ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

«Ερωτα ανίκητε σε κάθε μάχη, συ που κυριαρχείς όπου κι αν πατήσεις, συ που ξενυχτάς τα κορίτσια με τα τρυφερά μάγουλα, που δρασκελάς πάν’ από θάλασσες και τρυπώνεις στους κήπους, κανείς δε γλυτώνει από ’σε, μήτε Θεός μήτε θνητός». Οι παραπάνω εμβληματικοί στίχοι από την Αντιγόνη του Σοφοκλή αντήχησαν στο κατάμεστο στάδιο ποδοσφαίρου του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, προκαλώντας ρίγη στο κοινό. «Αυτό το στάδιο ήταν πολύ δημοφιλές στις αρχές του 20ού αιώνα, τα τελευταία όμως εκατό χρόνια ανέβηκαν μόνον δύο φορές έργα, η τελευταία ήταν προ 35ετίας», εξιστορεί στην «Κ» θεατής και απόφοιτος του Χάρβαρντ, που διήνυσε απόσταση μιάμισης ώρας για να παρευρεθεί στην εν λόγω παράσταση – που υλοποιήθηκε υπό την αιγίδα του γενικού προξενείου της Ελλάδας στη Βοστώνη. «Ηταν ένα μοναδικό εγχείρημα, καθώς το αρχαίο κείμενο ήταν μεταφρασμένο από φοιτητές, ενώ και πάλι φοιτητές ανέλαβαν τη σκηνοθεσία και τη μεταφορά», συμπληρώνει ο ίδιος εντυπωσιασμένος. Και δεν ήταν ο μόνος, 6.000 άτομα συνέρρευσαν στο κολοσσιαίο στάδιο παρά το τσουχτερό κρύο και τον αέρα – μεσούσης της άνοιξης.


Ο σκηνοθέτης εισήγαγε τον νεωτερισμό με τα προσωπεία πάνω σε πασσάλους.

Η προσέλευση γίνεται ακόμα πιο αξιοσημείωτη σε μια πόλη-«επιστημονικό εργαστήριο», όπως η Βοστώνη, όπου το ενδιαφέρον όλων εστιάζεται στις θετικές επιστήμες, στην τεχνολογία και στην προώθησή τους. «Οι φοιτητές του Harvard παρουσίασαν σε ένα πολύ μεγάλο και ιδιαίτερα επίλεκτο ακαδημαϊκό κοινό μια αρχαία ελληνική τραγωδία και ειδικότερα την “Αντιγόνη” του Σοφοκλή», αναφέρει στην «Κ» ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας, κ. Στράτος Ευθυμίου, που στάθηκε εξαρχής στο πλευρό των φοιτητών, ενθαρρύνοντάς τους. «Ηταν τιμή μας να θέσουμε υπό την αιγίδα του προξενείου την παράσταση των φοιτητών του κορυφαίου Πανεπιστημίου παγκοσμίως και να στηρίξουμε επικοινωνιακά την εκδήλωση κινητοποιώντας την ομογένεια, η παρουσία της οποίας στην παράσταση ήταν μεγάλη», καταλήγει ο κ. Ευθυμίου και προσθέτει πως «με μεγάλη προθυμία το γενικό προξενείο θα υποστηρίξει την επανάληψη μιας τέτοιας πρωτοβουλίας στο μέλλον».

Πίσω, όμως, από τη μεγαλειώδη βραδιά βρίσκονται πολλές εργατοώρες, που οι νεαροί Αμερικανοί φοιτητές αφιέρωσαν παρά το απαιτητικό ακαδημαϊκό τους πρόγραμμα. «Ξεκινήσαμε τη μετάφραση του αρχαίου κειμένου τον Σεπτέμβρη του 2017 μια ομάδα από πέντε μεταφραστές και οκτώ επιμελητές κειμένων που ανέλαβαν να αποδώσουν έτσι το τελικό κείμενο στα αγγλικά, ώστε να είναι κατανοητό από ένα ευρύ κοινό, χωρίς υπόβαθρο στην αρχαιοελληνική λογοτεχνία», εξηγεί ο επικεφαλής της ομάδας και ιθύνων νους του εγχειρήματος, Ben Roy, που σπουδάζει Κλασικές Σπουδές με έμφαση στα ελληνικά. «Αν και πήγαινα σε δημόσιο σχολείο, είχα λάβει γερές βάσεις στα αρχαία ελληνικά», διηγείται. Φαίνεται, όμως, ότι ήταν κάτι που διεκδίκησε με σθένος. «Οσο ήμουν στο λύκειο δεν ήταν στο πρόγραμμα τα αρχαία ελληνικά, ωστόσο μαζί με έναν φίλο μου πείσαμε τους καθηγητές μας των λατινικών να συναντιόμαστε τα Σαββατοκύριακα σε καφετέριες για να μας διδάξουν».


Οι θεατές ήταν τόσο ενθουσιώδεις, που πολλοί υποδέχθηκαν όρθιοι τον θίασο.

Από τον Φεβρουάριο άρχισαν πυρετώδεις προετοιμασίες για τη θεατρική παραγωγή. «Ανέλαβα το διαχειριστικό κομμάτι της παράστασης, τον προϋπολογισμό, την εξεύρεση πόρων (θέλαμε ελεύθερη είσοδο), την επικοινωνία του εγχειρήματος, τις συνεννοήσεις με το τμήμα Τεχνών του Πανεπιστημίου και τη διοίκηση, τον έλεγχο των μικροφωνικών συστημάτων...», απαριθμεί τα καθήκοντά του ο 20χρονος Ben. «Διαπίστωσα πόσα πολλά μπορεί να καταφέρει μια ομάδα αποφασισμένων ανθρώπων», συνοψίζει.

Στις πρόβες οι φοιτητές δυσκολεύτηκαν λόγω του μεγέθους του σταδίου, από το οποίο κανείς δεν είχε πρότερη εμπειρία. «Ο σκηνοθέτης μας, Mitch Polonsky, επέλεξε σύγχρονο και αφαιρετικό ύφος, π.χ. αντί των παραδοσιακών μασκών δημιούργησε μεγάλα ζωγραφισμένα προσωπεία που κρατούσαν σε πασσάλους τα μέλη του Χορού», διηγείται ο Ben, «η μουσική ήταν μείξη μιας πρωτότυπης ορχηστρικής σύνθεσης του Mateo Lincoln και ροκ κομματιών του ’70». Ο νεαρός φιλέλληνας έχει εκλεγεί αντιπρόεδρος στο Harvard Classic Club με τη δέσμευση να «ξαναζωντανέψει» το στάδιο, και φλερτάρει με το ενδεχόμενο ακόμα δύο παραστάσεων –μία εκ των οποίων η Μήδεια– μέχρι το πτυχίο. Προς το παρόν, πάντως, ετοιμάζει βαλίτσες για Ελλάδα, όπου θα συμμετάσχει στο Summer School του πανεπιστημίου του.

«Επέλεξα την “Αντιγόνη” για τα διαχρονικά της μηνύματα, καθώς ο καθένας μας κάποια στιγμή στη ζωή του βρέθηκε στη θέση της Αντιγόνης· θα υπήρξε μάρτυρας κάποιας φρικαλεότητας που συμβαίνει με την ανοχή ενός διεφθαρμένου συστήματος», σημειώνει. «Η Αντιγόνη, περήφανη και ευθύς, όμως, αρνείται να εγκαταλείψει τα ιδανικά της, είναι μάλιστα διατεθειμένη ακόμα και να πεθάνει γι’ αυτά, μια τέτοια γενναιότητα πρέπει να αναδεικνύεται αυτή τη στιγμή, που γυναίκες σε όλο τον κόσμο αγωνίζονται για την ισότιμη αντιμετώπισή τους από την κοινωνία». Ωστόσο, πολλά έχουμε να διδαχθούμε και από τη στάση της Ισμήνης. «Η συμβιβαστική της διάθεση είναι κάτι που απουσιάζει τόσο ηχηρά σήμερα στην πολιτική σκηνή – ειδικά στις ΗΠΑ», τονίζει, «κάθε κοινωνία χρειάζεται μια Αντιγόνη με τον αντίστοιχο αντίπαλό της Κρέοντα, αλλά και μια Ισμήνη που να διασφαλίζει ότι η έκβαση της εκάστοτε διαμάχης μέσα στην κοινωνία θα είναι προς όφελος όλων».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ