ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Ποδόσφαιρο: Η θρυλική ομάδα της Ουρουγουάης του 1930

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Μπαγιεστέρος, Νασάσι, Μαστσερόνι, Αντράδε, Φερνάντες, Χεστίδο, Ντοράδο, Ιριάρτε, Σκαρόνε, Σέα, Κάστρο και ο προπονητής Αλμπέρτο Σούπισι. Η ομάδα εκείνη φιλοδώρησε με 6 γκολ τη μεγάλη τότε Γιουγκοσλαβία και με 4 γκολ την Αργεντινή.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Στην Ουρουγουάη δεν ετοιμάζονται μόνο για τη συμμετοχή της «Σελέστε» στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας. Ετοιμάζονται και για την υποβολή συνυποψηφιότητας, μαζί με την Αργεντινή και την Παραγουάη, για τη διοργάνωση του Μουντιάλ του 2030, στην επέτειο των 100 ετών από το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο, που διοργάνωσε και κατέκτησε η Ουρουγουάη το 1930.

Στους Ουρουγουανούς, μάλιστα, υπάρχει ο φόβος μήπως επαναληφθεί η αποτυχία της Αθήνας, όπως λένε, θυμίζοντας ότι και η Ελλάδα ανέμενε ότι θα αναλάμβανε αυτοδικαίως τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1996, στα 100 χρόνια από την αναβίωσή τους στο Παναθηναϊκό Στάδιο, αλλά τελικά την πήρε η Ατλάντα.

Γιατί όμως πήρε την πρώτη εκείνη διοργάνωση του 1930 η Ουρουγουάη; Από πού και ώς πού έπρεπε όλος ο κόσμος να βρεθεί στα νοτιοανατολικά της Νότιας Αμερικής; Η απάντηση είναι απλή: Η Ουρουγουάη ήταν τότε μακράν η κορυφαία ομάδα του πλανήτη, επί δύο τουλάχιστον δεκαετίες, ενώ θα εόρταζε και την επέτειο των 100 ετών από την ίδρυση του κράτους της.

Στη μικρή χώρα των 3 εκατομμυρίων, «σφηνωμένη» μεταξύ Βραζιλίας και Αργεντινής, το ποδόσφαιρο είχε ανθήσει απίστευτα, περισσότερο από τις γειτονικές χώρες, και κυρίως είχε διαφορετική μορφή από το γεμάτο σκληράδα παιχνίδι στην Ευρώπη. Λέγεται ότι, ενώ οι Ουρουγουανοί, και γενικά οι Λατινοαμερικάνοι, άλλαζαν πάσες και συνδυάζονταν με ταχύτητα, οι Ευρωπαίοι έπαιρναν την μπάλα και έτρεχαν προς τα δίχτυα ακολουθώντας τη φιλοσοφία του ράγκμπι.

Σε εποχή που οι αθλητές ταξίδευαν από ήπειρο σε ήπειρο μόνο με πλοίο και η τηλεόραση βρισκόταν μόνο στα εργαστήρια κάποιων φωτισμένων επιστημόνων, υπήρχαν ελάχιστες διηπειρωτικές αθλητικές επαφές. Αυτό καθιστούσε άγνωστες τις λατινοαμερικανικές ομάδες στους Ευρωπαίους, με χαρακτηριστικό το περιστατικό στην τελευταία προπόνηση της Ουρουγουάης πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι.

Η Ουρουγουάη έγινε τότε η πρώτη εθνική ομάδα που πέρασε τον Ατλαντικό για ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά, το οποίο πήρε χαρακτήρα Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς διοργανωνόταν από τη FIFA. Περίεργοι να δουν πώς έπαιζε η Ουρουγουάη, οι Γιουγκοσλάβοι, που θα αντιμετώπιζαν τη «Σελέστε» στην πρεμιέρα, έστειλαν δύο κατασκόπους.

Οι Ουρουγουανοί αντιλήφθηκαν εγκαίρως τους κατασκόπους και άρχισαν να κλωτσούν την μπάλα στην τύχη, να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον κ.λπ. Οταν τέλειωσε η προπόνηση, οι δύο Γιουγκοσλάβοι παρουσιάστηκαν στους προπονητές της Ουρουγουάης προσφέροντας τη συμπάθειά τους: «Είναι κρίμα που ήρθατε από τόσο μακριά και θα υποχρεωθείτε να επιστρέψετε από το πρώτο ματς», είπαν.

Η Ουρουγουάη νίκησε τους Γιουγκοσλάβους με 7-0 στην πρεμιέρα, πήρε άνετα το χρυσό μετάλλιο, κατέκτησε και το επόμενο χρυσό στους Ολυμπιακούς του Αμστερνταμ νικώντας σε επαναληπτικό τελικό την Αργεντινή και ετοιμάστηκε για τον θρίαμβο στο πρώτο Μουντιάλ του 1930, έχοντας ήδη κατακτήσει και έξι φορές το Κόπα Αμέρικα. Εχτισε και επετειακό στάδιο στην πρωτεύουσα Μοντεβιδέο, το «Σεντενάριο», για τα 100 χρόνια της χώρας.

Στον ημιτελικό βρήκε πάλι τη Γιουγκοσλαβία και τη φορά αυτή της έβαλε μόνο... έξι γκολ (6-1). Λέγεται δε ότι στο τρίτο γκολ της «Σελέστε» η μπάλα είχε πρώτα περάσει εκτός αγωνιστικού χώρου και την έσπρωξε ξανά εντός ένας αστυνομικός, χωρίς να το πάρει είδηση ο Βραζιλιάνος διαιτητής (τότε δεν υπήρχε και το VAR...).

Στον τελικό, αντίπαλος ήταν πάλι η Αργεντινή και η μαχητική διάθεση των Ουρουγουανών, που οι ίδιοι αποκαλούν Γκάρα Τσαρούα (κατά κυριολεξία «το νύχι των Ινδιάνων Τσαρούα» της περιοχής), τους οδήγησε σε ανατροπή του 1-2 στο ημίχρονο και νίκη με 4-2. Η επομένη κηρύχθηκε αργία στη χώρα και κάθε παίκτης της «Σελέστε» πήρε δώρο ένα σπίτι! Οι συζητήσεις των Ουρουγουανών ακόμη και σήμερα αναφέρονται στον θρίαμβο του 1930, ενώ γράφτηκαν και τραγούδια για εκείνον.

Η Ουρουγουάη δεν υπερασπίστηκε το στέμμα της στο δεύτερο Μουντιάλ, το 1934 στην Ιταλία, διαμαρτυρόμενη για το ότι μόνο τέσσερις ευρωπαϊκές ομάδες τίμησαν με την παρουσία τους τη διοργάνωση του 1930. Θα ερχόταν όμως ο θρίαμβος του 1950 στο Μαρακανά να σφραγίσει εμφατικά την ποδοσφαιρική ηγεμονία της Ουρουγουάης κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ