Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Ζόραν Ζάεφ: Κενά

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

Η Μακεδονία μπορεί, όπως έλεγε και το σύνθημα, να είναι μία. Το Μακεδονικό όμως διαιρείται με ασφάλεια σε βόρειο και νότιο, φανερό και αδήλωτο, βαλκανικό και εξωχώριο. Η βόρεια εκδοχή του προβλήματος ήταν που πρώτη παρουσίασε τα γνωρίσματα μιας γνήσιας μεταστροφής. Ο Ζόραν Ζάεφ είχε κάνει τη στρατηγική επιλογή να ξεκαβαλικέψει από τους πλαστικούς Βουκεφάλες που είχε στήσει ο βλαχοβοναπαρτισμός του προκατόχου του.

Ο Ζάεφ φρόντισε να καταστήσει αυτή τη στροφή ορατή με χειρονομίες συμβολικές, αλλά όχι ασήμαντες. Το πόσο επείγεται να παρουσιάσει και ένα αποτέλεσμα πιο απτό από τις ταμπέλες των αεροδρομίων και τους εκκλησιαστικούς τίτλους των Αχριδών φαίνεται από τον παρορμητισμό με τον οποίο χαιρετίζει «προόδους» στις διαπραγματεύσεις που δεν είχαν συντελεστεί· που μπορεί να είχαν κιόλας συντελεστεί, αν εκείνος δεν βιαζόταν να τις διατυμπανίσει.

Ακόμη και έτσι, η βούληση του πρωθυπουργού της FYROM δεν αμφισβητείται, όσο αμφισβητείται η ισχύς του να την επιβάλει στον πρόεδρο, στη Βουλή και στην κάλπη ενός δημοψηφίσματος.

Το νότιο Μακεδονικό –η δική μας εκδοχή του προβλήματος– ανακινήθηκε και εκτυλίσσεται κυρίως ως αγώνισμα εσωτερικής πολιτικής. Οπως κι αν την ονομάσει κανείς, η φόρμουλα στην οποία κατατείνει η διαπραγμάτευση, δεν μπορεί παρά να είναι σπονδυλωτή: Από τη σύναψη της συμφωνίας μέχρι την επικύρωσή της, θα απαιτηθούν πολλά χρονοβόρα βήματα, κυρίως στα Σκόπια.

Αυτή η χρονική ασάφεια μεταφράζεται σε αντίστοιχη ευχέρεια του Τσίπρα να επιλέξει ο ίδιος πώς θα χρησιμοποιήσει την ωρίμαση του Μακεδονικού· πώς θα την προσαρμόσει στις πολιτικές του ανάγκες το επόμενο φθινόπωρο.

Υπάρχει ένα κενό – που το λέμε «κενό» μόνον επειδή δεν ξέρουμε πώς θα γεμίσει πολιτικά: Από την ανακοίνωση τυχόν συμφωνίας μέχρι την κατάθεσή της στην ελληνική Βουλή. Η απόσταση μπορεί να βοηθήσει να εκτονωθούν οι αντιδράσεις. Τα συλλαλητήρια θα γίνουν στις αρχές του καλοκαιριού και θα ξεχαστούν στις ξαπλώστρες του Αυγούστου. Ποιος όμως μπορεί να αποκλείσει ότι θα συμβεί το αντίθετο; Οτι ο χρόνος θα ευνοήσει την επώαση ενός μετώπου, οι ροπές του οποίου εκδηλώθηκαν εκκωφαντικά στις δύο πρόσφατες λαοσυνάξεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα;

Ο Τσίπρας κινήθηκε στο Μακεδονικό με την πεποίθηση ότι πρόκειται για ένα θέμα που δεν αφορά το κοινό του – που μπορεί να τραυματίσει μόνο τον αντίπαλο. Εδειξε τόσο νωρίς και τόσο απροκάλυπτα την πρόθεσή του να διχάσει τη Ν.Δ., που κατέληξε να την απαλλάξει γρήγορα από το δίλημμα. Δίλημμα μπορεί να υπάρξει μόνο για τη μιάμιση κοινοβουλευτική ομάδα της Κεντροαριστεράς, αλλά, όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, τόσο δυσκολότερο είναι να επωμιστεί η ελάσσων αντιπολίτευση το πακέτο.

Από όλα τα είδη, το Μακεδονικό που θα απομείνει μετά βεβαιότητος στον Τσίπρα είναι το «καμμένο».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ