Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Η «ανωνυμία» του ανηλίκου

Κύριε διευθυντά
«Ο τέταρτος κατηγορούμενος είναι ανήλικος, ηλικίας 17 ετών, και παραπέμφθηκε να δικαστεί [για την υπόθεση Μπουτάρη]… στο δικαστήριο ανηλίκων». (Από την «Καθημερινή» της 22ας Μαΐου.) Το όνομά του είναι απόκρυφο· προστατευόμενο προσωπικό δεδομένο. Παραπέμπεται όμως επωνύμως. Παραπέμπεται στο δικαστήριο ανηλίκων, επειδή είναι μειωμένης, λόγω ηλικίας, ευθύνης. (Αν και το αμάρτημα έλασσον.) Εχει όμως πλήρη ευθύνη στη σημαντικότερη διαδικασία διακυβερνήσεως της χώρας· έχει ψήφο. Τα παιδία παίζει. Ελέω και μεγαλοψυχία του Τσιπρακαμμενισμού. Η απερίφραστη επιβεβαίωση του λαϊκού αποφθέγματος. Η τρέλα δεν πάει στα βουνά.

Νικ. Λ. Γ. ΛιναρδΑτος

Ασφαλιστικά μέτρα και συνταξιούχοι

Κύριε διευθυντά
Παλιός αναγνώστης σας, υποβάλλω μέσω των στηλών της έγκριτης εφημερίδας σας παράκληση προς την ηγεσία της Δικαιοσύνης, οποιασδήποτε βαθμίδας μέχρι και τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, να ερευνήσει τους λόγους καθυστέρησης της έκδοσης απόφασης επί ασφαλιστικών μέτρων, υπόθεσης που εκδικάσθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών στις 29/1/2018, και στη συνέχεια να μεριμνήσει για την άμεση έκδοσή της.

Το αίτημα υποβλήθηκε από ομάδα συνταξιούχων της Εθνικής Τράπεζας. Αφορούσε την αναστολή –από τον ήδη απομακρυνθέντα διευθύνοντα σύμβουλο της Εθνικής– της ολοκληρωτικής παύσης καταβολής στους συνταξιούχους μιας μηνιαίας μετεργασιακής παροχής από επενδυτικό λογαριασμό, στη βάση συμφωνίας που είχε συναφθεί από το 1949 μεταξύ της τράπεζας και του προσωπικού της και λειτουργούσε άψογα για περίπου 70 χρόνια μέχρι και τον Νοέμβριο 2017.

Οι επείγοντες λόγοι για τους οποίους επιβάλλεται να εκδίδονται το δυνατόν συντομότερα αποφάσεις επί αιτήσεων ασφαλιστικών μέτρων, είναι γνωστοί και δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε αυτούς. Για τη συγκεκριμένη περίπτωση, ήδη έχουν «κοκκινίσει» τα πλείστα των δανείων των συνταξιούχων, των οποίων η αξιολόγηση της χορήγησής τους από την τράπεζα και της δυνατότητας αποπληρωμής τους από τους δανειολήπτες, είχε στηριχθεί και σε αυτή την παροχή. Ηδη έχουν σημειωθεί τέσσερις απροσδόκητοι θάνατοι συναδέλφων που πιθανότατα οφείλονται σε αυτή την κατάσταση της οικονομικής μας ασφυξίας.

Και ενώ έχουν περάσει 115 ημέρες από την εκδίκαση της υπόθεσης, απόφαση δεν εκδίδεται. Εμφαντικά σημειώνω ότι μεταγενέστερα εκδόθηκε και μέσα σε τρεις μόνο ημέρες από την εκδίκαση, άλλη απόφαση επί του ίδιου ακριβώς αιτήματος, δεύτερης ομάδας συνταξιούχων. Είναι εύλογος ο προβληματισμός όλων μας για το τι μπορεί να συμβαίνει και για τον λόγο αυτό ενημερώνουμε τον κ. πρόεδρο του Αρείου Πάγου και παρακαλούμε την παρέμβασή του.

Στρατος Ανδρονικος, Συνταξιούχος Εθνικής Τράπεζας, Χαλάνδρι

Οι τυφλοί, οι τράπεζες, η παρουσία μαρτύρων

Κύριε διευθυντά
Η Πανελλήνια Ενωση Τυφλών, που νόμιμα εκπροσωπείται, προσφεύγει σε εσάς ως τελευταία ελπίδα για τους εξής λόγους:

Οι ελληνικές τράπεζες έχουν στείλει βεβαίωση ότι θα εξαλειφθεί ο όρος της παρουσίας κάθε τυφλού ατόμου στα υποκαταστήματά τους με τη συνοδεία μαρτύρων για απλές συναλλαγές όπως π.χ. ανάληψη χρημάτων τους, σύνταξής τους κ.λπ. και πως τον ρόλο αυτόν θα τον έχουν δύο τραπεζικοί υπάλληλοι, αλλά δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις τηρείται το παλαιό καθεστώς με αποτέλεσμα:

1) Να καταρρακώνεται διαρκώς η προσωπικότητα των τυφλών ατόμων.

2) Να αναγκάζονται μη έχοντας άλλη επιλογή, να παρουσιάζουν μάρτυρες κατ’ ανάγκη, οι οποίοι στο τέλος μπορούν να μετατραπούν (και έχει συμβεί αυτό πολλές φορές) σε ληστές εναντίον τους και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις τους ακολουθούν ως το σπίτι τους με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Επίσης έχει υποβληθεί σχετικό υπόμνημα από τον Ιούνιο του 2017 προς τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Γιάννη Στουρνάρα εκθέτοντάς του τα παραπάνω, αλλά δυστυχώς δεν μας απήντησε ποτέ. Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία.

Εκ της Διοικήσεως
Ο πρόεδρος Κ. Καραμανος,
Ο γεν. γραμματέας, Κ. Παπαβασιλοπουλος

Το προσφυγικό, η Ε.Ε. και τα κλειστά σύνορα

Κύριε διευθυντά
Εχει ήδη γίνει ευρωπαϊκό πρόβλημα, και ιδιαίτερα της χώρας μας και των νοτίων χωρών της Ευρώπης, ώστε να μην κρυβόμαστε, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι παρασυρθήκαμε από κάποιους «αριβίστες αιθεροβάμονες» που βιάζονταν να φθάσουν ψηλά, «με παχιά λόγια», διακηρύσσοντας τις θέσεις τους για ανοικτά σύνορα! Κανείς δεν θέλει κλειστά σύνορα, αλλά η Ευρώπη έπρεπε να περιορίσει τον αριθμό των μεταναστών σε κάποιο όριο, π.χ. 1.000.000 ανθρώπους.

Η Ευρώπη δεν έχει περιθώρια να φιλοξενήσει όλη την Αφρική και τις χώρες της Μέσης Ανατολής.

Αν θυμάστε, προσφυγικά κύματα υπήρξαν και στους πολέμους της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Ομως με τη βοήθεια του ΟΗΕ και άλλων κρατών μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες σε Αφρική και Αυστραλία, όπως ενημερώθηκα από τον ημερήσιο Τύπο. 

Στην περίπτωσή μας, δυστυχώς, και η πρόχειρη συμφωνία της Ιταλίας με τη Λιβύη να δημιουργήσουν πολιτισμένα hotspots στη Λιβύη, καταβάλλοντας τα έξοδα η Ευρώπη, παρερμηνεύτηκε από τα Ηνωμένα Εθνη και καταδικάστηκε η προσπάθεια, αν και ήταν η αρμόζουσα, ενώ αυτό που γίνεται πλέον στην Ευρώπη θα γίνει αντιληπτό σε 30 χρόνια.

Οταν η Ευρώπη θα γεμίσει τζαμιά, κελεμπίες και μπούργκες και πιθανώς τζιχαντιστές! Προσωπικά, χωρίς παρερμηνείες, θα προτιμούσα το Παρίσι, οι Βρυξέλλες, το Λονδίνο, η Ρώμη να διατηρήσουν τη σημερινή εικόνα τους χωρίς οι πρόσφυγες να μεταφέρουν τις συνήθειές τους, σε δημόσιους χώρους.

Εμείς στην Ελλάδα με τη συνθήκη να έχουμε 150.000 μουσουλμάνους στην Κομοτηνή, τώρα αυτοί κατά πλειοψηφία και με τη στήριξη του κ. Ερντογάν πλήθυναν ίσως πάνω από 500.000 και διαμαρτύρονται ότι η Ελλάδα δεν τους στηρίζει ιδιαίτερα. Τι πρέπει να εννοήσουμε όταν ο κ. Ερντογάν εκβιάζει την Ευρώπη να ανοίξει τα σύνορα και να μας στείλει 1.000.000 πρόσφυγες-μουσουλμάνους;

Αυτά θα έπρεπε να σκέπτονται αυτοί που ασχολούνται σοβαρά με τη διοίκηση της οργάνωσης της Ευρώπης και να μην αφήνουν πρωτοβουλίες σε αστήρικτες απόψεις των «ιδεοληψιών» διεθνών δήθεν δημοκρατικών ιδεών.  Δεν είναι τυχαία η περίπτωση του Ούγγρου ηγέτη και των Αυστριακών, που σήμερα επιθυμούν κλειστά σύνορα.

Χρηστος Σιμοπουλος

Ιωάννης ο Φιλαλήθης, μουσών Ιεροφάντης

Κύριε διευθυντά
Η «είδηση» που διάβασα στις κιτρινισμένες σελίδες μιας αθηναϊκής εφημερίδας του 19ου αιώνα μού προκάλεσε μια γνήσια συγκίνηση.
Στην Κων/πολη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πεθαίνει ένας πιστός υπηρέτης της ελληνικής γλώσσας. Την παραθέτω: ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ, 4.7.1888 – «Απεβίωσεν εν Κων/πόλει ο γεραρός και πολυσέβαστος του γένους διδάσκαλος Ιωάννης ο Φιλαλήθης, των μουσών ο Ιεροφάντης αληθής, δύο όλας διδάξας και φωτίσας γενεάς.
Εκ των πρώτων άμα τη συστάσει του Εθνικού Πανεπιστημίου προσήλθε και ετελειοποιήθη εν αυτώ, μετά ταύτα δ’ εδίδαξεν επί τεσσαρακονταπενταετίαν όλην τα ανώτερα ελληνικά εν τη μεγάλη σχολή του γένους. Το διδασκάλιον έργον δεν μετήρχετο ως βιοποριστικόν λογιζόμενον επάγγελμα, αλλ’ ιεράν και θείαν αποστολήν». Ο τάφος που του ταίριαζε θα ήταν αυτός που περιγράφει ο μεγάλος Αλεξανδρινός: «Πλησιέστατα δεξιά που μπαίνεις στη βιβλιοθήκη,/ της Βηρυττού θάψαμε τον σοφό Λυσία,/ γραμματικόν, ο χώρος κάλλιστα προσήκει...».

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος


Διανοούμενοι της αρχαιότητας δεν άφηναν στο απυρόβλητο ούτε τους αθλητές. Ο φιλόσοφος Ξενοφάνης και ο ρήτορας Ισοκράτης ήσαν κατά των υπερβολικών τιμών και αμοιβών στους ολυμπιονίκες –«μέτρον άριστον»–, ενώ ο Eυριπίδης γινόταν έξαλλος με πρότυπα της εποχής που ξέπεφταν σε βίο τρυφηλό. Μάλιστα, στο παρασκήνιο, είχαν καταγραφεί περιπτώσεις χρηματισμών για τη «χαρά της νίκης». Επάνω, σταδιοδρόμοι λίγο πριν από το «νήμα», με εξαίσια τεχνική και χάρη (προσέξτε την κίνηση των χεριών και την ελαφρά κλίση του σώματος) που τις αντιγράφουν οι σημερινοί δρομείς ταχύτητας (σπρίντερ). Από παναθηναϊκό αμφορέα του 500 π.Χ. που βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Citius, altius, fortius, αλλά να περνάνε και οι... ψύλλοι από ντόπινγκ κοντρόλ;

Κύριε διευθυντά
Το άρθρο στην «Καθημερινή» της Κυριακής 29.4.18 καλεί την «αθλητική ελίτ» να κοιταχθεί στον καθρέφτη για να αντιμετωπίσει την άλλη, τη σκοτεινή πλευρά του πρωταθλητισμού. Και αμέσως μετά εξηγεί ότι τη σκοτεινή πλευρά αποτελούν οι μυοσκελετικές βλάβες, καθώς και οι καρδιολογικές και ψυχολογικές επιπτώσεις που αντιμετωπίζουν οι κορυφαίοι των ολυμπιακών αθλημάτων.

Το άρθρο, δυστυχώς, κείται μακράν της ιστορικής και φιλοσοφικής πραγματικότητας του αθλητικού ιδεώδους και θα μου προξενούσε ιδιαίτερη εντύπωση εάν ο συντάκτης του επιχειρούσε να μας πείσει ότι υπάρχουν και «φωτεινές» πλευρές στον πρωταθλητισμό.

Κατά πρώτον, ο πρωταθλητισμός, δηλαδή το κυνήγι του ρεκόρ, αποτελούσε και αποτελεί παντελώς άγνωστη λέξη, και κυρίως άγνωστη, για το αθλητικό Ιδεώδες, έννοια. Επί 13 αιώνες που ετελούντο αθλητικοί αγώνες από τους Ελληνες στον ελλαδικό χώρο, ουδέποτε μετρούσαν επιδόσεις, τα δε στάδια για τον ίδιο λόγο, είχαν και το καθένα διαφορετικό μήκος, και οι δίσκοι στις δισκοβολίες, διαφορετική σε κάθε διοργάνωση διάμετρο αλλά και βάρος, για να μην είναι δυνατή ουδεμία σύγκριση με προηγούμενους αγώνες. Από τη μέρα που «διεθνοποιήθηκαν» οι αγώνες, δεν αποτελούν πλέον αθλητικό δρώμενο, αλλά μία ρωμαϊκή παραφθορά, που εγγίζει τα όρια της διαπόμπευσης, αυτής της περιφανέστερης σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, πολιτισμικής δράσης, που είναι ο αθλητισμός.

Επίσης, εκείνη η ρωμαϊκή φράση Citius, altius, fortius που, ως μη ωφέλε, αποτέλεσε την προμετωπίδα των διεθνοποιημένων πλέον «αγώνων», επιτάσσει να επιδιώκουν οι ταλαίπωροι νέοι που συμμετέχουν σ’ αυτό το εμπορικό πανηγύρι, να βελτιώνουν συνέχεια τις επιδόσεις τους. Η εξωφρενικά παράλογη αυτή προτροπή έχει περάσει στο κοινωνικό σύνολο ως υπόθεση απολύτως λογική και επιθυμητή, και ότι συμπυκνώνει όλες τις αξίες του Ολυμπισμού! Εάν είναι ποτέ δυνατόν! Κανείς δεν υποψιάζεται καν, την απόλυτη συνάφεια αλλά και την αναγκαστική σύνδεση αυτής της επιδίωξης με τη χρήση μεθόδων και ουσιών ντόπινγκ. Τουτέστιν δεν φταίνε για ό,τι κάνουν αυτοί που κυνηγούν τα ρεκόρ, μα φταίνε εκείνοι που άλλαξαν το ιδεώδες του αθλητισμού, μετατρέποντάς το σε μία λίαν επικερδή οικονομική δραστηριότητα.

Αλλά, για να προσγειώσουμε και τους πλέον δύσπιστους, ακόμη και εκείνους που από καλή προαίρεση δεινά παραπλανήθηκαν, ας σκεφθούμε το πλέον απλό: και έναν τόνο χημικές ουσίες αν πάρει κάποιος, είναι ποτέ δυνατόν να ξεπεράσει στο ύψος το ρεκόρ του ψύλλου, που πηδάει υπερδεκαπλάσια το μπόι του και μάλιστα δίχως διόλου να ντοπαριστεί; Και τα 9 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα, ακόμη και ένας μικρόνους καταλαβαίνει ότι μπορούν –ας πούμε– να γίνουν 8, άντε και 7 αλλά δεν είναι δυνατόν να γίνουν 6 και 5 και 4, για να μη συνεχίσουμε προς τα κάτω στη σκάλα του απόλυτου εξευτελισμού της ανθρώπινης λογικής. Και για την άρση βαρών, χρειάζεται να φέρουμε παραδείγματα για να υποστηρίξουμε την απόλυτη γελοιότητα της αέναης άρσης όλο και μεγαλύτερου βάρους;

Η σωματική και ψυχική υγεία όσων σπρώχνονται από την ανελλήνιστη και απόλυτα παρακμιακή εποχή μας, να επιδιώξουν τη θραύση ενός ρεκόρ, είναι πολύ σοβαρό θέμα και πολύ ορθά το δημοσιοποιείτε.

Η διάχυση όμως σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, της σχιζοφρένειας του πρωταθλητισμού, που διδάσκεται πλέον και ως ιδανικό, είναι άπειρες φορές φρικιαστικότερη και μόνο συμφορές μπορεί να επιφέρει.

Θέμος Γκουλιωνης, Οφθαλμίατρος, Ναύπλιο

«Πανίσχυρη η μνήμη του συμμαθητή μου»

Κύριε διευθυντά
Μετά τη δημοσίευση στην «Κ» επιστολής μου η οποία αναφερόταν στην ευστοχία των βολών πυροβολικού του Ελληνος αξιωματικού Θεοδώρου Βουδικλάρη κατά τον πόλεμο του ’40 και των επιχειρημάτων του πολιτικού μηχανικού Θεοδώρου Βουδικλάρη στο ζήτημα της αναδοχής, με πήρε στο τηλέφωνο ο κ. Στέργιος Ανδρεόπουλος, συμμαθητής μου στο Γυμνάσιο Τσοτυλίου, διακριθείς ως γραμματεύς της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, και μου είπε ότι το όνομα του αξιωματικού που μνημόνευαν οι πολεμιστές από το Βόιο διέφερε κάπως: Ηταν Μπουτσικάρης. Επειδή η μνήμη του συμμαθητή μου είναι πολύ πιο αξιόπιστη, το δε επώνυμο Μπουτσικάρης απαντά στο Διαδίκτυο και πρέπει να παραδέχεται κανείς ότι το λανθάνειν ανθρώπινο, σπεύδω να στείλω την παρούσα «αποκατάσταση». Τα εισαγωγικά όμως τα βάζω διότι είναι πολύ πιθανόν η κάπως τραχεία προφορά του βορείου ιδιώματος να έκανε το Βουδικλάρης Μπουτσικάρης, όπως υπέθεσε και ο κ. Ανδρεόπουλος. Ο οποίος μου είπε και το εξής ιστορικό παραλειπόμενο για τη δράση του Ορεινού μας Πυροβολικού στον πόλεμο του ’40: Οταν ο Χίτλερ ρώτησε τον Μουσολίνι πώς τα… κατάφερε έτσι στο πόλεμο εναντίον της Ελλάδος, εκείνος του απάντησε: «Εξοχότατε, ο Μεταξάς κάτω από τη ρεπούμπλικα του πολιτικού φοράει πηλήκιο στρατηγού. Εταξε τα ορεινά πυροβόλα στο μέτωπο, τα οποία είναι πολύ πιο αποτελεσματικά στη συγκεκριμένη περίπτωση από το δικό μας, βαρύ πεδινό πυροβολικό».

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Μνήμες πικρές, κι ο φόβος του «αύριο»

Κύριε διευθυντά
Το άρθρο της Κυριακής 13-5-18 του κ. Μαγκλίνη μου θύμισε ιστορίες του πατέρα μου για το μαύρο βουνό, όπου έστησαν οι Τούρκοι το τρόπαιό τους. Ο πατέρας μου ήταν παρών μαζί με δυο αδέλφια του από τους οποίους ο ένας χάθηκε. Ηταν έφεδρος στρατιώτης από το 1909-1922 και όταν τον ρωτούσα γιατί χάσαμε τη Μ. Ασία, μου απαντούσε έφταιγε το οίκαδε των εκλογών του 1920.

«Με το οίκαδε όχι μόνο κέρδισε ο Γούναρης αλλά ήταν και ο δούρειος ίππος καταρράκωσης της ατσάλινης πίστης μας στη νίκη».

Ας προσέξουμε τώρα γιατί το Αιγαίο βρίσκεται υπό συνεχή άτυπο πολιορκία και ο γείτονας περιμένει την κατάλληλη στιγμή.

Την ευκαιρία θα του τη δώσει η ακυβερνησία της απλής αναλογικής. Απλή αναλογική σημαίνει οίκαδε, είναι συνώνυμη της εθνικής προδοσίας. Η χώρα χρειάζεται θεσμική θωράκιση, πολίτευμα σταθερό και λειτουργικό. Σε αυτό θα συντελούσαν:

1. Καθιέρωση πλειοψηφικού – νυν και αεί.

2. Αναθεώρηση του Συντάγματος με βαθιές τομές:

α. 180 βουλευτές.

β. Αιρετό όργανο ελέγχου των βασικών πράξεων της κυβέρνησης.

γ. 5ετής βουλευτική θητεία, αν σε τρεις ψηφοφορίες δεν σχηματίζεται κυβέρνηση, συνέχιση με εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς. Σε αυτή την περίπτωση και μόνο σε αυτήν απλή αναλογική και προεδρική Δημοκρατία.

δ. Στα δικαστήρια προαιρετική η συνηγορία, μία αναβολή κάθε διάδικος υπό τον όρο να καταβάλει τα έξοδα όλων των παραγόντων της δίκης. Ετσι μόνο θα γλιτώσουμε από τα μνημόνια, τις τρόικες, τους νεοπαγείς θεσμούς και τις επαίσχυντες επιτροπείες.

Νικος Ιωαννου Γουβιανακης, Μαρούσι

Υπόθεση Γεωργίου και η altera pars

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της εφημερίδας σας της 16ης τρέχοντος, δημοσιεύθηκαν άρθρα των διακεκριμένων αρθρογράφων κ. Κασιμάτη και Στάγκου. Ασχολούνται με την υπόθεση Γεωργίου και επειδή από τα άρθρα προκύπτει, αφενός μεν ότι αγνοούν πώς πράγματι έχει η υπόθεση αυτή και αφετέρου ότι περιέχουν μειωτικές για τους δικαστές που εξέδωσαν την κρινόμενη απόφαση, εκφράσεις, θεωρώ επιβεβλημένο να αποκαταστήσω την αλήθεια.

1. Γράφει, λοιπόν, ο κ. Κασιμάτης: «Ζωή να έχουμε, λοιπόν, να τον κυνηγάμε μέχρι να τον χώσουμε φυλακή...». «Ο Γεωργίου έφταιξε που ακολούθησε τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς». «Κάποιοι, δυστυχώς πολύ περισσότεροι, θεωρούν τον αδυσώπητο κατατρεγμό αυτού του ανθρώπου πατριωτισμό. Είναι απλώς ηλιθιότητα και κακία – που πάντα διατηρούν άριστες σχέσεις και κάνουν στενή παρέα».

2. Γράφει ο κ. Στάγκος: Με τον τίτλο «Ανελέητο κυνηγητό», «αποτελεί πελώριο ερώτημα πού βασίζεται το ανελέητο δικαστικό κυνηγητό του Ανδρέα Γεωργίου στην Ελλάδα». «Εκείνο που έγινε επί δικής του θητείας ήταν η εφαρμογή των κανόνων της Γιούροστατ που επιβάλλουν να περιλαμβάνονται στο έλλειμμα και τα ελλείμματα όλων των οργανισμών του Δημοσίου...», «η Δικαιοσύνη πρέπει να διαφυλάττει το κύρος της».

Επειδή η τελευταία απόφαση του Αρείου Πάγου στην οποία αναφέρονται οι κ. αρθρογράφοι δεν έχει καθαρογραφεί και υπογραφεί και συνεπώς δεν γνωρίζω το ακριβές περιεχόμενό της, θα χρησιμοποιήσω σημεία της προηγούμενης απόφασης του ανωτάτου δικαστηρίου (1331/2016), στην οποία και αυτοί εμμέσως αναφέρονται, περί της αποδιδομένης στον κ. Γεωργίου (και των συγκατηγορουμένων του) εγκληματικής συμπεριφοράς, με την οποία διόγκωσαν το έλλειμμα της χώρας: Ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι: α) «Αφενός αγνοήθηκε σχεδόν ολοσχερώς το εμμάρτυρο αποδεικτικό υλικό που συνελέγη κατά τη διενέργεια της περαιτέρω κύριας ανάκρισης, αφετέρου παρερμηνεύθηκε το εμμάρτυρο υλικό που είχε προηγουμένως συλλεγεί». β) «Η μονοπρόσωπη... επιβάρυνε το δημόσιο χρέος με 21 δισ. ευρώ, ποσό που κατένειμε αυθαίρετα και εγκληματικά, σε τέσσερα έτη, 2006, 2007, 2008 και 2009». γ) Για τις νοσοκομειακές δαπάνες, στα ποσά που επιβάρυναν το δημόσιο χρέος και έλλειμμα, πρόσθεσαν την αξία των τιμολογίων που είχαν εκδώσει οι προμηθευτές των νοσοκομείων και όχι τις πραγματικές πληρωμές που έγιναν, κατά παράβαση των παρ. 3. 05 και 3. 06 του ESA95, που ορίζουν ότι έπρεπε να αφαιρεθούν οι εκπτώσεις που ήσαν 12%-14% (2007), 20%-22% (2008), 30%-32% (2009). δ) «Με γιγαντιαίες αναθεωρήσεις των πλεονασμάτων των ΝΠΔΔ, απέκρυψαν δεκαεπταπλάσια πλεονάσματα από το δημόσιο έλλειμμα του 2009 και συντέλεσαν στην τεχνητή διόγκωσή του». ε) Δεν εκπόνησαν τη μελέτη για αναταξινόμηση 17 ΔΕΚΟ για την ένταξη των χρεών τους στο έλλειμμα, κατά παράβαση των παραγρ. 3. 33 του ESA95 και του άρθρου 6 παρ. 2 του Κανονισμού 479/2009. στ) «Αλλη περίπτωση, παραποίησης των στατιστικών στοιχείων που χρησιμοποιήθηκαν για να υπολογιστεί ένα ουσιαστικά ψευδώς διογκωμένο δημόσιο έλλειμμα για το έτος 2009, είναι ότι δεν εξετάσθηκε από τους κατηγορουμένους αν το εισόδημα που μεταβιβάζεται από το Δημόσιο στον ΟΣΕ», κατά παράβαση της παραγρ. 3. 33 του ESA95 (ο ESA95 είναι ο κανονισμός που διέπει τα δημόσια ελλείμματα). ζ) «…στην περίπτωση της αναταξινόμησης των 17 ΔΕΚΟ στη Γενική Κυβέρνηση, υπάρχει παραβίαση της μεθοδολογίας της ESA95, αλλά ακόμη και παραποίηση των πρωτογενών στοιχείων…, …υπάρχει σύμφωνα με τις καταθέσεις των ως άνω μαρτύρων, καταφανής παραποίηση στοιχείων καθόσον για το έτος 2009 απέκρυψαν πλεόνασμα δύο δισ., ήτοι έλαβε χώρα ψευδής βεβαίωση.

Ελπίζω να αντελήφθησαν οι κ. αρθρογράφοι ότι δεν πρόκειται περί «ανελέητου κυνηγητού», ούτε περί «κυνηγητού για να τον χώσουμε φυλακή», αλλά περί σφαλμάτων της εφετειακής αποφάσεως, τα οποία διαπίστωσε το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, λειτουργώντας, όπως ορίζουν το Σύνταγμα και οι νόμοι. Ειδικότερα στην παρατήρηση του κ. Στάγκου, ότι «η Δικαιοσύνη πρέπει να διαφυλάττει το κύρος της», δεν αντελήφθημεν τι εννοεί, ακριβώς, ο κ. Στάγκος. Επρεπε, μήπως, ο Αρειος Πάγος, ενώ όπως προκύπτει από τα ανωτέρω παρατιθέμενα, διαπίστωσε νομικά σφάλματα στην εφετειακή απόφαση (αυτή άλλωστε είναι η αποστολή του), να τα παρείδει και να αποφανθεί ότι δεν υπήρχαν και να απορρίψει την αναίρεση της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, η οποία τα επισήμανε, ως αβάσιμη; Αυτήν τη Δικαιοσύνη επικαλείται ο κ. Στάγκος; Επειδή, όμως, και οι δύο διακεκριμένοι δημοσιογράφοι εκφράζουν την απορία πώς είναι δυνατόν ο Αρειος Πάγος να αρνείται την ευθυκρισία ανώτερων δικαστών (εφετών), αντιστρέφουμε το ερώτημα: «Πώς είναι δυνατόν οι κ. αρθρογράφοι να αμφισβητούν την ευθυκρισία ανωτάτων δικαστών (αρεοπαγιτών); Ακόμη, πώς δεν τους παραξενεύει η εμμονή του εφετείου να απαλλάσσει τον κ. Γεωργίου και τους παραξενεύει η εμμονή του Αρείου Πάγου να ακυρώνει τις αποφάσεις αυτές;

Οι παρατιθέμενες σκέψεις της αποφάσεως του Αρείου Πάγου απαντούν σε όλα τα ερωτήματα των κ. αρθρογράφων: Ο κ. Γεωργίου (και οι λοιποί συγκατηγορούμενοί του) παρέβησαν τους αναφερόμενους κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (εκτίθενται λεπτομερώς οι παραβιάσεις), παραποίησαν στοιχεία «για να υπολογιστεί ένα ουσιαστικά ψευδώς διογκωμένο δημόσιο έλλειμμα για το έτος 2009», «απέκρυψαν δεκαεπταπλάσια πλεονάσματα», διόγκωσαν τις νοσοκομειακές δαπάνες, «για το έτος 2009 αποκρύφτηκε από τους κατηγορουμένους πλεόνασμα των ΝΠΔΔ ίσο με 2 δισ. ευρώ», «θεμελιώνεται η πράξη της ψευδούς βεβαίωσης από τους κατηγορουμένους», «η μονοπρόσωπη... επιβάρυνε το δημόσιο χρέος με 21 δισ. ευρώ, ποσό που κατένειμε αυθαίρετα και εγκληματικά, σε τέσσερα έτη, 2006, 2007, 2008 και 2009», και η διαπίστωση ότι «υπάρχει καταφανής παραποίηση στοιχείων». Αυτά τα ολίγα. Ελπίζω ότι αρκούν για να διαπιστώσουν οι διακεκριμένοι για την οξύνοια και την ευθυκρισία τους κ. αρθρογράφοι της έγκριτης εφημερίδας σας, ότι, τουλάχιστον, βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν τον κ. Γεωργίου αθώο και, μάλιστα, ανηλεώς καταδιωκόμενο. Καταδιωκόμενο από ποιον; Από τη Δικαιοσύνη; Μα, η Δικαιοσύνη (κατα)διώκει μόνο τους εγκληματίες.

Λουκας Λυμπεροπουλος, Επίτιμος αρεοπαγίτης, Δ.Ν.

Εγώ, ο οδηγός του Σπύρου Μαρινάτου

Κύριε διευθυντά
Ονομάζομαι Γεώργιος Αρβανίτης. Γεννήθηκα στον Πειραιά το 1937. Μετά τον στρατό πήγα στη Σαντορίνη το 1962. Οι ρίζες μου ήταν από εκεί. Παντρεύτηκα και έμεινα εκεί. Ημουν επαγγελματίας επιπλοποιός. Ομως δουλειά σαν μάστορας δεν έβρισκα. Εν τω μεταξύ η Νομαρχία Σύρου έδωσε τρεις άδειες για ταξί από τις οποίες πήρα μία. Και πάλι το μεροκάματο έβγαινε δύσκολα, διότι οι άνθρωποι περισσότερο μετακινούντο με γαϊδουράκια... Στη συνέχεια έγινε το ελικοδρόμιο και ακολούθησε η κατασκευή του αεροδρομίου με συνεργεία της ΜΟΜΑ. Ετσι άρχισε σταδιακά η ανάπτυξη της Σαντορίνης. Ως ταξιτζής μπήκα δυναμικά στην καθημερινή ζωή του νησιού και ανάμεσα σε άλλους γνώρισα τον μεγάλο αρχαιολόγο αείμνηστο Σπύρο Μαρινάτο, ο οποίος για τις μετακινήσεις του με είχε από κοντά μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο μεγάλος αυτός ευεργέτης της Σαντορίνης άφησε την τελευταία του πνοή στα 67 του χρόνια, πέφτοντας από ατύχημα μέσα στην ανασκαφή...

Ο αείμνηστος Μαρινάτος από μελέτες αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και σύγχρονων ξένων αρχαιολόγων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στα σπλάχνα της θηραϊκής γης του Ακρωτηρίου υπάρχει αρχαιότατος οικισμός. Αμέσως οργάνωσε τα πρώτα εργατικά συνεργεία της ανασκαφής και, ω του θαύματος, η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως τα πρώτα ευρήματα της καταπλακωμένης από την ηφαιστειακή τέφρα αρχαίας πολιτείας... Από εκείνη τη στιγμή εσήμανε η άνοδος για το μέλλον της Σαντορίνης. Με επιστημονικά συνέδρια εντός και εκτός Ελλάδος, ο ακούραστος Μαρινάτος εκέντρισε το ενδιαφέρον ειδικών από ξένα πανεπιστήμια και έκτοτε η Σαντορίνη έγινε γνωστή παγκοσμίως, με αποτέλεσμα να ελκύει το ενδιαφέρον πολυάριθμων επισκεπτών χειμώνα - καλοκαίρι. Ομως, η επιστολή μου δεν αφορά μόνο τα αρχαία της Σαντορίνης. Αφορά επίσης και την προστασία της υγείας των εκατοντάδων χιλιάδων επισκεπτών Ελλήνων και ξένων.

Με ιδιωτική πρωτοβουλία η Σαντορίνη απέκτησε εσχάτως ένα υπερσύγχρονο νοσοκομείο, που θεωρείται το καλύτερο στον νομό των Κυκλάδων. Η στελέχωσή του σε ιατρικό προσωπικό έδωσε στην αρχή ανακούφιση σε όλους μας. Ομως η χαρά μας ήταν προσωρινή, διότι οι ιατροί ο ένας μετά τον άλλο αποχώρησαν, μη μπορώντας να εξασφαλίσουν στέγη πληρώνοντας ενοίκιο κατοικίας από τους πενιχρούς μισθούς των. Εμπρός σε αυτό το αδιέξοδο καλούμε το υπουργείο Πολιτισμού και κάθε άλλον κρατικό φορέα να σκύψουν σοβαρά στο πρόβλημα λειτουργίας του νοσοκομείου και να ενισχύσουν οικονομικά το θέμα στέγασης του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού του νοσοκομείου. Είναι γνωστόν ότι το υπουργείο Πολιτισμού εισπράττει μεγάλα ποσά από τα εισιτήρια εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο. Το εισιτήριο από 6 ευρώ έγινε 12 και προβλέπεται αύξησή του προσεχώς. Είναι υποχρέωση της πολιτείας και των τοπικών αρχών να δώσουν λύση στο φλέγον αυτό πρόβλημα που αφορά την προστασία της υγείας πολλών χιλιάδων ανθρώπων που κατακλύζουν το νησί μας...

Πριν κλείσω την επιστολή μου καταθέτω την πρόταση αξιοποίησης του υπάρχοντος Ξενώνα που ανήκει στον αρχαιολογικό χώρο. Αφού γίνουν οι απαραίτητες ελάχιστες επισκευαστικές βελτιώσεις, να παραχωρηθεί έναντι συμβολικού ενοικίου στους ιατρούς του νοσοκομείου, έως ότου ο δήμος δημιουργήσει τις απαραίτητες υποδομές στέγασης του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού για το παρόν και το μέλλον.

Γεωργιος Αντ. Αρβανιτης, (Κόκκινος)

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ