Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο «ντελιβεράς» των ναρκωτικών

Κύριε διευθυντά

Κατηφορίζω μεσημέρι τον πεζόδρομο της Μασσαλίας. Στο παρκάκι, απέναντι από την είσοδο του πανεπιστημίου, σμάρια τοξικομανών, κυρίως νεαρής ηλικίας, ντόπιων και αλλοδαπών, που μόλις έχουν προμηθευτεί τη δόση τους, «ρίχνουν» στις φλέβες τους την ουσία. Μέχρι εδώ ουδεμία έκπληξη, πρόκειται για παγιωμένη κατάσταση, καθημερινή εδώ και χρόνια. Την ώρα που φτάνω στην Ακαδημίας δυο-τρεις τραβολογάνε έναν σαραντάρη, που φεύγοντας τους καθησυχάζει πως σύντομα θα φέρει «τα πράγματα». Δεν έφτασε το εμπόρευμα για όλους και έτσι θα κάνει κι άλλο δρομολόγιο. Μπαίνει σε ένα αυτοκίνητο που έχει παρκάρει πάνω στον πεζόδρομο και βάζει όπισθεν για να βγει στην Ακαδημίας. Ο αριθμός κυκλοφορίας του ευδιάκριτος, γεγονός που δεν τον προβληματίζει. Αφού αφήνεται ανενόχλητος να πλασάρει ηρωίνη μπροστά στο πανεπιστήμιο, τι να φοβηθεί, μην του κόψουν κλήση για παράνομο παρκάρισμα; Αλλωστε, όπως σωστά παρατήρησε ένας φίλος, «έχει το μαγαζί του εκεί, είναι ο μόνος που δικαιούται να παρκάρει». Ασφαλώς, η Δίωξη Ναρκωτικών γνωρίζει επακριβώς τι συμβαίνει. Αρα πώς δικαιολογείται η υπέρμετρη άνεση του εμπόρου ναρκωτικών;

Νικος Βαφειαδης

Η Τουρκία, το Αιγαίο και η νομική οδός

Κύριε διευθυντά
Παίρνοντας αφορμή από την επιστολή του πρέσβη κ. Α. Αγαθοκλή αναφορικά με τη συμφωνία του Ελσίνκι, που δημοσιεύθηκε στις 4.5.2018, θα ήθελα να προσθέσω και τη δική μου μικρή συμβολή στην επιχειρηματολογία. Ετσι όπως έχει εξελιχθεί η κατάσταση, στο Αιγαίο μάς ανήκει μεν ό,τι μας αναγνωρίζεται νομικά από τη διεθνή κοινότητα βάσει των σχετικών Συνθηκών, δυστυχώς, όμως, μόνο εφόσον μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε και με τη δύναμη των όπλων. Και μην ξεγελιόμαστε από τις δηλώσεις του ίδιου του Ερντογάν κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα, ότι «η Τουρκία δεν διεκδικεί έδαφος της Ελλάδας». Εννοεί μόνο αυτό που η Τουρκία αναγνωρίζει ως έδαφος της Ελλάδας. Αυτό είναι το status quo που θέλουμε να διαφυλάξουμε;

Από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή τη δεκαετία του ’70, η Ελλάδα προσπάθησε να μεταφέρει τη διαμάχη –τις τουρκικές διεκδικήσεις– για το Αιγαίο στο σχετικά πλέον πρόσφορο για μας νομικό πεδίο.

Η Τουρκία, ως γνωστόν, δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα του Καραμανλή και δεν αποδέχθηκε να αλλάξει το πεδίο της αντιπαράθεσης στο Αιγαίο.

Ετσι στο βιβλίο μου «Από το Lancaster House στην Συμφωνία του Ελσίνκι», που εκδόθηκε το 2000, κατέληγα  απαισιόδοξα: «Η Απόφαση του Ελσίνκι, τουλάχιστον κατά το χρόνο λήψης της, κατέδειξε ότι για μια πιθανή αρχή προς την κατεύθυνση της επίλυσης των χρονιζόντων ζητημάτων, κάποτε  ίσως αρκεί να αντιληφθούν έγκαιρα τα δύο μέρη, και να αξιοποιήσουν απλώς κατάλληλα, μια παρουσιασθείσα  ευκαιρία», έχοντας κατά νου ότι η Τουρκία δύσκολα θα αποδεχόταν μια νομική επίλυση των διαφορών. Ωστόσο δεν ήταν η Τουρκία αλλά η Ελλάδα αυτή που ανακάλεσε, ανατρέποντας στόχο δεκαετιών.

Η Τουρκία φυσικά συμφώνησε με ανακοίνωση που εξέδωσε σχεδόν αμέσως. Ωστόσο τα ζητήματα κάποτε πρέπει να επιλύονται, η Ιστορία καταδεικνύει ότι οι συνθήκες γίνονται όλο και δυσμενέστερες για την Ελλάδα. Χρειάζεται πολιτικό θάρρος για την επίλυση των χρονιζόντων ζητημάτων, θάρρος και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.

Μην παραβλέπουμε ότι αξιωματικοί του τουρκικού στρατού ήταν έτοιμοι να προβούν σε πραξικόπημα για την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν αν η ελληνοκυπριακή πλευρά ψήφιζε θετικά στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Annan.

Στο βιβλίο μου για «Τα Κριτήρια στη Διεθνή Πολιτική» καταγράφω δεκάδες κριτήρια για τη λήψη μιας απόφασης, μεταξύ αυτών και μερικά από όσα ανέφερε ο διπλωμάτης, συνομιλητής του δημοσιογράφου κ. Π. Παπαδόπουλου, όπως αναγράφονται στο άρθρο της «Καθημερινής» της 22.4.2018. Δεν σημαίνει ότι είναι εφαρμόσιμα όλα σε κάθε περίπτωση.

Βασιλης Μουτσογλου

Χρειαζόμαστε έναν Κων. Καραμανλή

Κύριε διευθυντά
Αυτή η κυβέρνηση μας δίνει την εικόνα μιας σοβαρής κυβέρνησης; Μιας κυβέρνησης που κινείται σε συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση και υπακούει σε όλες τις εντολές που παίρνει από τον πρωθυπουργό; Οχι. Πρόκειται για ένα ασυντόνιστο και απείθαρχο πολιτικό τσούρμο. Και με αυτή την τραγελαφική κυβέρνηση πιστεύει ο Τσίπρας ότι σε δυο-τρεις μήνες θα μας βγάλει από το μνημονιακό καθεστώς και θα μας κάμει μια υπολογίσιμη οικονομικά χώρα. Και πανηγυρίζει μάλιστα από τώρα.

Οι πανηγυρισμοί όμως θα του μείνουν. Για να σταματήσει αυτό το εκκωφαντικό οικονομικό μας κατρακύλισμα, για να ξαναπάρουμε σιγά σιγά την πάνω βόλτα, για να μπει μια τάξη σε αυτό το γενικότερο μπάχαλο που μας ταλανίζει, χρειαζόμαστε έναν ισχυρό πολιτικό ηγέτη. Εναν ηγέτη με καταλυτική παρουσία. Εναν ηγέτη που δεν θα τολμάει κανένας, ούτε στην κυβέρνησή του ούτε και στο κόμμα του, να τον αγνοεί. Χρειαζόμαστε έναν ηγέτη που να θυμώνει εύκολα.

Και το ίδιο εύκολα να δείχνει και την πυγμή του. Χρειαζόμαστε έναν Κων. Καραμανλή. Εναν Καραμανλή που να ασκεί τη διακυβέρνηση αποφασιστικά και αποτελεσματικά και δεν θα επιτρέπει στον κάθε υπουργό του, στον κάθε βουλευτή του, στον κάθε κομματικό του παράγοντα να παίρνει σβάρνα τις τηλεοράσεις και να λέει ό,τι του κατεβαίνει. Να λέει αρλούμπες. Δεν μας παίρνει άλλο να μασάμε τα λόγια μας.  Δεν μας παίρνει άλλο να παρουσιάζουμε τους σημερινούς ηγετίσκους μας για σπουδαίους πολιτικούς άνδρες.

Τακης Σουβαλιωτης, Χαλανδρίτσα Πατρών

Κατόπιν αρματολών και κλεφτών

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το σχόλιο του επιφανούς συνεργάτη σας κ. Στ. Κασιμάτη με τον τίτλο: «Αρματολοί και κλέφτες», στο φύλλο της Κυριακής 6ης Μαΐου, επιτρέψτε μου να κάνω μια παρατήρηση. Οπως είναι γνωστό και μαθαίνουμε από το σχολείο, ο αγώνας της ανεξαρτησίας μας βασίστηκε και στη δράση των αρματολών και των κλεφτών. Μετά την επιτυχή έκβασή του το ελληνικό κράτος, μη έχοντας πλέον ανάγκη τους αρματολούς, βασίστηκε αποκλειστικά στους κλέφτες (μέχρι και σήμερα).

Γιωργος Παπαδημητριου, Τοπογράφος μηχανικός ΕΜΠ

«Υφ’ όρον αναστολή, όχι υφ’ όρων»

Κύριε διευθυντά
Σε φύλλο της έγκριτης εφημερίδας σας (8 Μαΐου 2018), στη στήλη «Σύντομα», στο πρώτο σχόλιο αναγράφεται εσφαλμένα δύο φορές: Επανεξέταση υφ’ όρων(!) απόλυσης, νομική έκφραση που σημαίνει, σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, τη χορήγηση αναστολής της ποινής σε κατάδικο με τον όρο απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και εμφάνισής του στο αστυνομικό τμήμα.

Η φράση υπό τον όρον = υφ’ όρον, προϋπόθεση με δεσμευτικό περιεχόμενο, παραπέμπει στο άρθρο 98 (Κεφ. Στ΄) του ποινικού κώδικα: υφ’ όρον αναστολή της ποινής και υφ’ όρον απόλυσις, ενώ στα συνεχόμενα άρθρα 99-102 αναφέρονται αναλυτικά οι προϋποθέσεις χορήγησης της αναστολής, η διάρκειά της, η ανάκληση και η άρση της (Πρβλ. Αγγ. Μπουρόπουλου, Ποινικός Κώδιξ. Εκδοτικός Οίκος Σάκκουλα, 1961).

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ.φ., Ειδικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ