Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Το πρώτο πλοίο από το Σουέζ; Μα, ελληνικό

Κύριε διευθυντά
Μια σύντομη αναφορά της «Κ» της 28.4.2018 στη Διώρυγα του Σουέζ, μου δίνει αφορμή να αναφερθώ στην «ελληνική της διάσταση».

Ορθώς εγράφη ότι «λίγα κατασκευαστικά έργα έχουν αλλάξει τον ρου της Ιστορίας, όσο η διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ». Μήκους 168 χλμ. ενώνει τη Μεσόγειο με την Ερυθρά Θάλασσα. Η κατασκευή της από τον περιώνυμο Γάλλο μηχανικό Φερδινάνδο Λεσέψ διήρκεσε από το 1854 μέχρι το 1869. Η συμμετοχή των Ελλήνων στην κατασκευή της υπήρξε παραπάνω από σημαντική. Απασχολήθηκαν πάνω από 10.000 Ελληνες εργάτες, τεχνίτες, προμηθευτές, επιχειρηματίες κ.λπ., τους οποίους ιδιαιτέρως εκτιμούσε ο Φερδ. Λεσέψ. Ακόμα και το πρώτο πλοίο που διέσχισε την τότε κατασκευαζόμενη διώρυγα ήταν ελληνικό. Ετσι η αθηναϊκή εφημερίδα «Αλήθεια» γράφει υπερηφάνως στο φύλλο αυτής της 29.1.1866: «Μετ’ αμέτρου χαράς αναγγέλλομεν ότι το πρώτον πλοίον όπερ διεπέρασε τον Ισθμόν του Σουέζ από Μεσογείου προς Ερυθράν Θάλασσαν, ήτο Κρανιδιωτικόν, έχον φορτίον ελαίου» [...]

Στο φύλλο της 1.2.1866, η αυτή εφημερίδα «Αλήθεια» κατονομάζει και τον καπετάνιο του πλοίου. Ετσι: «Περί τα τέλη του παρελθόντος Δεκεμβρίου τρεχαντήριον εκ Κρανιδίου κυβερνώμενον υπό του πλοιάρχουν Νόννη, με φορτίον ελαίου, διέπλευσεν... και αφίχθη εις το Σουέζ της Ερυθράς Θαλάσσης, όπου επώλησεν επωφελώς το εαυτού εμπόριον».

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

«Λίγο πιο λιανά, σας παρακαλώ»

Κύριε διευθυντά
Συνεχώς μεγάλοι υπαινιγμοί, άφθονα εισαγωγικά, απροκάλυπτες κατηγορίες, θαρραλέες θέσεις, τσαγανό. Οταν όμως φθάνουμε στην ταμπακιέρα, το κείμενο στρίβει διά του αρραβώνος. Δεν γίνεται γάμος. Δεν εμφανίζεται η ουσία. Δεν περιγράφεται η πέτρα του σκανδάλου. Δεν παρουσιάζεται στον αναγνώστη η επίμαχη λεπτομέρεια που μας τρελαίνει όλους, μαζί και τον αρθρογράφο.

Κύκλους κάνουμε γύρω από το πρόβλημα. Η ελευθερία έχει απολεσθεί, μαζί της και η αξιοπρέπεια. Τη δημοκρατία ο επιφυλλιδογράφος την ντύνει εξακολουθητικά με σιδερένια εισαγωγικά. Δεν μας αποκαλύπτει όμως το πραγματικό της πρόσωπο.

Ολο έμμεσες αναφορές: «Ο κατ’ ευφημισμόν “Διαφωτισμός”, η αντικατάσταση της ελευθερίας του πολίτη από την ασυδοσία των “αγορών”, οι δημοκρατικοί θεσμοί υφίστανται μόνον ως προσχήματα, ο λαός εμπαίζεται, το πολίτευμα καπηλεύεται απροσχημάτιστα το όνομα της δημοκρατίας, οι εκπρόσωποι του λαού έχουν από το σύστημα μετατραπεί σε ανεγκέφαλους λακέδες διαπλεκόμενους με τον υπόκοσμο μέσα σε έναν ανεξίτηλο εξευτελισμό».

Ολα αυτά είναι λόγια του επιφυλλιδογράφου, φθάνει μάλιστα μέχρι του σημείου να διαπιστώνει ότι «σήμερα βουλιάζουμε ανέλπιδα στον υπόνομο των περιττωμάτων που σώρευσε η διαστροφή της πολιτικής σε τεχνικές εξουσιασμού» («Καθημερινή» της Κυριακής 6.5.18).

Λίγες αράδες πιο πάνω είχε τονίσει ότι «ο Ελληνισμός κάποτε γέννησε το άθλημα της πόλεως και της πολιτικής», αφήνοντάς μας ανέλπιδα (για να χρησιμοποιήσουμε μια δικά του λέξη) μετέωρους στην κακιά άγνοια για το τι ακριβώς σημαίνουν αυτές οι τελευταίες λέξεις «άθλημα της πόλεως και της πολιτικής». Κάνετέ μας τα λίγο πιο λιανά, σεβαστέ μας κ. Γιανναρά.

Θεμος Γκουλιωνης, Οφθαλμίατρος, Ναύπλιο

Απάντηση
Ευχαριστώ τον κ. Γκουλιώνη, αναγνώστες με τέτοιο επίπεδο κατανόησης είναι δώρο για τον επιφυλλιδογράφο. Η ελλειπτική γραφή δεν είναι «μισόλογα», τότε και για την ποίηση θα λέγαμε ότι «στρίβει διά του αρραβώνος», παρακάμπτει την ουσία. Η ζωή δεν γίνεται απλούστερη όταν τη φυλακίζουμε στην κυριολεξία, που μας φαντάζει «αποτελεσματικότερη». Ενα έγκλημα που συντελείται σήμερα σε ανθρωπολογικό πεδίο είναι ότι σαν πρότυπο της εκφραστικής μας λειτουργεί το διαφημιστικό «σλόγκαν» και το κομματικό σύνθημα. Στόχος και των δύο είναι να υποβάλουν ψυχολογικά, όχι να «φωτίσουν» τις ενδεχόμενες λύσεις των προβλημάτων. Θα τολμούσα να πω στον κ. Γκουλιώνη ότι η αφαιρετική εκφραστική σέβεται τον αναγνώστη, δεν τον προϋποθέτει οπωσδήποτε αμβλύνοα οπαδό του ΚΚΕ ή της Ν.Δ. ή όποιας άλλης έκφανσης της εμπορευματοποιημένης συνθηματολογίας.

Χρηστος Γιανναρας

ΟΛΠ, αυξήσεις και κερδοφορία

Κύριε διευθυντά
Είμαι τακτικός αναγνώστης της εφημερίδας τα τελευταία 50 με 60 χρόνια, αφού στην εφημερίδα σας άλλωστε εργάστηκαν και ο αδελφός μου και ο πατέρας μου... και παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την ειδησεογραφία για τα θέματα των ιδιωτικοποιήσεων, καθώς το 2005 άλλωστε ανέλαβα την υλοποίηση της πρώτης παραχώρησης στον ΟΛΠ που ολοκληρώθηκε με τεράστια οικονομική επιτυχία –665 εκατ. ευρώ το 2009– και έγινε ο νόμος 3755/2009.

Εκτοτε η Πολιτεία, παρά τη διαφωνία των περισσοτέρων τεχνοκρατών της λιμενικής βιομηχανίας για το επιλεγέν μοντέλο ανάπτυξης, προχώρησε σε συνολική παραχώρηση του οργανισμού μέσω της διάθεσης ποσοστού 67% των μετοχών, διαδικασία που ολοκληρώθηκε το 2016 με τον νόμο 4404/16 και αντάλλαγμα 331 εκατ. – υποδιπλάσιο της πρώτης σύμβασης.

Και ενώ η διοίκηση των Κινέζων δεν έχει καν συμπληρώσει διετία στο λιμάνι, αποφασίζει αυξήσεις στα τιμολόγια του ΟΛΠ με άμεση εφαρμογή μέχρι και 20%, γεγονός που θα έχει επιπτώσεις σε όλη την αλυσίδα των μεταφορών και στο τέλος της ημέρας στην εθνική οικονομία γενικότερα. Το γεγονός αποσιωπήθηκε από τον Τύπο και έτσι το αναγνωστικό κοινό έμεινε ανενημέρωτο.

Ομως η εφημερίδα σας στο φύλλο της 2/5 προβάλλει την παρουσίαση των αποτελεσμάτων του ΟΛΠ στους θεσμικούς, δίδοντας έμφαση στη θετική εξέλιξη όλων των δεικτών –όπως γράφει το ρεπορτάζ– που δημιουργούν την εύλογη απορία... Με τέτοιες θετικές εξελίξεις πώς κατέστη αναγκαία η αύξηση των τιμολογίων και ποια αρχή και με ποιο αιτιολογικό τα ενέκρινε; Για την ιστορία βεβαίως σημειώνεται ότι το ρεπορτάζ είναι ανακριβές, αφού το 2007, δηλ. προ δεκαετίας, ο οργανισμός είχε κέρδη προ φόρων 33,5 εκατ. ευρώ, ενώ σήμερα έχει μόνο 21,2 εκατ. και τα κέρδη μετά φόρων ήταν το 2007 24,5 εκατ., ενώ τώρα είναι μόλις 11 εκατ.

Νικος Αναστασοπουλος, Τέως διευθύνων σύμβουλος ΟΛΠ

Από το γκράφιτι έως την πολιτική

Kύριε διευθυντά
Σε ένα γκράφιτι είδα γραμμένο το εξής: «Τρεις φορές αριστερά κάνουν μια φορά δεξιά». Γεωμετρικά και μαθηματικά το πιο πάνω δείχνει σωστό. Σε σχέση τώρα με την πολιτική, και με ελεύθερους συνειρμούς, οδηγούμαι στις πιο κάτω σκέψεις.  Τι είναι η «πολιτική»; Πώς ορίζεται; Ο Αμερικανός συγγραφέας Ambrose Bierce (περισσότερο από έναν αιώνα πριν) έλεγε ότι πολιτική είναι ένας αγώνας συμφερόντων μεταμφιεσμένος σε διαγωνισμό αρχών. Προφανώς, η έννοια «μεταμφίεση» είναι το κλειδί. Η ανθρώπινη ανάγκη για «αρχές» έρχεται σε μία περίεργη αντιπαράθεση με την ίδια την ανθρώπινη φύση. Ο Alfred Adler έλεγε ότι είναι ευκολότερο να πολεμάς για τις αρχές σου παρά να ζεις σύμφωνα με αυτές, ο δε W. Churchill (σταθερά σαρκαστής της ανθρώπινης αδυναμίας) είχε πει ότι κάποιοι άνθρωποι αλλάζουν κόμμα για χάρη των αρχών τους και κάποιοι άλλοι αλλάζουν τις αρχές τους για χάρη του κόμματος.

Η «μεταμφίεση» (για χάρη του ιδανικού) είναι ένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό που λειτουργεί τόσο συνειδητά όσο και ασυνείδητα. Η ανάγκη για ιδανική ζωή, ιδανικές οικογένειες, ιδανική κοινωνία, ιδανικούς ηγέτες (και πάει λέγοντας), τίθεται, ματαιώνεται, και επανατίθεται κατά ριπές, η δε απαίτηση αυτή γίνεται, πολλές φορές, βίαιη «διεκδίκηση». Είναι η ανάγκη να κατασκευάσουμε μία πραγματικότητα της αρεσκείας μας (με κάθε δυνατό τίμημα). Η υπάρχουσα δεν μας αρέσει ποτέ (ο T. S. Eliot λέει ότι «το ανθρώπινο γένος δεν αντέχει πολλή πραγματικότητα»). Η «υπόσχεση» για μία καλύτερη ζωή είναι ειδικότητα και τέχνη των πολιτικών, οι οποίοι, σταθερά και διαχρονικά, «προβλέπουν» πάντα μία επόμενη καλή χρονιά. Ο W. Churchill, πάλι, έλεγε: «Πολιτική είναι η ικανότητα να προλέγεις τι θα γίνει τον επόμενο χρόνο και μετά να εξηγείς γιατί δεν έγινε».

Ανδρεας Κωσταλας, Ιατρός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ