, ακόμα και όταν βρισκόταν σε ελληνικό έδαφος, σκοπεύουν, όπως πάντα, να οδηγήσουν τη χώρα μας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με στόχο την αλλαγή διεθνών συνθηκών. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το status quo του διεθνούς δικαίου στην περιοχή μας και συνεχώς εξοπλίζεται για να το αλλάξει με τα όπλα, όταν και εάν μπορέσει. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι: Ο γ. γ. του ΝΑΤΟ, ο οποίος μας προτρέπει να τα βρούμε με τους Τούρκους, είναι υπέρμαχος αλλαγής του status quo του διεθνούς δικαίου στην περιοχή μας; Γιατί αυτό μας ζητεί η Τουρκία να συζητήσουμε. Παρά του ότι οι χάρτες της Αγκυρας από το 1968 αναγνωρίζουν την ελληνικότητα των Ιμίων, στο εξής, σύμφωνα με τις δηλώσεις του αρμόδιου τουρκικού υπουργείου, ανήκουν στην τουρκική επικράτεια! Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει για τα νησιά μας υφαλοκρηπίδα και μιλάει συνεχώς για γκρίζες ζώνες. Οι απαιτήσεις της δεν έχουν τέλος και το ερώτημα που προκύπτει είναι: Οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, οι ευρωπαϊκές χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, οι χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και μέλη του ΝΑΤΟ, είναι υπέρ της αλλαγής του status quo του διεθνούς δικαίου στην περιοχή μας; Γιατί η σιωπή τους, αντί της δημόσιας καταδίκης των τουρκικών προκλητικών και επεκτατικών πολιτικών, αυτό το μήνυμα στέλνει προς την Τουρκία!

Πού είναι η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, ιδίως των χωρών της Ε.Ε. που είναι μέλη του ΝΑΤΟ, η οποία καθημερινά απειλείται και είναι αναγκασμένη να πληρώνει τον μεγάλο λογαριασμό των αμυντικών εξοπλισμών; Γνωρίζουμε ότι θέλουν να πωλούν τα όπλα τους, αλλά εις βάρος μας; Και αναρωτιούνται μερικοί ντόπιοι γιατί η άποψη των Ελλήνων είναι τόσο αρνητική, όχι μόνο για το ΝΑΤΟ  αλλά και για την Ε.Ε.

Υστερα από όλα αυτά, αντί η Ελλάδα να ψελλίζει απλώς τη «δυσαρέσκεια για τους χειρισμούς του ΝΑΤΟ στο ζήτημα της τουρκικής επιθετικότητας, καθώς εκτιμάται (από την Ελλάδα) ότι η Συμμαχία είναι δυσαναλόγως ουδέτερη»(!), να θέσει το ζήτημα των χειρισμών του ΝΑΤΟ στο υψηλότατο επίπεδο στις χώρες-μέλη του και να απαιτήσει τον σεβασμό από τη Συμμαχία των διεθνών συνθηκών και του status quo του διεθνούς δικαίου στην περιοχή μας.

Θεοδωρος Σταθης, Πρώην υφυπουργός Εθνικής Αμυνας

Για τον Κ. Καραμανλή και το Κυπριακό

Κύριε διευθυντά
Εντύπωση προκαλεί ότι, στο αφιέρωμα της «Κ» της 22ας Απριλίου, ουδείς των διαπρεπών αρθρογράφων θεώρησε σκόπιμο να αναφερθεί στον τρόπο με τον οποίο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής χειρίσθηκε το Κυπριακό, καίτοι η σταδιοδρομία του υπήρξε συνυφασμένη με το μείζον αυτό θέμα. Αφού επελέγη από τον βασιλέα Παύλο, ο Καραμανλής οδήγησε την Κύπρο (την οποία, σημειωτέον, ουδέποτε επεσκέφθη) στη σύναψη των συμφωνιών Ζυρίχης - Λονδίνου, που χαρακτήρισε την ευτυχέστερη μέρα της ζωής του. Οι συμφωνίες εκείνες περιελάμβαναν, μεταξύ άλλων απαράδεκτων, ένα πολιτειακό σύστημα που διεθνώς απεκλήθη συνταγματικό τέρας, καθώς και «εγγυήσεις» τις οποίες η Τουρκία επεκαλέσθη για να εισβάλει στη Mεγαλόνησο το 1974 (και συνεχίζει να επικαλείται). Επανήλθε δε ο Καραμανλής στην Ελλάδα και στην πρωθυπουργία, με τη σύμφωνο γνώμη του καθεστώτος που είχε δημιουργήσει πρόσχημα για την τουρκική εισβολή. (Στη φωτογραφία της ορκωμοσίας του την 24η Ιουλίου 1974, στο αφιέρωμα, δεν διακρίνεται ο στρατηγός Γκιζίκης.) Εν συνεχεία, ο Καραμανλής δέχθηκε να μεταμφιεσθούν σε διακοινοτική διαφορά τα εγκλήματα κατοχής και εθνοκάθαρσης.

Θεμος Χ. Στοφοροπουλος, Πρώην πρέσβης της Ελλάδος στην Κύπρο

Μια λουτρόπολη στα... καλλικράτεια δεσμά

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το δημοσίευμα της «Κ» ότι επίκειται η κατάθεση ν/σ για τον νέο «Καλλικράτη» και τη σχετική επιστολή του έγκριτου δικηγόρου Γ. Σταρατζή, ζητώ τη φιλοξενία της εφημερίδας σας για να καταθέσω τις απόψεις μου. Δεν γνωρίζω τι ώθησε τότε τον ανιστόρητο πρώην υπουργό Γ. Ραγκούση στη σύνταξη του νόμου του «Καλλικράτη». Με τον νόμο αυτό δημιουργήθηκαν υδροκεφαλικοί δήμοι σε όλη την επικράτεια, με αποτέλεσμα οι δημοτικές αρχές να μη γνωρίζουν μέχρι πού εκτείνονται οι δήμοι τους. Ζω από πολύ κοντά τον υδροκεφαλικό Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού, ο οποίος περιλαμβάνει ολόκληρη τη Βόρεια Εύβοια, ήτοι 40-45 χωριά και κωμοπόλεις, πράγμα που καθιστά φύσει αδύνατον η δημοτική αρχή να επισκέπτεται τα χωριά της περιοχής όταν αυτά χρειάζονται την παρουσία της. Ο τέως Δήμος Αιδηψού –οικονομικά αυτάρκης– είχε τον δήμαρχο καθημερινά παρόντα στο γραφείο του και αρκετούς υπαλλήλους για την εξυπηρέτηση των δημοτών. Σήμερα στο δημοτικό κατάστημα υπάρχει ένας υπάλληλος για την είσπραξη των τελών ύδρευσης.

Για την ιστορία να συμπληρώσω ότι η Αιδηψός και το Λουτράκι έγιναν δήμοι το 1933 ανεξαρτήτως πληθυσμιακών κριτηρίων. Πολύ αργότερα έγιναν δήμος τα Καμένα Βούρλα για λόγους προβολής των ιαματικών πηγών. Επί προεδρίας Κ. Τσάτσου (1976) οι λουτροπόλεις καθιερώθηκαν ως τόπος τουριστικού ενδιαφέροντος. Με τον «Καλλικράτη» του Γ. Ραγκούση το Λουτράκι και τα Καμένα Βούρλα παρέμειναν δήμοι, ενώ η Αιδηψός έγινε «τσόντα» στον Δήμο Ιστιαίας κατάφωρα παραβιάζοντας το Αρ. 4 του Συντάγματος περί ισότητας των ομοίων πραγμάτων.

Η Αιδηψός υπήρξε από παλιά τουριστικός προορισμός, ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες, οπότε ο πληθυσμός ξεπερνά τις 15-20 χιλιάδες κατοίκους. Η πόλη διαθέτει ικανό αριθμό ξενοδοχείων, λουτρικών καταστημάτων, λόγω της πληθώρας των ιαματικών πηγών, τα οποία η Ιστιαία στερείται, εξ ου και η ζήλεια και η εχθρική στάση της δημοτικής αρχής. Εάν συνεχιστεί η παρούσα κατάσταση, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα η Αιδηψός θα πάψει να υπάρχει ως λουτρόπολη.

Θέλω να ελπίζω ότι ο υπουργός Εσωτερικών θα αντιληφθεί το πρόβλημα και με το νέο ν/σ θα απαλλάξει την Αιδηψό από τα «καλλικράτεια» δεσμά.

Σπυρος Καραντζης


Προσοχή! Ακολουθεί ρήση κυνικού: «Οταν είναι κανείς νέος είναι πολύ νωρίς. Οταν είναι γέρος είναι πολύ αργά». Ποιανού άλλου; Του Διογένη. Και μια φράση κορυφαίου πολιτικού, που εδικαιούτο και Νομπέλ σαρκασμού: «Οχι, δεν είμαι ευτυχής που είμαι ενενήντα χρόνων, αλλά ποια είναι η εναλλακτική λύση;». Ουίνστον Τσώρτσιλ, ποιος άλλος; Σε τόνο εξομολογητικό, με θάρρος και την απλότητα της εμπειρίας, ο επιστολογράφος της «Κ» απευθύνεται κυρίως στους νέους, περιγράφοντας το 24ωρο ενός γέροντα που εύχεται να βρεθεί το ταχύτερο παυσίλυπο κατά της μοναξιάς. Ο τίτλος της φωτογραφίας: Συμπόρευση.

Αγαπητοί μου νέοι, όταν γεράσετε, εύχομαι να μη νιώσετε ποτέ μοναξιά

Κύριε διευθυντά
Με την αύξηση του προσδόκιμου της ηλικίας έχει δημιουργηθεί μια μεγάλη κοινωνική ομάδα, «οι γέροι», που έχει τα προβλήματά της και που δυστυχώς οι «νέοι» τα αγνοούν. Είναι τραγικό αλλά οι «νέοι», σχεδόν στο σύνολό τους, δεν αντιλαμβάνονται ότι και οι ίδιοι μια μέρα θα γεράσουν και δεν προσπαθούν να κατανοήσουν τα προβλήματα των προηγούμενων γενιών. Με την ελπίδα ότι κάποιοι θα συγκινηθούν και θα σκύψουν στοργικά πάνω στους γέρους, έγραψα το παρακάτω κείμενο, που υποτίθεται ότι το γράφει ένας τυπικός σημερινός γέρος:

Είμαι γέρος. Το ομολογώ. Δεν προσπαθώ να το κρύψω. Δεν προσπαθώ να κρύψω τις ρυτίδες μου. Δεν βάφω τα μαλλιά μου για να φαίνομαι πιο νέος. Πήρα και μπαστούνι, μια και ο γιατρός μου λέει: «Οποιος έχει περάσει τα 80 και δεν έχει πάρει μπαστούνι είναι βλάκας!» Και το μπαστούνι δεν βοηθάει μόνο στο να μην πέσεις και σακατευτείς, αλλά δείχνει και την κατάστασή σου, ώστε να σε προσέχουν αλλά και να σε σέβονται. Δηλαδή, έτσι έπρεπε να είναι. Και όμως στο λεωφορείο, το τρόλεϊ ή το τρένο, ενώ με βλέπουν με το μπαστούνι, σπάνια σηκώνεται ένας νέος να μου δώσει τη θέση του.

Τα πεζοδρόμια υπάρχουν ώστε να κυκλοφορούν εκεί οι πεζοί με ασφάλεια. Και όμως μόνο ασφάλεια δεν νιώθω. Γιατί αυτοί που πάνε τα σκυλάκια τους βόλτα, ώστε να κάνουν τις ανάγκες τους και να μη λερώσουν μέσα στο σπίτι, αδιαφορούν ότι ρυπαίνουν τα πεζοδρόμια με τις ακαθαρσίες τους, που μπορεί να τις πατήσω, να γλιστρήσω και να πέσω.

Και η πολιτεία όμως δεν μου φέρεται με κατανόηση. Μου έχει περιορίσει τόσο πολύ τη σύνταξή μου, που αυτή μόλις και μετά βίας φτάνει για να αγοράσω τα φάρμακά μου και να πάρω κάτι για να φάω. Δυσκολεύομαι να πληρώσω τον φόρο μου και αδυνατώ να πληρώσω τον ΕΝΦΙΑ, οπότε κινδυνεύω το διαμερισματάκι που απόχτησα με ιδρώτα και αίμα να μου το βγάλουν στο σφυρί. Επίσης, στη μεγάλη ηλικία μου θα έπρεπε να μπορώ να πάρω μια βοηθό που να με φροντίζει στο σπίτι, αλλά και να με πηγαίνει περίπατο ή στο καφενείο να δω τους φίλους μου, αν και μόνο ένας μόνο από αυτούς είναι ακόμα ζωντανός. Απιαστο όνειρο. Τα λεφτά μου δεν φτάνουν για να πάρω μια βοηθό. Ετσι μένω μόνος, κατάμονος στο σπίτι μου. Το κουδούνι της εξώπορτας δεν χτυπάει ποτέ, ενώ το τηλέφωνο πολύ σπάνια κουδουνίζει.

Η μοναξιά είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα των γηρατειών. Βέβαια, δεν μου φταίει κανείς που δεν παντρεύτηκα και δεν έκανα παιδιά. Αν και η κατάσταση του ξαδέλφου μου του Αποστόλη που είναι τώρα χήρος με δυο παιδιά, δεν είναι πολύ καλύτερη. Οπως μου είπε, και αυτός μένει μόνος στο σπίτι του, ενώ τα παιδιά του σπάνια τον επισκέπτονται και μόνο του τηλεφωνούν δυο φορές την εβδομάδα, ώστε να δουν μήπως δεν είναι ζωντανός και χρειαστεί να ξεκινήσουν τη διαδικασία της κληρονομιάς!

Ενα άλλο θέμα που με απασχολεί σοβαρά είναι η ασφάλειά μου. Γιατί διαβάζω με τρόμο ότι καθημερινά γίνονται χιλιάδες κλοπές και ληστείες, ενώ η προστασία από την πολιτεία είναι μηδαμινή έως ανύπαρκτη.

Σημειώνω, πάντως, ότι η επιστήμη έχει εφεύρει φάρμακα για όλες σχεδόν τις αρρώστιες. Ετσι, παίρνω χούφτες τα χάπια για την πίεση, τον προστάτη, το ζάχαρο, την οστεοπόρωση κ.λπ. Παίρνω δηλαδή φάρμακα για τους πνεύμονες, το συκώτι, το στομάχι, την καρδιά κ.λπ. Παυσίπονο όμως για τον ψυχολογικό πόνο δεν έχει βρεθεί ακόμα. Και είναι κρίμα, γιατί όλα τα παραπάνω που ανέφερα μου έχουν δημιουργήσει ένα ψυχολογικό τραύμα, μια ψυχοσύνθεση πεσιμισμού, μια αυτοκαταστροφική διάθεση, και ζω σε μια ζοφερή κατάσταση χωρίς ελπίδα για βελτίωση. Ετσι, φουντώνει η κατάθλιψη και με πνίγει το παράπονο. Γιατί να είναι έτσι τα πράγματα;

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός Μηχανικός, Κηφισιά

Η φαιδρότης και στην επετηρίδα

Κύριε διευθυντά
Επιτέλους επήλθε η δικαίωση και η αναγνώριση! Τι πάει να πει ήρωας ή ηρωίδα του 1821, αν δεν είσαι και επίτιμος υποναύαρχος ή υποστράτηγος; Τι πάει να πει Μπουμπουλίνα, Αθανάσιος Διάκος, Νικηταράς, Παπαφλέσσας, Πιπίνος, Ματρόζος και τόσοι άλλοι, που είναι απλοί ήρωες αλλά όχι επίτιμοι υποστράτηγοι ή υποναύαρχοι;
Ας ελπίσουμε ότι ο τίτλος που απενεμήθη στην Μπουμπουλίνα θα απονεμηθεί και στους υπόλοιπους ήρωες του 1821 και όλων των αγώνων του έθνους μας. Σκεφθείτε πώς θα λάμψουν οι προτομές, οι ανδριάντες και οι προσωπογραφίες των ηρώων μας, όταν κάτω από το όνομά τους θα προστεθεί: «επίτιμος υποστράτηγος ή υποναύαρχος». Μήπως θα πρέπει η αναγνώριση να επεκταθεί και στους στρατιωτικούς αγίους και τους αρχαγγέλους, ώστε στους τελευταίους, επειδή έχουν φτερά, να μπορεί να αποδοθεί και ο τίτλος του επιτίμου υποπτεράρχου;

Τι να τις κάνουμε τις γαλλικές φρεγάτες, όταν θα έχουμε αναβαθμίσει τη φρεγάτα μας «Μπουμπουλίνα» σε φρεγάτα «Επίτιμος Υποναύαρχος Μπουμπουλίνα»;

Ματθαιος Δημητριου, Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

Ο γηραλέος Νάρκισσος κατά Καζαντζάκη

Κύριε διευθυντά
Μετά τον πρώτο παραβάτη της ιστορίας μας, τον Ιουλιανό, το εφορεύον όμμα της ορθής χριστιανικής πορείας κατέγραψε τις «παρεκκλίσεις» και πολλών άλλων, μεταξύ των οποίων, στις νεότερες εποχές του Εμμανουήλ Ροΐδη και του Νίκου Καζαντζάκη.

Για τον Ιουλιανό είχαν γράψει οι οπαδοί του στην πέτρα του τάφου του ένα επίγραμμα ισάξιο –σε λιτότητα λόγου και μετριότητα επαίνου– με τα αρχαία εκείνα των κλασικών Ελλήνων επιγραμματοποιών: «Ιουλιανός μετά Τίγριν αγάρροον ενθάδε κείται αμφότερον, βασιλεύς τ’ αγαθός κρατερός τ’ αιχμητής» (=Εδώ, κοντά στα φουσκωμένα νερά του Τίγρη, κοιμάται ο Ιουλιανός, που ήταν και τα δυο: Καλός βασιλιάς και γενναίος πολεμιστής). Ξέρουμε πόσο σφοδρή ήταν η διαμάχη μεταξύ χριστιανών και ειδωλολατρών της εποχής γύρω από το έργο και τις νοσταλγίες του Ιουλιανού.

Το ίδιο οξεία υπήρξε η αντίθεση ανάμεσα στους θαυμαστές και επικριτές του Καζαντζάκη, στον οποίο ταιριάζει και το μεγαλοπρεπές επίθετο «αγάρροος», όσον αφορά όχι μόνο το μεγάλο σε ποσότητα και ποιότητα συγγραφικό του έργο, αλλά και την προσωπικότητά του. Από την άποψη αυτή κανείς δεν θα μπορούσε τώρα να στοιχηθεί στις τάξεις των παλιών επικριτών του. Ομως μεγάλη έκπληξη θα δοκίμαζε, φαντάζομαι, κάθε θαυμαστής του, αν τύχαινε να πληροφορηθεί (εφόσον θα ήταν έως τότε ανυποψίαστος, όπως ο υπογραφόμενος) τη γνώμη που είχε ο Καζαντζάκης για τρεις κορυφαίους ποιητές της νεότερης Ελλάδας, τον Παλαμά, τον Καρυωτάκη και τον Καβάφη. Διάβαζα τα Περιηγητικά του (με τον τίτλο «Ταξιδεύοντας») από τις περιοδείες του στην Πελοπόννησο τη δεκαετία του ’30 και μετά το κεφάλαιο «Η συμβολική ατμόσφαιρα του Μύθου» για το τοπίο της Ολυμπίας (μια έξοχη περιγραφή και ερμηνεία των εκθεμάτων του μουσείου), βρέθηκα (στο κεφάλαιο ο «Γέρος του Μοριά») μπροστά στο ακόλουθο απίστευτο κείμενο: «Δυο νέοι, ποιητικά κλωσοπούλια με ζύγωσαν.

Θα με πήραν φαίνεται για διανοούμενο κι άρχισαν κουβέντα για τέχνη και τραγούδι. Τρεις είναι οι πιο συχναζόμενοι σχολάρχες όπου έχει καταντήσει ο τόπος μας – ο Παλαμάς, ο Καρυωτάκης, ο Καβάφης. Οι δύο νέοι είχαν αρχηγούς τους δύο τελευταίους νεκρούς. Ο ένας, ο πιο ρωμαλέος, με τα σγουρά μαλλιά, καρυωτάκιζε. Σίγουρα η σφοδρή νιότη του έφερνε τη μελαγχολία της περισσευούμενης δύναμης. Ο άλλος, παχουλός, πλαδαρός και τεμπέλης, κήρυχνε αρχηγό του τον Αλεξανδρινό γηραλέο Νάρκισσο. Απάνω στα τέλματα αυτά τσαλαβουτούσαν πολλή ώρα […]». Δεν χρειάζεται να παρατεθούν πιο πολλά – άλλωστε ο χώρος σας είναι πολύτιμος. Αλλά ένας τόσο… αγάρροος Καζαντζάκης για τον Καβάφη, στην ποίηση του οποίου καταφεύγει και εντρυφά η προβληματισμένη εποχή μας;…

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Σαν τα ψηλά βουνά που δεν φοβούνται χάρο

Κύριε διευθυντά
«Καλότυχα είναι τα βουνά, καλόμοιροι κι οι κάμποι/ που χάρο δεν ακαρτερούν, φονιά δεν περιμένουν, /μόν’ καρτερούν την άνοιξη, τ’ όμορφο καλοκαίρι/ που πρασινίζουν τα βουνά, που λουλουδούν οι κάμποι».

Δημοτικό, φυσικά. Τι άλλο θα μπορούσε να ήταν; Χέβι μέταλ; Μίλησε ο Γκαίτε για στίχους σαν κι αυτούς, τι άλλο να πούμε εμείς;

Λοιπόν, ω άνδρες «Αθηναίοι» και σεις «Αθηναίες» δέσποινες μιας κάποιας ηλικίας, εσείς πουλιά του κάμπου, πτηνά αποδημητικά, μαζέψτε όσο είναι καιρός τα απομεινάρια της ζωής σας, ανοίξτε τις μαδημένες φτερούγες σας και γυρίστε πίσω. Μη φύγετε γι’ αλλού, χωρίς να ξανακούσετε της άνοιξης τ’ αηδόνι. Ζήστε σαν τα ψηλά βουνά που δεν φοβούνται χάρο. «Ακόμα ετούτη η άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι, ραγιάδες, ραγιάδες» στο όζον άστυ και του χρόνου καλήν αντάμωση στα μητρώα εδάφη.

Ιωαννης Αθ. Μακρης, Καστέλλια Παρνασσίδος

Οι γλωσσοφθόροι και οι εταίροι μας

Κύριε διευθυντά
Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε συνεχή παρακμή. Αυτή αντανακλάται σε όλες τις παραμέτρους που χαρακτηρίζουν το επίπεδο του λαού μας. Εκείνο που κατά κύριο λόγο επηρεάζει όλους και όλα είναι το μορφωτικό του επίπεδο.

Ως μόρφωση εννοώ τον παράγοντα εκείνο που εκτείνεται σε όλο τον ορίζονται της ανθρώπινης δραστηριότητος και φύσης και όχι μόνο σε αυτό που ονομάζουμε εκπαίδευση, δηλαδή το σχολείο.

Η μόρφωση έχει βασικό παράγοντα την εκπαίδευση αλλά είναι ευρύτερος όρος και χρειάζεται πολύ περισσότερα από αυτά που προσφέρουν οι διδάσκαλοι και τα σχολικά βιβλία. Είναι γεγονός ότι και η εκπαίδευση υποβαθμίζεται συνεχώς. Εδώ επικρατεί ένας φαύλος κύκλος, αφού είναι αυτή η ίδια που διαμορφώνει και τη στάθμη των διδασκόντων, που κατόπιν θα μεταλαμπαδεύσουν την εκπαίδευση αλλά και μόρφωση στους διδασκόμενους. Ενας άλλος παράγοντας που έχει τεράστια επίδραση στο μορφωτικό επίπεδο όλων είναι τα μέσα ενημέρωσης, όπου είναι εμφανές το χαμηλό επίπεδο μόρφωσης και γνώσης πολλών ομιλητών. Τα σφάλματα και η σύγχυση των εννοιών που εκπέμπουν είναι πασιφανέστατα.

Ερχομαι τώρα στη βάση της μετάδοσης της γνώσης και πώς αυτή διαμορφώνεται. Ο ρόλος της γλώσσας είναι βασικότατος, φυσικά. Η γλώσσα που ομιλούμε δεν είναι παρά ένα κατάλοιπο της Αρχαίας Ελληνικής που ήταν πλουσιότατη και υπήρξε άριστο εργαλείο στην ανάπτυξη του πολιτισμού στην Αρχαία Ελλάδα.

Οι δυτικοευρωπαικές κοινότητες χρησιμοποίησαν την Αρχαία Ελληνική για να αναπτύξουν και διαδώσουν τις επιστήμες και τον πολιτισμό στους νέους χρόνους. Π.χ. η ιατρική επιστήμη χρησιμοποιεί την Αρχαία Ελληνική σχεδόν σε όλους τους επιστημονικούς όρους που χρειάζεται, αλλά το ίδιο συμβαίνει σε μικρότερη κλίμακα βέβαια και σε όλες τις άλλες επιστήμες.

Εδώ στην Ελλάδα ακολουθούμε την αντίθετη κατεύθυνση.

Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, αυτοί που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας, μορφωμένοι στην Ευρώπη, διαπίστωσαν αμέσως την ανάγκη της ύπαρξης μιας πλούσιας γλώσσας που να χρησιμοποιηθεί για να αντικαταστήσει την πολυγλωσσία ή καλύτερα την αγλωσσία που επικρατούσε στην απελευθερωμένη Ελλάδα.

Οι σοφοί λοιπόν αυτοί άνθρωποι, μορφωμένοι στην Ευρώπη, αντελήφθησαν αμέσως την ανάγκη να υπάρξει μια επίσημη γλώσσα για όλους τους Ελληνες και φυσικά ο νους τους πήγε αμέσως στην Αρχαία Ελληνική που είχε ήδη μεταδώσει τον πλούτο της στους Ευρωπαίους. Το πρώτο ελληνικό πανεπιστήμιο, που ιδρύθηκε τότε, επανδρώθηκε με καθηγητές που είχαν σπουδάσει κυρίως στη Γερμανία (Ιένα, Λειψία). Αυτοί διαμόρφωσαν την καθαρεύουσα και την καθιέρωσαν στους Ελληνες.

Η γλώσσα αυτή διατηρούσε όλο τον πλούτο της Αρχαίας και είχε διαμορφωμένους βασικούς κανόνες ορθογραφίας και γραμματικής παρμένους από τα Αρχαία Ελληνικά.

Γιατί καταργήθηκε η καθαρεύουσα; Για να στραφούμε πάλι στην «ακάθαρτη» γλώσσα γεμάτη με τουρκικές και άλλες ξένες λέξεις των διαφόρων διαλέκτων που ομιλούντο από τους απλοϊκούς ανθρώπους;

Θεωρώ ότι είναι καιρός οι Ελληνες να επανέλθουμε σε μια πλούσια Αρχαΐζουσα Ελληνική Γλώσσα, ακολουθώντας το παράδειγμα των άλλων Ευρωπαίων που τιμούν και προστατεύουν τις γλώσσες των και δεν επιτρέπουν να μολύνονται από ξένες λέξεις. Αναφέρομαι ειδικά σε Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία που πολύ προσέχουν τις γλώσσες των. Επειδή, όμως, υπάρχει η ανάγκη για μια κοινή ευρωπαϊκή γλώσσα τον ρόλο της οποίας παίζει σήμερα η Αγγλική, μήπως είναι τώρα η ευκαιρία, που η Αγγλία φεύγει από την Ε.Ε., να πάψουμε να γινόμαστε γλωσσοφθόροι της Ελληνικής και να προτείνουμε να υιοθετηθεί η ελληνική γλώσσα (η καθαρεύουσα φυσικά) ως κοινή γλώσσα στην Ε.Ε.

Είμαι βέβαιος ότι οι Γερμανοί και οι Γάλλοι αλλά και άλλες χώρες θα το δεχθούν ασμένως, αφού οι χώρες αυτές έχουν καθιερώσει τη διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής στα σχολεία τους υποχρεωτικά.

Δημήτριος Ανυφαντης, Δρ Ναυπηγός και Μηχανολόγος Μηχανικός, Κηφισιά

Οι εθισμένοι στα... μουντζουρώματα

Κύριε διευθυντά
Είναι απογοητευτική η εικόνα των κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας και σε πολλές συνοικίες, από τα ποικίλα μουντζουρώματα που καταστρέφουν την αισθητική τους και υποβαθμίζουν την εικόνα του περιβάλλοντος. Είναι μια καθημερινή παραβατικότητα ατόμων που ρυπαίνουν με σπρέι κάθε επιφάνεια που συναντούν, όπως κτίρια, ρολά καταστημάτων, περίπτερα, πίνακες δρομολογίων στις στάσεις λεωφορείων και τρόλεϊ, βρωμίζουν τα όργανα σε παιδικές χαρές, βρωμίζουν σχολικά κτίρια και πανεπιστημιακές σχολές, ρυπαίνουν αρχαιολογικούς χώρους, και δεν σταματούν εδώ. Μουντζουρώνουν ακόμα και πινακίδες ρύθμισης οδικής κυκλοφορίας με πρόθεσή τους ίσως να προκληθούν τροχαία ατυχήματα.

Προκαλούν ακόμα ζημιές στους συρμούς του ηλεκτρικού της γραμμής Κηφισιά-Πειραιάς και στα τρένα του ΟΣΕ: συρμοί μπογιατισμένοι με σπρέι, με γδαρμένα και ραγισμένα τζάμια και με ποικίλα μουντζουρώματα στο εσωτερικό των βαγονιών.

Πρόκειται για πράξεις ατόμων με αντικοινωνική συμπεριφορά, που εκφράζουν απωθημένα και εκτονώνονται με αυτούς τους βανδαλισμούς. Είναι μια υποκουλτούρα ατόμων που διακατέχονται από ιδέες και στάσεις που έρχονται σε αντίθεση με τους κοινωνικούς κανόνες, τα δε ποικίλα μουντζουρώματα έχουν γίνει εθισμός αυτών των ατόμων, που προφανώς ανταγωνίζονται μεταξύ τους πόσα περισσότερα μουντζουρώματα θα κάνουν και πόσες περισσότερες επιφάνειες θα βρωμίσουν.

Η χρονίζουσα αδιαφορία της πολιτείας, των δημοτικών αρχών και της αστυνομίας έχει συμβάλει στην καθημερινή αυτή παραβατικότητα. Η γκραφιτομουντζούρα αυτή είναι βρωμιά και βανδαλισμοί – δεν έχουν καμία σχέση με το γκράφιτι. Το πραγματικό γκράφιτι γίνεται συνήθως υπό νόμιμες προϋποθέσεις και όχι αυθαίρετα όπως οι γκραφιτομουντζούρες.

Ο ποινικός κώδικας, άρθρα 381, 382, 383, προβλέπει ποινές φυλάκισης και πρόστιμα για φθορές δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας. Εχουν όμως ποτέ εφαρμοστεί;

Είναι απαραίτητο να αφυπνιστούν, επιτέλους, η πολιτεία και οι υπεύθυνοι φορείς, ώστε να ληφθούν άμεσα μέτρα.

Γεωργιος Θαλασσινος, Κηφισιά

Το αθάνατο πνεύμα και η σφαγή του Μονάχου

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Τόμας Μπαχ είναι ο πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, άρθρο του οποίου φιλοξένησε η «Κ» στο φύλλο της τής 27ης Απριλίου. Στο άρθρο αυτό, ο κ. Μπαχ υμνεί την ευεργετική επίδραση του αθλητισμού και εν γένει των Ολυμπιακών Αγώνων στις διενέξεις μεταξύ κρατών τα οποία, εμπνεόμενα από την αρχαία Ελλάδα, κηρύττουν ανακωχή και παρελαύνουν όχι μόνο ειρηνικά αλλά και κάτω από μία σημαία όπως έκαναν οι δύο ομάδες της Κορεατικής Χερσονήσου κατά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς της Πιονγκτσάνγκ 2018.

Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, της οποίας σήμερα προΐσταται ο κ. Μπαχ, έχει αμαυρωμένη την πρόσφατη ιστορία της έχοντας αποδεχθεί, χωρίς κάποια αντίδραση, το τραγικό περιστατικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου του 1972, τότε που αθώοι αθλητές του Ισραήλ σφαγιάσθηκαν κυριολεκτικά στον ύπνο τους από Παλαιστίνιους μαχητές –κατ’ άλλους τρομοκράτες– οι οποίοι δεν δίστασαν να δράσουν κατ’ αυτόν τον τρόπον τραυματίσαντες ανεπανόρθωτα την αγνότητα του Ολυμπισμού. Την έβλαψαν, όχι μόνον διότι έγραψαν το αρχαιοελληνικό ολυμπιακό πνεύμα στα παλιά τους υποδήματα αλλά, κυρίως, διότι έκτοτε τα κράτη που αναλαμβάνουν τους Αγώνες δαπανούν αμύθητα ποσά για την περίφημη «ασφάλεια» αυτών.

Η σπουδαία λοιπόν Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, της οποίας σήμερα ηγείται ο κ. Μπαχ, άφησε το τραγικό τραυματικό αυτό γεγονός να περάσει σαν business as usual, χωρίς ούτε καν τη θέσπιση ενός λεπτού σιγής σε ανάμνηση σφαγιασθέντων αθλητών, δείχνοντας έτσι με τη στάση της τη μη ύπαρξη οποιασδήποτε σχέσης της με το αρχαιοελληνικό πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ι. Ιωσηφ, Πόρτο Ράφτη

Περί μητρότητος και αναδοχής

Κύριε διευθυντά
Μου κάνει εντύπωση που οι γυναίκες βουλευτές, οι γυναίκες δημοσιογράφοι και οι φεμινιστικές οργανώσεις αποδέχονται την αφύσικη (και βίαιη) «προσάρτηση» ενός αθώου παιδιού σε ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων, που τάχα συνιστούν οικογένεια. Επειδή έτσι γίνεται και στην Ευρώπη; Ωστε η θηλυκότης είναι απλώς και μόνον μεγεθυμένη θηλυπρέπεια;

Και η ιερή μητρότης μπορεί να αντικατασταθεί από μια νομική διάταξη που προσπαθεί να ανατρέψει τη φύση, εν ονόματι της προόδου; Τόσο πολύ έχουμε κατρακυλήσει; Και, επιτέλους, αυτήν την άποψη και αυτόν τον σεβασμό έχουν οι γυναίκες για το φύλο τους;

Θ. Γ. Βουδικλαρης, Πολιτικός μηχανικός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ