Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Κουίζ: Τι ξέρετε για το Τσοτύλι;

Κύριε διευθυντά
Εν πρώτοις οφείλονται ευχαριστίες στην «Καθημερινή» γιατί στις φιλόξενες στήλες της αναδείχθηκε το θέμα των συνεπειών του «Καλλικράτη», όπου αυτός εφαρμόσθηκε χωρίς σεβασμό σε κρίσιμες τοπικές ιδιαιτερότητες. Το σχετικό (11.5.2018) άρθρο του κ. Πάσχου Μανδραβέλη συμβάλλει σε περαιτέρω εμβάθυνση επί του θέματος.

Ο προφανής ορθολογισμός του, ωστόσο, αφήνει στη σκιά μια πλευρά της κρατικής πολιτικής, η οποία, όσο ευρέα όρια κι αν αναγνωρίζει στη λειτουργία των νόμων της αγοράς και στη νομοτέλεια της μεταβολής των συνθηκών, δεν μπορεί να πάψει να είναι αυτό πρωτίστως: πολιτική. Πρόβλεψη και πρόνοια και λήψη μέτρων προαγωγής των γενικών συμφερόντων του κράτους. Τα οποία πλήττονται όταν ο οικονομικός συντελεστής προτάσσεται έναντι άλλων αξιών, διαφορετικής τάξεως, αλλά υπέρτερης σημασίας για τον εθνικό βίο. Η ιεράρχηση είναι, επίσης, θέμα πολιτικής. Εδώ, λοιπόν, είναι που έπεσε έξω ο «Καλλικράτης» και ο ικανώς βέβαιος για το αλάθητό του κ. Ραγκούσης, ο οποίος, άλλωστε, ήξερε, ασφαλώς, την Αιδηψό, μπορεί όμως και να μην είχε ακουστά το Τσοτύλι.

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Εμείς, τα ζώα μας και κάποιοι άλλοι

Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να σχολιάσω την επιστολή του κ. Δημήτρη Μπαλτά που φιλοξενήσατε στην έγκριτη εφημερίδα σας της 19ης Απριλίου 2018.

Στην αρχή της επιστολής του ο κ. Μπαλτάς εκθειάζει το πρόσφατο νομοσχέδιο που αφορά τα ζώα (οικόσιτα και αδέσποτα) που έφερε προς ψήφιση στη Βουλή το αρμόδιο υπουργείο, το οποίο, κατ’ αυτόν, ήταν στη σωστή κατεύθυνση, αλλά που δυστυχώς, καθώς λέει, κάποιες φιλοζωικές οργανώσεις κατάφεραν να το αποσύρουν, με αποτέλεσμα να συνεχιστούν τα δυσάρεστα περιστατικά κάποιων, οι οποίοι δεν πειθαρχούν στους κανόνες καθαριότητας και πολλές φορές φέρονται με αγένεια, όταν τους κάνει παρατήρηση.

Στο σημείο αυτό, ομολογώ ότι ο κ. Μπαλτάς έχει δίκιο, κάποιοι πράγματι αδιαφορούν, όπως με αδιαφορία πετούν πλαστικά, χαρτιά, γόπες από τσιγάρα κ.λπ.

Γι’ αυτόν τον λόγο δεν καταλαβαίνω γιατί ο κ. Μπαλτάς περιορίζει αυτά τα φαινόμενα μόνο σε σχέση με τα ζώα. Είναι γνωστό ότι η πλειονότητα των Νεοελλήνων αδιαφορεί για τους κανόνες και αρνείται να τηρήσει τους νόμους σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου.

Η φιλοζωία γενικότερα (δεν αφορά μόνο τους σκύλους) ως ακτιβιστική πράξη είναι πολύ σπουδαία υπόθεση και η φροντίδα και προστασία των ζώων είναι δείκτης πολιτισμού μιας χώρας. Θα ήταν, λοιπόν, λάθος να κρίνεται η αξία της από κάποιες κακές συμπεριφορές. Αν ήταν έτσι και παραμέναμε μόνο σε συμπεριφορές, τότε και εγώ με τη σειρά μου έχω να αναφέρω πολλά περιστατικά που έχω αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια της βόλτας με τον σκύλο μου, που παρουσιάζουν πολύ ενδιαφέρον γιατί δείχνουν μία διαφορετική διάσταση του προβλήματος.

Κατ’ αρχάς, θα πω ότι αγαπώ, φροντίζω και όσο μπορώ προσφέρω βοήθεια για την προστασία των ζώων. Συγχρόνως, όμως, αγαπώ και τον άνθρωπο και το περιβάλλον, γι’ αυτό τηρώ με σχολαστικότητα όλους τους κανόνες υγιεινής κατά τη βόλτα με τον σκύλο μου. Παρ’ όλα αυτά με πλησιάζουν και χωρίς αιτία και αφορμή, εννοώ, μόνο στη θέα μου, απευθύνονται σε μένα με φράσεις και χαρακτηρισμούς απαράδεκτους που αγγίζουν τα όρια του χυδαίου. Επειδή το σκεπτικό όλων αυτών είναι περίπου το ίδιο, θα αναφέρω μερικά παραδείγματα, όπως π.χ. «άντε να χαθείτε εσείς και τα βρωμόσκυλά σας που έχετε γεμίσει τον δρόμο με σκ...» ή όταν ταΐζω κάποιο αδέσποτο με παρατηρούν λέγοντάς μου ότι «εδώ ο κόσμος πεινάει και εσείς ταΐζετε τα αδέσποτα», ή «τα ζώα είναι για τα χωριά, όχι για την πόλη».

Καθώς καταλαβαίνετε, εδώ δεν πρόκειται απλώς για μία κακή συμπεριφορά αλλά για μία συγκεκριμένη νοοτροπία που χαρακτηρίζει ορισμένες ομάδες ανθρώπων, όπου εγώ αντιπροσωπεύω γι’ αυτούς κάτι που απεχθάνονται να βλέπουν,  παρόλο που δεν έχω διαπράξει κάποια παρατυπία ή αδίκημα, δικαιολογούν δε αυτή τη συμπεριφορά τους επενδύοντάς την με ιδεολογικό μανδύα.

Γιολαντα Βελλη, Καλλιθέα

Δικαιώματα παιδιών και ζευγαριών

Κύριε διευθυντά
Γίνεται πολύς λόγος για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων κάθε ατόμου ή κοινωνικής ομάδας. Αν εστιάσουμε στο θέμα των ομόφυλων ζευγαριών, η προστασία αυτή είναι απόλυτα αποδεκτή. Τα ζευγάρια αυτά έχουν κάθε δικαίωμα –νομικό– να απολαμβάνουν τα δικαιώματα των κανονικών ζευγαριών.
Αν προχωρήσουμε όμως στο θέμα της υιοθεσίας –ή «αναδοχής» παιδιών– το ζήτημα αρχίζει να περιπλέκεται. Τα παιδιά αυτά, που θα είναι υποχρεωμένα να ζουν σε μία «διαφορετική» οικογένεια, δεν έχουν και αυτά ανθρώπινα δικαιώματα; Ποιος μπορεί να επιλέξει την τύχη τους, να ζήσουν την παιδική –ενδεχομένως και την εφηβική τους– ηλικία σε μία «οικογένεια» αλλιώτικη; Εχει κανείς αμφιβολία ότι η τύχη τους αυτή δεν θα τα σημαδεύει σε όλη τους τη ζωή;

Να κρύβουν την οικογενειακή τους κατάσταση, ή να δηλώνουν ότι δεν έχουν μαμά, ότι η μαμά τους είναι ένας άνδρας, ή ότι ο μπαμπάς τους είναι μία γυναίκα ή μία «θεία»;

Θεωρώ την ανάγκη να διαφυλάξουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα αυτών των παιδιών πολύ μεγαλύτερη από την ανάγκη να δεχθούμε και να υπερασπιστούμε τις επιλογές των ομοφυλόφιλων. Αυτές είναι κατανοητές και ευνόητες. Τα δικαιώματά τους μπορούν να γίνουν αποδεκτά από τη σχετική νομοθεσία. Οχι όμως και το δικαίωμα να «διαφημίζουν» την επιλογή τους και να δηλώνουν έμμεσα ή άμεσα ότι ο καθένας μπορεί να δημιουργεί οικογένεια με οποιονδήποτε, άνδρα ή γυναίκα.

Πιστεύω ότι η καθημερινή συμβίωση μικρών παιδιών με «ιδιαίτερα» ζευγάρια έχει αρνητικές συνέπειες τόσο στα ίδια τα παιδιά όσο και στην κοινωνία μας. Δεν πρέπει να διαφυλάξουμε τα δικαιώματά τους;

Ολγα Ντινοπουλου, Παπάγου

Ο πολιτισμός έχει πολλά πρόσωπα

Κύριε διευθυντά
Η επιστολή αυτή αφορά το κριτικό σημείωμα της κ. Μαρίας Τοπάλη στο βιβλίο του Αλέξη Πολίτη «Η Ρομαντική Λογοτεχνία στο εθνικό κράτος», στο κυριακάτικο φύλλο της «Καθημερινής» (Τέχνες και Γράμματα) της 6ης Μαΐου.
Καλά, το βιβλίο είναι άρτιο, σοβαρή επιστημονική εργασία.

Δεν ξέρω τι έχει τελειώσει, τι πτυχίο έχει η συνεργάτιδά σας, αλλά δίνει την εντύπωση ότι βάζει απ’ τη μια μεριά τους καλούς ποιητές (τους οποίους παραμέριζαν οι Ελλαδίτες) και από την άλλη συλλήβδην βραχύβιους, χαμηλής ποιότητος λογοτέχνες, που υπηρέτησαν την κακή λογοτεχνία, μια τέχνη νεκρή και άγονη. Ασήμαντοι δημιουργοί που δημιούργησαν, λέει, έναν βαθιά συμπλεγματικό (οι εκφράσεις δικές της).

Φυσικά Σολωμός ή Καβάφης δεν βγαίνουν κάθε μέρα σε καμία λογοτεχνία κανενός λαού. Και φυσικά υπάρχουν σε όλες τις τέχνες μείζονες κι ελάσσονες δημιουργοί.

Δεν μπορούμε όμως να τους βάζουμε όλους σ’ ένα τσουβάλι, να τα κάνουμε όλα ίσωμα, Βαλαωρίτηδες, Παράσχους, Σούτσους και Καρασούτσες. Βέβαια η κ. Τοπάλη, εν αγνοία της ίσως, με το λογοπαίγνιο «Ραγκαβήδες» κυριολεκτεί. Διότι, εκτός του Αλεξάνδρου, λογοτέχνης και μεταφραστής υπήρξε ο πατέρας του Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής (1779-1855), ο γυιός του Κλέων Ρίζος Ραγκαβής (1842-1917). Επίσης ο Εραλδιστής Ευγένιος Ραγκαβής (1850-1941).

Κι ένας άλλος ακόμα απόγονός τους (γυιός του στρατηγού Ραγκαβή), ο Αριστείδης, συνελήφθη από τους Γερμανούς στην Κρήτη το 1942, όπου εργαζόταν ως μηχανικός σε κάποιο έργο. Καταδικάστηκε σε θάνατο ως σαμποτέρ κι εκτελέστηκε, ενώ δεν καταδέχτηκε να τους πει ότι η μάνα του ήταν Γερμανίδα, οπότε θα γλίτωνε την εκτέλεση. Και ήταν 23 ετών.

Ο πολιτισμός έχει πολλά πρόσωπα.

Ας διαβάσει η κ. Τοπάλη τα «Απομνημονεύματα» του Αλεξάνδρου Ρίζου Ραγκαβή, τόμοι 1 και 2 από τις εκδόσεις Κασδόνη (Εστία, δηλαδή), τόμοι 3 και 4 αργότερα, μετά τον θάνατο του συγγραφέα, από τις εκδόσεις Πυρσού.

Ντινος Μελαχρις, Αγρίνιο

Απάντηση
Οι πληροφορίες τις οποίες θέτει υπόψη μας ο αξιότιμος αναγνώστης είναι ενδιαφέρουσες και οι απόψεις του ασφαλώς σεβαστές. Το ίδιο, βέβαια, και οι δικές μου.

Μαρια Τοπαλη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ