ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Ο «ελληνικός τόπος» στα έργα του Αντώνη Σκαμπαβίρια

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Τοπίο (λεπτ.) του Αντώνη Σκαμπαβίρια από την ατομική έκθεσή του (Gallery Genesis).

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

Τα πράσινα, τα κίτρινα, τα καφέ της ελληνικής γης, γαιώδη και αέρινα, προσδιορίζουν την ανάγνωση του τόπου. Περισσότερο από μια αίσθηση, υπάρχει η βεβαιότητα ότι ο «τόπος» όπως τον προσεγγίζει, τον ερμηνεύει και τον παραδίδει ο Αντώνης Σκαμπαβίριας, στην ατομική έκθεσή του αυτήν την περίοδο στην Gallery Genesis (Χάρητος 35, έως 16 Ιουνίου), υπάρχει από την αρχή του χρόνου και πλέει σε μια φωτεινή άβυσσο πέραν της ύπαρξης. Σε μια πρώτη ανάγνωση, οι τοπιογραφίες του 34χρονου Αντώνη Σκαμπαβίρια φέρνουν στον νου οικείες και προσφιλείς σκιές με την αδιόρατη αίσθηση ενός νησιωτικού ανάγλυφου να καταπραΰνει και να συμφιλιώνει. Αλλά εκείνο που μένει, τουλάχιστον ως υλικό σκέψης προς επεξεργασία, είναι η βαθύτερη, αγωνιώδης, βασανιστική σχεδόν διαστολή της ερμηνείας της γης, του ουρανού και της θάλασσας ως μιας στάσης του ανθρώπου απέναντι στα στοιχεία της φύσης.

Η εντιμότητα της ζωγραφικής του Αντώνη Σκαμπαβίρια δεν περιορίζεται στην απόδοση μιας σειράς εξαιρετικής ομορφιάς και εσωτερικότητας τοπίων του Αιγαίου, αλλά προσλαμβάνεται και ως χειρονομία με έναν ορισμένο συμβολισμό. Ζωγραφισμένες όλες επιτόπου στη Σίκινο, οι τοπιογραφίες του Αντώνη Σκαμπαβίρια είναι ταυτόχρονα ρεαλιστικές και εξαϋλωμένες, ή μάλλον συμβολικές ενός «τρόπου», ενός «ήθους», ενός «βλέμματος». Ο Αντώνης Σκαμπαβίριας επανιδρύει μια συνθήκη ανθρωπολογική, παρά την απουσία μορφών στα έργα του, ορίζοντας ως συστατικό στοιχείο της τοπιογραφίας του τον ανθρώπινο μόχθο, το παλίμψηστο των γενεών, την ευγενή χειρωναξία. Ο ελληνικός τόπος επιστρέφει με την ύλη ανασκαλεμένη και τον αέρα του μυρωμένο από ανάσες τεθνεώτων και ζώντων. Κρατώ την ευγένεια, την εντιμότητα και την καλαισθησία αυτής της εικαστικής ερμηνείας.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ