Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι απέναντι και τα «καλά παιδιά»

Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πρώην υφυπουργό Εθνικής Αμύνης κ. θεόδ. Στάθη για τα καλά του λόγια, από τις στήλες της «Καθημερινής», στις παρατηρήσεις μου για τις περίεργες όσο και αμφιλεγόμενες δηλώσεις του γ.γ. του ΝΑΤΟ που δυστυχώς δεν έτυχαν τουλάχιστον εμφανώς της αντίδρασης που θα έπρεπε από ελληνικής πλευράς. Τα επιχειρήματα και οι θέσεις μας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ είναι εξαιρετικά ισχυρά, ώστε κάποιοι να τα ξεπερνούν στο πλαίσιο της ήπιας πολιτικής. Ηπια πολιτική στον σημερινό κόσμο και ιδιαίτερα στην περιοχή μας θεωρείται αδυναμία.

Και για όσους γνωρίζουν και αξιολογούν σωστά τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων μόνον αδύναμοι δεν θεωρούμαστε. Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω ότι ποτέ δεν κερδίσαμε κάνοντας απλώς «τα καλά παιδιά». Και για τους επαΐοντες τα «lessons learned» είναι και πολλά και γνωστά.

Ι. Γυφτακης, Yποπτέραρχος ε.α.

Κραυγή ενός νέου εκπαιδευτικού

Κύριε διευθυντά
Είμαι υποψήφιος διδάκτωρ της Φιλολογίας, μιλώ άριστα αγγλικά και έχω εξοικείωση σε 3 ακόμη γλώσσες, είμαι πιστοποιημένος χρήστης Η/Υ, συμμετέχω σε συνέδρια, είμαι κάτοχος κάποιων διακρίσεων. Εργάζομαι εδώ και χρόνια ως μεταφραστής, επιμελητής εργασιών και κυρίως στην ιδιωτική εκπαίδευση ως φροντιστής, έχοντας βοηθήσει πολλά παιδιά να εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πρόσφατα έδωσα γραπτές εξετάσεις για πρόσληψη στην Ευρωπαϊκή Ενωση και περιμένω αποτελέσματα. Από τα υπόλοιπα 50 βιογραφικά που έστειλα φέτος, περιμένω επίσης απάντηση. Με μία λέξη: προσπαθώ. Πριν από μερικές ημέρες συμπλήρωσα, ηλεκτρονικά πλέον, την αίτηση για ένταξη στους πίνακες αναπληρωτών-ωρομισθίων εκπαιδευτικών για το σχολικό έτος 2018-2019. Ματαιοπονία; Ισως. Με το ισχύον σύστημα, θλιβερό κατάλοιπο της επετηρίδας, θα ενταχθώ στους εν λόγω πίνακες σε περίπου 30 χρόνια. Αλλοι συνάδελφοι θα πρέπει να περιμένουν λίγο παραπάνω.
Αναφέρω ορισμένα από τα ισχύοντα για την ένταξη κάποιου εκπαιδευτικού στους πίνακες αυτούς: Δεν μετράει πουθενά ο βαθμός του πτυχίου παρά μόνο η ημερομηνία κτήσης του, ήτοι η παλαιότητα· δεν αναγνωρίζονται τυπικά προσόντα όπως ξένες γλώσσες, Η/Υ, δημοσιεύσεις κ.ά.

Δεν αναγνωρίζεται κανένα μεταπτυχιακό ή διδακτορικό πέραν αυτών της Ειδικής Αγωγής· δεν γίνεται κανένας έλεγχος αυτών των μεταπτυχιακών-διδακτορικών από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να αποτελεί κοινό μυστικό ότι άνθρωποι που αγόρασαν πτυχία από χώρες με βεβαρημένο ακαδημαϊκό παρελθόν να διδάσκουν στο δημόσιο σχολείο, πράγμα παράνομο αλλά και επικίνδυνο· δεν αναγνωρίζεται η εργασιακή εμπειρία στην ιδιωτική εκπαίδευση, όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις των διαγωνισμών του ΑΣΕΠ, πλην των ιδιωτικών σχολείων, που και ελάχιστα είναι και των οποίων οι εκπαιδευτικοί δεν ενδιαφέρονται, μεταξύ μας, να δουλέψουν στο Δημόσιο. Πριμοδοτείται σε τέτοιο βαθμό η προϋπηρεσία στο Δημόσιο, που αποτελεί αποκλειστικό ουσιαστικά κριτήριο πρόσληψης (ενδεικτικά αναφέρω ότι δύο χρονιές προϋπηρεσίας δίνουν περισσότερα μόρια απ’ ό,τι ένα διδακτορικό).  Πώς όμως να αποκτήσουμε προϋπηρεσία όταν αποκλειόμαστε επειδή ακριβώς δεν την έχουμε; Είναι ή δεν είναι αυτό ελληνικό παράδοξο; Είναι ή όχι αποκλεισμός για κάτι που δεν φταίμε; Είναι ή δεν είναι εργασιακός ρατσισμός; Είναι ή δεν είναι αυτό κοινωνικός αποκλεισμός χιλιάδων νέων, μορφωμένων και παραγωγικών ανθρώπων;

Η ίδια κατάσταση πάνω-κάτω ισχύει και για τους υπόλοιπους διαγωνισμούς στελέχωσης των υπηρεσιών του Δημοσίου. Κάποιος του οποίου οι συμβάσεις ανανεώνονταν για λόγους κομματικούς ή πελατειακούς είναι σίγουρο ότι έχει όλα τα φόντα να υπερκεράσει έναν άξιο επιστήμονα ή έναν καταξιωμένο επαγγελματία.

Δεν ζητάμε να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι. Ζητάμε ίσες ευκαιρίες και αναγνώριση των κόπων μας. Δουλεύουμε κι εμείς και υπό απαιτητικές συνθήκες μάλιστα στον ιδιωτικό τομέα. Δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε καλύτεροι, αλλά σίγουρα δεν είμαστε χειρότεροι απ’ όσους επιλέγονται με το ισχύον σύστημα. Απευθυνθήκαμε σε συλλόγους αναπληρωτών. Μας είπαν πως δεν χωράμε όλοι στην εκπαίδευση και πως ίσως κάναμε λάθος επιλογή όταν αποφασίζαμε να γίνουμε εκπαιδευτικοί. Μας είπαν πως θα πρέπει να επικεντρωθούμε στο να γίνουν προσλήψεις μονίμων (έχουν σαφές προβάδισμα εκεί) και πως καλό θα ήταν να πείσουμε τους μαθητές μας να στραφούν σε άλλες σχολές, όχι σχετικές με την εκπαίδευση, γιατί απλά θα διογκώσουν το πρόβλημα.

Γνωρίζουμε ότι δεν διαθέτουμε τους μοχλούς πίεσης που διαθέτουν όσοι ήδη εργάζονται, έστω και ως συμβασιούχοι, στο Δημόσιο. Γνωρίζουμε τους κόπους και τις θυσίες των ανθρώπων που για χρόνια γυρίζουν απ’ άκρη σ’ άκρη ως αναπληρωτές. Γνωρίζουμε ότι ιδανικό θα ήταν να γίνουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αλλά αντιλαμβανόμαστε και τους δημοσιονομικούς περιορισμούς για κάτι τέτοιο. Γνωρίζουμε πως κάθε μέρα θα συνεχίσουμε, εμείς οι δεκάδες χιλιάδες νέοι εκπαιδευτικοί, να δίνουμε εξετάσεις μαζί με τους μαθητές μας, βοηθώντας τους να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Γνωρίζουμε ότι θα συνεχίσουμε ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί τον αγώνα μας. Δεν γνωρίζουμε, όμως, τι να πούμε στα παιδιά όταν μας ρωτούν: αξίζει τελικά κάποιος να προσπαθεί;

Δημητρης Κοτσικας

Πικρά λόγια ενός θερμού φιλέλληνα

Κύριε διευθυντά
Στη συγκλονιστική και δυστυχώς αληθινή πρόσφατη επιφυλλίδα (με τίτλο «Η εξουσιολαγνεία ως Κερκόπορτα») του μεγάλου για εμάς δασκάλου Χρήστου Γιανναρά, θα ήθελα απλώς να προσθέσω την άποψη του (θερμού μάλιστα φιλέλληνα ) Τζορτζ Χόρτον, γενικού προξένου των ΗΠΑ στη Σμύρνη το 1922 για τους Ελληνες πολιτικούς: «Ενα άλλο μεγάλο πρόβλημα για την ελληνική διοίκηση της Σμύρνης ήταν η ολέθρια και φαύλη πολιτική των Αθηνών. Είναι απίστευτο –αδιανόητο θα έλεγα– μέχρι πού μπορούν να φτάσουν οι Ελληνες πολιτικοί για να διατηρήσουν το κόμμα τους στην εξουσία έστω και μία εβδομάδα παραπάνω: μπορούν να θυσιάσουν την πατρίδα τους ή και ανθρώπινες ζωές προκειμένου να κρατηθούν στην κυβέρνηση».

Κατερίνα ΠαπαθωμΑ-Μαστοροπούλου, Φιλόλογος, αρχαιολόγος, λέκτωρ Κλ. Φιλ., Φιλοσ. Σχ., Παν/μίου Αθηνών

Περί αναδοχής και προτύπων

Κύριε διευθυντά
Σε σχέση με το ψηφισθέν νομοσχέδιο για την αναδοχή εκ μέρους ομόφυλων ζευγαριών, στα όσα έχουν γραφτεί θα ήθελα να προσθέσω και τη γνώμη ενός απλού αναγνώστη σας. Η αναδοχή παιδιού από ομόφυλα ζευγάρια κακώς αντιμετωπίζεται ως δικαίωμα των ζευγαριών αυτών, αλλά και οποιουδήποτε άλλου ζευγαριού. Είναι πρωτίστως και αποκλειστικά θέμα δικαιώματος (ακριβέστερα, συμφέροντος) του παιδιού. Αν ξεχάσουμε προς στιγμή την πραγματικότητα, δηλαδή την ανεπάρκεια ορφανοτροφείων, τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης των παιδιών στα περισσότερα απ’ αυτά που λειτουργούν, τη γραφειοκρατική διαδικασία για την υιοθεσία απ’ τα ετερόφυλα ζευγάρια και την όλη πίεση που δημιουργείται απ’ αυτή την κατάσταση, τότε ναι, ίσως υπάρχει πρόβλημα προτύπου γονέων για το παιδί. Αν, όμως, φωτίσουμε το θέμα με την πραγματικότητα, πιθανόν το συμφέρον του παιδιού να εξυπηρετείται καλύτερα απ’ την αναδοχή (ακόμη και την υιοθεσία) εκ μέρους ομόφυλου ζευγαριού. Αν εδώ προσθέσουμε και το νομικό επιχείρημα ότι σήμερα νομίμως μπορεί να υιοθετήσει ένα άτομο μόνο του, το παζλ αρχίζει να ξεκαθαρίζει.

Ωστόσο, το «Δυοίν κακοίν προκειμένοιν το μη χείρον βέλτιστον» (γιατί περί αυτού πρόκειται) δεν είναι λύση μόνιμη. Αρα, μια κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της και τα παιδιά της πρέπει να εξασφαλίσει τις καλύτερες συνθήκες ανατροφής και διαπαιδαγώγησής τους. Κι αυτές οι συνθήκες σημαίνουν, πρωτίστως, συντόμευση της διαδικασίας για την αναδοχή ή/και την υιοθεσία/τεκνοθεσία, πληρέστερη διερεύνηση της καταλληλότητας του υιοθετούντος, με συμμετοχή παιδοψυχολόγων, πέραν των κοινωνικών λειτουργών κι αυτά ανεξάρτητα απ’ το φύλο.

Στο ότι η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να το δεχτεί, η απάντηση είναι ότι το ζητούμενο είναι το συμφέρον του παιδιού και όχι η γνώμη του όποιου αυτόκλητου εκφραστή της. 

Θεμης Κεσισογλου, Αγία Παρασκευή


Παλαιότεροι θα ριγήσουν, από νοσταλγία ή εφιάλτες: υπογεγραμμένες, πνεύματα –ψιλή και δασεία– περισπωμένη, δοτική, απαρέμφατο, ρήματα αποθετικά και πολλά ανώμαλα, αχ αυτά τα (φθογγικά) πάθη και τα υγρόληκτα τριτόκλιτα, αποσιωπητικά (...) και εισαγωγικά (« ») που εκτροχιάστηκαν στη σημερινή κατά συρροήν κακοποίησή τους. «Αχιλλέως Τζαρτζάνου, Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης» το ανάγνωσμα: «Ουρανικόν ή χειλικόν σύμφωνον ευρισκόμενον προ οδοντικού εάν είναι ετερόπνουν γίνεται ομόπνουν με το επόμενον οδοντικόν». Πόσο πιο σαφές; Η φωτογραφία είναι από το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης (οδός Τριπόδων, Πλάκα). «Αναπαράσταση» σχολικής αίθουσας με τον τεράστιο μαυροπίνακα σαν οθόνη προβολής αγωνίας μαθητών, καρδιοχτυπώντας για το διάλειμμα.

Είδε κι απόειδε η άνω τελεία (·) και μεταπήδησε στην TV· εκεί, κάνει λαμπρή καριέρα

Κύριε διευθυντά
Πρόκειται για την άνω τελεία ή άνω στιγμή. Αυτό το παράξενο σημείο στίξεως με αμφισβητούμενη χρήση και χρησιμότητα. Ηταν τοποθετημένη στον μεσαίο χώρο, αλλά χωρίς προκαθορισμένη θέση. Αλλοτε έγερνε προς τα αριστερά προς το κόμμα κι άλλοτε προς τα δεξιά προς την τελεία. Το κόμμα ήταν η ανάσα, χώριζε δύο προτάσεις ή τα μέρη μιας πρότασης, ενώ η τελεία προσδιόριζε την ολοκλήρωση της περιόδου του λόγου. Τελεία και παύλα ήταν το οριστικό τέλος αυτού.

Ετσι η άνω τελεία ήταν στριμωγμένη μεταξύ της ανάσας και της ολοκλήρωσης, μεταξύ του κόμματος και της τελείας και φαινόταν καταδικασμένη –όπως συνήθως συμβαίνει στον μεσαίο χώρο– να χάνει έδαφος. Τα computers την εξοβέλισαν. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές την αγνοούσαν επιδεικτικά, οι μαθητές την αγνοούσαν πραγματικά. Οι διορθωτές κειμένων την απεχθάνονταν σαν ενοχλητική παρείσακτη.

Τα έβλεπε αυτά η άνω τελεία κι ένιωθε ότι σιγά σιγά μεταλλάσεται είτε σε κόμμα είτε σε τελεία. Φοβήθηκε ότι η πλήρης εξαφάνισή της ήταν θέμα χρόνου πλέον. Επεφτε κι αυτή θύμα της εκλαΐκευσης, της ισοπέδωσης.
Τα πρώτα θύματα αυτού του φαινομένου ήταν η βαρεία και η οξεία. Εφυγαν με αξιοπρέπεια, διακριτικά, χωρίς οξείες αντιπαραθέσεις, χωρίς βαρείες συνέπειες. Μόνο μία υποψία θλίψης στα μάτια ολίγων γηραιών καθηγητών. Τις ακολούθησε η υπογεγραμμένη, με ύφος προσβεβλημένης γεροντοκόρης. Τα πνεύματα, η ψιλή και η δασεία, καθώς και η περισπωμένη, αντιστάθηκαν με γενναιότητα κι αξιοπρεπή αντοχή. Επιστρατεύθηκαν εναντίον τους νόμοι και γραμματικές, αλλά δεν υπετάγησαν πλήρως. Παραμένουν ακόμη και σήμερα εστίες αντιστάσεως, που τηρούν ακόμη τον κανόνα: «μακρόν προ βραχέος περισπάται».
Ολα αυτά έβλεπε η άνω τελεία και, διαισθανόμενη το επερχόμενο τέλος της στον γραπτό λόγο, πήρε μια πολύ έξυπνη απόφαση. Ούσα και λεγόμενη «άνω στιγμή», θεώρησε απολύτως κατάλληλη στιγμή –το timing, τον αριστοτελικό «καιρό»– κι έκανε το μεγάλο άλμα, το μεγάλο πήδημα. Εφυγε από τον λόγο και πήγε στο παράλογο. Από τον γραπτό λόγο μεταγράφηκε στον προφορικό της τηλεόρασης. Η επιτυχία ήταν συγκλονιστική. Ολα τα κανάλια την υποδέχθηκαν με ανοιχτές αγκάλες, την οικειοποιήθηκαν και απέκτησαν την αποκλειστική χρήση της. Εγινε μόδα. Ουδείς δισταγμός, κανένας προβληματισμός, ακόμα και στους μορφωμένους παρουσιαστές. Ολοι τη λάτρεψαν. Εγινε σύμβολο και σημαία. Την περιέφεραν παντού. Την παρενέβαλλαν στους αυτάρεσκους μονολόγους τους: «Θα βάλουμε μια άνω τελεία και θα επανέλθουμε», «Ανω τελεία εδώ, πάμε να δούμε τώρα...». Με αυτήν διέκοπταν τη ζέση των ανταποκριτών και των απεσταλμένων τους: «Βάλε μια άνω τελεία, δεν έχουμε άλλο χρόνο». Χάρη σε αυτήν, φρέναραν όλους τους πολυλογάδες μαϊντανούς, που κοσμούσαν τα τηλεοπτικά τους παράθυρα: «Βάλτε μια άνω τελεία και θα σας δώσω πάλι τον λόγο...». Αυτή σηματοδοτούσε την έναρξη των διαφημίσεων, την εντολή να αρχίσει να ρέει το χρήμα: «Μια άνω τελεία και θα επανέλθουμε, πάμε για διαφημίσεις».

Ετσι, η άνω τελεία ή άνω στιγμή μούντζωσε οριστικά τον φτωχοπρόδρομο γραπτό λόγο κι έγινε αποκλειστικώς τηλεοπτική σταρ στον ιδιόμορφο «πλούσιο» τηλεοπτικό προφορικό λόγο. Το αστείο είναι ότι εκείνοι που τη χαϊδολογούν στα τηλεοπτικά παράθυρα ουδέποτε τη χρησιμοποιούν στον γραπτό τους λόγο, όταν καταφέρνουν να δομήσουν κάτι τέτοιο. Η άνω τελεία ανθεί μόνο τηλεοπτικώς. Εγινε η αγαπημένη των παρουσιαστών που την αναγγέλλουν υπερηφάνως, η προσδοκία των διαφημιστών που την περιμένουν με λαχτάρα, η χαρά των καναλαρχών που τρίβουν τα χέρια τους για το επερχόμενο χρήμα και η ανακούφιση των θεατών που παίρνουν μια ανάσα. Αυτοί που έμειναν κατάπληκτοι ήταν οι μαθητές, που δεν την είχαν ξανακούσει, ούτε ξαναδεί, και υποθέτουν διάφορα, διόλου κολακευτικά και μάλλον χυδαία.

Από τη μεριά μου, θύμωσα γι’ αυτό το καιροσκοπικό πήδημα της άνω τελείας, και εφεξής την αποκηρύσσω και παύω πια να ασχολούμαι με αυτή τη φιλοχρήματη αμαρτωλή! Τελεία και παύλα.

Μιχαλης Μαμαλουκας, Αθήνα

Οι εγγονές της Μπουμπουλίνας

Κύριε διευθυντά
Η«αιφνίδια» προαγωγή ή αναβάθμιση της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας σε... υποναύαρχο από τον υπουργό Εθνικής Αμύνης, 200 περίπου χρόνια από του θανάτου της, μου δίνει την αφορμή να αναφερθώ στις εγγονές της Μπουμπουλίνας και στην «είδηση» στη «ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ» της 19.11.1888, κατά την οποίαν:
«Η μεγαλειτέρα όμως γενναιοδωρία του κ. Κ. Ζάππα επεφυλάσσετο διά τον φίλον Κυβερνήτην του “Ευρώτα” δι’ ου μετέβη εις Σμύρνην κ. Μπούμπουλην, ούτινος ανέλαβεν από κοινού μετά του συνταξιεδεύσαντος ευκαταστάτου ομογενούς κ. Χ. Ζερλέντη την εκπαίδευσιν και αποκατάστασιν των δύο θυγατέρων του Βεατρίκης και Σοφίας. Η πράξις αύτη των ευγενών ανδρών κ. Ζάππα και Ζερλέντη προς εγγόνους της ηρωίδος των Σπετσών Μπουμπουλίνας, μετ’ ευγνωμοσύνης θ’ ακουσθή παρά τη ημετέρα κοινωνία».

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Διακοπές; Στη Σχερίη ή στην Πεπάρηθο

Κύριε διευθυντά
Τα πανέμορφα ελληνικά νησιά, με τις αναρίθμητες νησίδες, που εξυμνούνται από τον Βύρωνα και απαθανατίζονται από τον Οδυσσέα Ελύτη στο «Αξιον εστί», κοσμούν τις θάλασσές μας, διασκορπισμένα στα ελληνικά πελάγη: Ιόνιο, Μυρτώο, Ικάριο, Αιγαίο και Κρητικό, μεμονωμένα ή σχηματίζοντας συστάδες νήσων: Επτάνησα, Δωδεκάνησα, Κυκλάδες, Βόρειες και Νότιες Σποράδες.

Αναφέρονται όλα από τους αρχαίους Ελληνες συγγραφείς, πεζογράφους και ποιητές, μερικά μνημονεύονται στον περίφημο «Νεῶν Κατάλογον» της Ιλιάδας (Β 494-877), ενώ ορισμένα παραδίδονται στην αρχαιότητα, με διπλή ονομασία: Κέρκυρα (Σχερίη), Σκόπελος (Πεπάρηθος), Αλόννησος (Ικος), Σύρος (Συρίη), Αντίπαρος (Ωλίαρος), Κύθνος (Δρυοπίς), κ.ά.

Είναι ιδιαιτέρως χαρακτηριστικό ότι όλα είναι γένους θηλυκού και επιβιώνουν αναλλοίωτα στη νεοελληνική γλώσσα με την αρχαία τους ονομασία, με ελάχιστες εξαιρέσεις οφειλόμενες σε μεταγενέστερες μεταβολές (γλωσσικές παραφθορές, ξένη κατοχή, κοινωνικές συνθήκες, τοπικές ιδιαιτερότητες). Προς επίρρωση των ανωτέρω, αναφέρουμε ενδεικτικά: τα ιστορικά Ψαρά Χίου (Ψυρίη, η), το Καστελλόριζο Δωδεκανήσου (Μεγίστη, από τον οικιστή Μεγιστέα), το Μεγανήσι Λευκάδος (η ομηρική Τάφος, πατρίδα του Μέντη), στον Αργοσαρωνικό Κόλπο: τις Σπέτσες (Πιτυούσσα, από την πίτυ, ορεινή πεύκη), το Αγκίστρι (Κεκρυφάλεια, από τον κεκρύφαλο=κεφαλόδεσμο), τον Πόρο (Καλαύρεια ή Καλαυρία), κέντρο αμφικτυονίας, με το περιώνυμο ιερό του Ποσειδώνος, όπου αυτοκτόνησε με δηλητήριο ο ρήτορας και πολιτικός Δημοσθένης· τέλος, ο Αγιος Ευστράτιος (Νέαι), γνωστός ως τόπος εξορίας, σε αντίθεση προς την Αστυπάλαια και τα Κύθηρα (Κυθέρη ή Κυθέρεια – Πορφυρούσσα ή Πορφυρίς).

Στα συμπλέγματα νήσων, οι Οθωνοί της Κέρκυρας είναι αι Διαπόντιοι Νήσοι, οι Παξοί = η Παξός, οι Φούρνοι Ικαρίας (Κορσεοί, αι, και Κορασσίαι), οι Λειψοί Καλύμνου = η συστάδα των νησίδων Καλυδνών (αι), (Ιλ. Β 677), οι Πεταλιοί Ευβοίας (αι Πεταλίαι) και τα Κουφονήσια – Μικρές Ανατολικές Κυκλάδες. (Πρβλ. Μ. Σταματελάτου – Φ. Βάμβα – Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, τόμοι 3).

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ. φ., Ειδικός γραμματέας Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων

Μεσσηνία και Παγκόσμιο Συνέδριο Χιονοδρομίας

Κύριε διευθυντά
Η χιονοδρομία δεν είναι ένα κάποιο άθλημα. Η χιονοδρομία είναι η βάση του χειμερινού τουρισμού στη χώρα μας και δημιουργεί θέσεις εργασίας σε πολλούς τομείς. Για τον λόγο αυτό σας γνωρίζω ότι: Στις 13 Μαΐου 2018 (αύριο Κυριακή) είναι η έναρξη του Παγκοσμίου Συνεδρίου Χιονοδρομίας (FIS Congress 2018) στο πανέμορφο τουριστικό συγκρότημα της Μεσσηνίας Costa Navarino (13-19 Mαΐου 2018). Περισσότεροι από 1.000 σύνεδροι, αριθμός ρεκόρ για συνέδριο FIS, μέλη τεχνικών και άλλων επιτροπών FIS από όλο τον κόσμο, εκπροσωπώντας 85 κράτη, θα συνέλθουν για να λάβουν μέρος στις εργασίες των επιτροπών τους.
Η FIS είναι η ομοσπονδία που περιλαμβάνει τα αθλήματα αλπικού σκι (ελευθέρα κατάβαση, γιγαντιαία τεχνική κατάβαση, τεχνική κατάβαση, Super G και ομαδικό παράλληλο σλάλομ). Την Ελλάδα στο αλπικό σκι είχαν εκπροσωπήσει επάξια στους τελευταίους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στη Νότια Κορέα ο πρωταθλητής μας Γιάννης Αντωνίου στην κατηγορία ανδρών και η πρωταθλήτριά μας Σοφία Ράλλη, σημαιοφόρος της ομάδας, με ομοσπονδιακό προπονητή τον Στέργιο Πάππο. Οπως επίσης το άθλημα των δρόμων αντοχής, όπου είχαν λάβει μέρος οι πρωταθλητές μας Απόστολος Αγγέλης (πρώτος λαμπαδηδρόμος) και η Μαρία Ντάνου, επιτυγχάνοντας την καλύτερη δυνατή παρουσία τους με ομοσπονδιακό προπονητή τον Τίμο Τσουρέκα.Είναι μεγάλη επιτυχία της Ελλάδας η διοργάνωση του συνεδρίου FIS, καθότι πολλές άλλες χώρες ήταν υποψήφιες για αυτή την ανάληψη. Βαρύνοντα ρόλο έπαιξε και η θετική γνώμη του Ελβετού προέδρου της FIS, Gian Franco Kasper, μέλους και της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΟΕ. Οι τρεις πρώτες μέρες είναι αποκλειστικά αφιερωμένες στις εργασίες των επιτροπών. Συγχρόνως θα υπάρχει και μεγάλη Εκθεση των Υποψηφίων Χωρών για τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIS του 2022 και 2023, όπως επίσης και για μελλοντικά Παγκόσμια Πρωταθλήματα και Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Το πρόγραμμα του συνεδρίου περιλαμβάνει ημερήσια εκδρομή-επίσκεψη στην Ολυμπία, όπου η Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων (ΕΟΧΑ), με την υποστήριξη του ΕΟΤ, θα διοργανώσει κατά τη διάρκεια της παραμονής των συνέδρων στην Ολυμπία μικρή δεξίωση καλωσορίσματος. Την Παρασκευή 18 Μαΐου θα λάβει χώρα το κατ’ εξοχήν συνέδριο της FIS με εκλογή προέδρου και μελών του νέου Δ.Σ.

Είναι η δεύτερη φορά πού διοργανώνεται στην Ελλάδα το Παγκόσμιο Συνέδριο Χιονοδρομίας. Το 1963, ο τότε Ελληνικός Ορειβατικός Σύνδεσμος είχε διοργανώσει με μεγάλη επιτυχία στην Αθήνα το 24ο Συνέδριο FIS με συμμετοχή 39 κρατών.

Σήμερα ο πρόεδρος Δήμος Γυρούσης και τα μέλη του Δ.Σ. της Ελληνικής Ομοσπονδίας Χειμερινών Αθλημάτων ευελπιστούν ότι, μετά 55 ολόκληρα χρόνια, το 51ο Συνέδριο FIS Cοsta Navarino 2018, με συμμετοχή συνέδρων από 85 κράτη, θα είναι φιλικό, χαρούμενο, δημιουργικό και θα αφήσει σε όλους τους συνέδρους μόνο καλές εντυπώσεις από την Ελλάδα.

Μελιτα Τσουτρελη - Μπενα, Μέλος Επιτροπής FIS Δημοσίων Σχέσεων

Γιατί γελούσε με τους ανθρώπους

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 25/4 δημοσιεύθηκε σχόλιο του Κώστα Λεονταρίδη με τον τίτλο «Γελασίνος ο Αβδηρίτης» σημειώνοντας ότι με το σκωπτικό αυτό παρωνύμιο (παρατσούκλι) έμεινε στην Ιστορία ο Δημόκριτος, επειδή γελούσε συνεχώς. Λόγω του ότι θίγεται ένα πάρα πολύ σοβαρό θέμα θα ήθελα να το σχολιάσω. Η συμπεριφορά του Δημόκριτου απασχόλησε εδώ και πολλούς αιώνες μεγάλους καλλιτέχνες στην προσπάθειά τους να την απεικονίσουν, αλλά και πολλούς φιλοσόφους να την ερμηνεύσουν. Ο Φλαμανδός ζωγράφος Johannes Moreelse τον αποδίδει ως «Γελασίνο» (έντονο γέλιο με τα δόντια να φαίνονται). Αντιθέτως, ο Paul Rubens σε ένα περίφημο σχέδιό του τον φαντάζεται διαφορετικά, με ένα περιπαικτικό σαρκαστικό μορφασμό, με μάτια μισόκλειστα και το στόμα απλώς να χαράζει. Με τα ίδια αυτά χαρακτηριστικά τον αποδίδει και ο La Mettrie. Την εικόνα αυτή υιοθετούν και οι περισσότεροι φιλόσοφοι. Ο J. C. Lavater υποστηρίζει ότι «το γέλιο του Δημόκριτου δεν έχει καμία σχέση με το τρυφερό χαμόγελο της αθωότητας και της εγκαρδιότητας, ούτε με το γέλιο της παθολογικής φαιδρότητα...».

Ο Yves Hersant τονίζει πως «...αυτό το γέλιο, αυτή η γκριμάτσα στο πρόσωπο την οποία οι Αβδηρίτες τρέμουν τόσο πολύ, είναι ακριβώς το έμβλημα της ιδιοφυΐας του, η σφραγίδα του πιο διεισδυτικού πνεύματος, όργανο γνώσης, γέλιο του διανοούμενου και του ηθολόγου το γέλιο του Δημόκριτου επιχειρεί ένα είδος ανατομίας που διαπερνά σώματα και ψυχές, είναι τρόπον τινά το όπλο του φιλοσόφου...». Δίδοντάς του έτσι την ονομασία «φιλοσοφικό γέλιο». Ο George Bataille μελετώντας το αίνιγμα του φιλοσοφικού γέλιου δηλώνει: «Το γέλιο ήταν μια αποκάλυψη, άνοιγε το βάθος των πραγμάτων... Το ερώτημα για το νόημα του γέλιου που έχει παραμείνει αναπάντητο έγινε από τότε για μένα το ερώτημα–κλειδί. Το αίνιγμα που πάση θυσία θα έλυνα, που αν λυνόταν θα έλυνε αυτομάτως τα πάντα...».

Η εικόνα πάντως του γέλιου ως οργάνου τιμωρητικού σωφρονισμού και διακωμώδησης συγχρόνως δίδεται από τον ίδιο τον φιλόσοφο: «Γελάω με τον άνθρωπο που είναι γεμάτος ανοησία, και άδειος από σωστές ασχολίες, που παιδιαρίζει... Γελάω με τους άφρονες που πληρώνουν για την κακία τους, τη φιλαργυρία, την απληστία, το μίσος, τις ενέδρες, τα επίβουλα σχέδια, τον φθόνο, το γέλιο μου κατακρίνει την απρονοησία τους...

Ε λοιπόν, όταν βλέπω τόσες ανάξιες και άθλιες ψυχές πώς να μη χλευάσω την τόσο αστοχασία που διέπει τη ζωή τους... Οσο για μένα, πιστεύω ότι το γέλιο μου δεν φτάνει και θα ήθελα να επινοήσω κάτι που να τους λυπεί...».

Ι. Κ. Γεωργιου, Καρδιολόγος

Ο καλός άνθρωπος της διπλανής πόρτας

Κύριε διευθυντά
Ως χαρακτήρας, θα μπορούσε να φιγουράρει σε κλασικό μονόπρακτο του Τσέχωφ ή του Γκόγκολ, ποιώντας ήθος. Σε αγαπημένες ασπρόμαυρες ταινίες του σαββατόβραδου ίσως να τον είχε «επιλέξει» ο Ψαθάς, ο Τσιφόρος ή ο Σακελλάριος για κάποιο πρωταγωνιστικό ρόλο τρυφερού και εργατικού οικογενειάρχη. Ομως, μην τον ψάξετε στις σελίδες των βιβλίων, δεν θα τον βρείτε εκεί! Ούτε σε πομπίνες, στα στούντιο του Φίνου είναι η θέση του…

Ο νουνός μου, ο Γιώργος, γεννήθηκε στην Πιάνα της Αρκαδίας, ένα «κολοκοτρωνέικο» χωριό όπου ο καθεδρικός Ναός του Αη Γιώργη υψώνεται σαν φάρος πάνω σε βράχο που προβάλλει απότομα διαταράσσοντας (και αφυπνίζοντας) το καταπράσινο οροπεδινό τοπίο… Την κακοτράχαλη δεκαετία του ’50 ξεκίνησε μαζί με χιλιάδες Ελληνες («προς αναζήτηση καλύτερης τύχης») το ταξίδι της ξενιτιάς και έφθασε μέχρι το down under στη μακρινή ήπειρο της Ωκεανίας. Εκεί, στην «εξωτική» Αυστραλία έκανε οικογένεια και πρόκοψε επαγγελματικά. Ομως, καθώς μεγάλωναν τα παιδιά, διαπιστώθηκε ότι ο θεσμός της παραδοσιακής αδιάσπαστης ελληνικής οικογένειας δεν είχε μέλλον στους ξένους τόπους. Φαίνεται ότι αυτή η μαγική συνεκτική ουσία που κρατάει όρθιες τις φαμελιές ευδοκιμεί κυρίως εδώ στα ευρωπαϊκά μεσογειακά παράλια. Ετσι, αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα θυσιάζοντας τις αισιόδοξες προσδοκίες για υψηλή κερδοφορία και ελκυστικά οικονομικά πακέτα… Και «εντός έδρας» τα πήγαν πολύ καλά στον χώρο της ποιοτικής εστίασης, σε Θησείο και Ηλιούπολη. Σε μια εποχή μάλιστα, που δεν είχαν έρθει στο προσκήνιο η «Μοριακή Γαστρονομία» και οι σχετικές τηλεοπτικές εκπομπές. Τότε, που ακόμα μόνον ο Τσελεμεντές της νοικοκυράς «στιχουργούσε» περί τα μαγειρικά θέματα…

Τα τελευταία χρόνια, συνταξιούχος ξωμάχος και παππούς πια, ζει μόνιμα μαζί με την αγαπημένη (και αξιαγάπητη!) σύζυγό του στην Κορινθία. Παραφράζοντας τον ποιητή, φαίνεται ότι κάπου ανάμεσα «Ισθμια» και «Νέμεα» πρέπει να παράπεσε η πραγματική του μέρα... Στο κτήμα του τον επισκέπτονται συχνά τα τρία εξαίρετα παιδιά του με εγγόνια και φίλους. Εκείνος σαν άλλος Αβραάμ υποδέχεται (ακόμα και εκτός προγράμματος) τους πάντες αυθόρμητα, με μια διάπλατη χαμογελαστή αγκαλιά, πρόθυμος να κεράσει, να ψήσει ένα μεζέ, να τσουγκρίσει ένα ποτηράκι «στην υγειά του φιλότιμου!».

Τις περισσότερες όμως ώρες της ημέρας (ενίοτε και της νύχτας) από το άγριο χάραμα έως αργά το βράδυ ασχολείται –με μεράκι– με τα δένδρα, τις κληματαριές και τα μποστανικά του. Τα ποτίζει, τα κλαδεύει, τα καρπίζει. Τους ψιθυρίζει και του μιλάνε. Τα νιώθει και τον αισθάνονται. Τα «πονάει» και συμπάσχει τη δύσκολη ώρα του καύσωνα και του παγετού.

Με τους τετράποδους φίλους μας έχει ιδιαίτερη αγάπη. Τους ταΐζει και τους φροντίζει κάθε μέρα. Τους τρέχει στον κτηνίατρο. Συνέχεια τσακώνονται μεγαλοφώνως αλλά στο τέλος πάντα τα βρίσκουν. Πλέον, είμαι σίγουρος ότι επικοινωνεί μαζί τους, σε μια άλλη γλώσσα βιωματική και σιωπηλή πέρα από τα στεγανά του αισθητού…
Τέλος και αισιόδοξα, κλείνουμε με την ελπίδα ότι κάποιοι από εσάς, διαβάζοντας τούτες τις νοσταλγικές αράδες ίσως να «βλέπετε» στο πρόσωπο του νουνού μου του Γιώργου τους οικείους σας συγγενείς, γείτονες και φίλους, τις δικές σας… ιδανικές μορφές κι αγαπημένες.

Ιωαννης Μιχαηλ Μιχαλακοπουλος, Κυψέλη

«Οι μη νησιώτες ας μην πολυμιλάνε»

Κύριε διευθυντά
Είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατον να καταλάβει ο μη νησιώτης Ελληνας το τι συμβαίνει στα νησιά του Βορείου Αιγαίου με τους πρόσφυγες / μετανάστες, η δε κυβέρνηση ακολουθεί την Ε.Ε. στο δόγμα να μένουν στα νησιά για να μη διαφεύγουν στο εσωτερικό και εν συνεχεία στην Ευρώπη. Η κατάσταση αυτή βολεύει όλους, πλην τους νησιώτες· και λίγα άκουσε προσφάτως ο Τσίπρας στη Μυτιλήνη.

Καλά τα λέει ο κ. Μ. Μόσχος στην «Καθημερινή» της 3ης Μαΐου για τη Χίο, εκείνο που δεν λέει είναι ότι οικονομικά το νησί δεν έχει κανένα όφελος. Ενώ θα μπορούσε, π.χ., η σίτιση να γίνει με κατευθείαν ανάθεση και, όπως μου έλεγε Χιώτης εστιάτορας, είναι πέντε φορές επάνω το κόστος από αυτό που χρέωνε αυτός στο παρελθόν.
Follow the money, που λέει και ο συντοπίτης μας αστροφυσικός Σταμάτης Κριμιζής, και από εκεί και πέρα κανένας δεν νοιάζεται για την κατάφωρη αδικία που οι νησιώτες νιώθουν στο πετσί τους.

Μαριος Χριστοφοριδης, Εμποροπλοίαρχος, Χίος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ