Αθανάσιος Έλλις ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ

Από Ιλιντεν σε Νέα ή Βόρεια

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Δεν θα σταθώ στα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της ονομασίας «Μακεδονία του Ιλιντεν» που ξαφνικά βρέθηκε στο προσκήνιο. Από τη μία, η προσδοκία ότι θα γινόταν αποδεκτή και από την εθνικιστική αντιπολίτευση στα Σκόπια, που τελικά την απέρριψε, και ότι θα δυσχέραινε τη διασύνδεση με τη Μακεδονία της αρχαιότητας, και από την άλλη, η αλυτρωτική διάσταση που πολλοί στην Ελλάδα αποδίδουν στον συγκεκριμένο προσδιορισμό καθώς οι εξεγέρσεις του Ιλιντεν στόχευαν στην ενοποίηση όλης της γεωγραφικής Μακεδονίας, περιοχής που περιλαμβάνει τμήματα και της Ελλάδας, όπως και της Βουλγαρίας, ακόμη και της Αλβανίας.

Θα επικεντρωθώ στο εύρος χρήσης, κυρίως από τη διεθνή κοινότητα, που είναι αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει περισσότερο. Το πώς, δηλαδή, θα αποκαλούν τη γειτονική χώρα οι ξένοι –οι κυβερνήσεις και πολίτες άλλων χωρών, ιδιαίτερα των σημαντικών, οι επιχειρήσεις, οι διεθνείς οργανισμοί κ.λπ.– και λιγότερο εμείς οι Ελληνες.

Εμείς μπορούμε να τους λέμε Σκοπιανούς, Σλαβομακεδόνες, βορειομακεδόνες, νεομακεδόνες. Μπορούμε, επίσης, να τους περιγράφουμε στα σλαβικά, κάτι που θα μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα. Ωστόσο, η ουσία της όλης υπόθεσης είναι το πώς θα τους αποκαλεί ο υπόλοιπος πλανήτης. Αν αυτό είναι το κύριο ζητούμενο, τότε οι μέχρι στιγμής γνωστές σύνθετες ονομασίες που έχουν κάποιες –αρκετές θα έλεγα– πιθανότητες να χρησιμοποιούνται διεθνώς είναι το «Βόρεια Μακεδονία» και το «Νέα Μακεδονία».

Και αυτές, όπως όλες άλλωστε, έχουν θετικά και αρνητικά, τόσο σε επίπεδο συμβολισμού όσο και σε ό,τι αφορά τις προοπτικές να γίνουν αποδεκτές από τη γειτονική χώρα για εσωτερική και διεθνή χρήση. Αλλά για πρακτικούς λόγους, είναι οι σύνθετες ονομασίες με προσδιορισμό, που έχουν πιθανότητες να αντικαταστήσουν διεθνώς την ονομασία που σήμερα χρησιμοποιείται από όλες σχεδόν τις χώρες, το «Μακεδονία».

Δεν ξέρω αν οι δύο υπουργοί Εξωτερικών ή ο μεσολαβητής του ΟΗΕ, Μάθιου Νίμιτς, που θα ξανασυναντηθούν στο τέλος της εβδομάδας στη Νέα Υόρκη, σκεφθούν και κάποιες άλλες. Αλλά προς το παρόν εκεί είμαστε.

Υπό αυτό το πρίσμα και με δεδομένες την πίεση του χρόνου και την αναγκαιότητα για χρήση έναντι όλων, που προϋποθέτει αναθεώρηση του συντάγματος της ΠΓΔΜ, η όποια παρέμβαση του διεθνούς παράγοντα το προσεχές διάστημα θα πρέπει να στραφεί και προς την αντιπολίτευση της γείτονος.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ