Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αναμνήσεις από γεννητούρια...

Πάνε περίπου 40 χρόνια. Σε πολυκατοικία της πλατείας Αττικής έφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί. Μπροστά από το διαμέρισμα, μια πελώρια ανθοδέσμη μάς περίμενε. Ηταν το δώρο των ενοίκων. Ολοι περασμένης ηλικίας, ενώ ένας (διαπρεπής επιστήμονας τότε, υπερήλικας σήμερα) ανέλαβε τη διατύπωση των ευχών. «Είσαι η άνοιξη κι είμαστε ο χειμώνας. Μας έφερες τον άγγελο στη ζωή μας. Πλημμύρισες με άγιο φως την ύπαρξή μας. Πώς να σ’ ευχαριστήσουμε; Πώς;» Και να σήμερα που το σκηνικό επαναλαμβάνεται, αλλά με πρωταγωνίστρια μιαν άλλη μανούλα. Εφερε στον κόσμο δίδυμα αγοράκια. Στην πολυκατοικία που ζω τώρα, είμαστε όλοι γύρω στα 60. Πήρα την πρωτοβουλία –συγκινημένη καθώς αναπόλησα τη δική μου περίπτωση– να προτείνω κάτι ανάλογο. Πήρα την απάντηση: Για τέτοιες πολυτέλειες είμαστε; Τόση απόσταση χρονική από εκείνη την εποχή. Τόση απόσταση όμως και ηθική... Φτωχή ήταν και τότε η Ελλαδίτσα μας μετά τις πληγές ενός παγκόσμιου πολέμου και ενός εμφύλιου σπαραγμού. Και τότε ήμαστε φτωχοί αλλά ευτυχισμένοι, μα δεν το ξέραμε. Τώρα είμαστε δυστυχισμένοι και το ξέρουμε. Τώρα ζητείται ελπίς... Ας όψονται οι «σωτήρες».

Δαναη Πανοπουλου, Εκπαιδευτικός

Πολλά τα οφέλη αν οι 300 γίνουν 200

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το άρθρο του Θεόδ. Φορτσάκη (φ. Κυριακής 27 Μαΐου) με τίτλο «Λιγότεροι βουλευτές, καλύτερη Δημοκρατία» με το περιεχόμενο του οποίου κανείς καλόπιστος αναγνώστης δεν μπορεί να διαφωνήσει, ανέτρεξα σε δύο παλαιότερα άρθρα μου (2012, 2013) στα οποία αναφέρονταν επιχειρήματα μείωσης του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200 και της ανάγκης σχηματισμού ολιγομελούς-ευέλικτης κυβέρνησης με ισχυρή παρουσία τεχνοκρατών, δεδομένης της ανικανότητος της πλειονότητος των πολιτικών να ανταποκριθούν στα υπουργικά τους καθήκοντα. Ετσι, για να μην αποκτήσουν... διαχρονικότητα τα αναφερόμενα στο άρθρο του καθηγητού κ. Φορτσάκη, θα τον συμβούλευα να μην αρκεσθεί μόνο στη γραφή τους, αλλά να ηγηθεί προσπαθείας για την υλοποίησή τους. Το 100% των Ελλήνων πολιτών είναι υπέρ της μείωσης του αριθμού σε 200 σε πρώτη φάση χωρίς την ανάγκη συνταγματικής αναθεώρησης και, γιατί όχι, σε 150 αργότερα. Τα πλεονεκτήματα πολλά και αδιάσειστα: Αυξάνονται οι πιθανότητες να εκλέγονται οι αξιότεροι και έτσι θ’ ανέβει το επίπεδο της Βουλής. Μειώνονται οι πιέσεις υπουργοποίησης των μετρίων. Μειώνονται οι δαπάνες του Δημοσίου, όσο κι αν αυτό δεν είναι το μείζον. Ενισχύεται το γόητρο του βουλευτικού αξιώματος, του οποίου ο σημερινός ευτελισμός είναι δεδομένος. Δημιουργούνται οι προϋποθέσεις εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους πολιτικούς. Καθίσταται αποτελεσματικότερος ο έλεγχος των πράξεών τους και μειώνεται το πελατειακό κράτος, αφού όπως ορθά αναφέρει ο κ. Φορτσάκης, θα υπάρχει το ασυμβίβαστο βουλευτικού και υπουργικού αξιώματος, διαασφαλίζεται η ανανέωση με την αποχώρησή τους μετά τρεις θητείες αθροιστικά και όχι συνεχόμενες, όπως αναφέρεται στο άρθρο, επιτρέποντάς μου τη διαφωνία. Μια υψηλής στάθμης ολιγομελής Βουλή θα έχει και ως άμεση συνέπεια τον σχηματισμό ολιγομελούς κυβέρνησης. Ενα ολιγομελές σχήμα είναι αυτονόητο ότι θα είναι ευέλικτο, λειτουργικό, ταχύ και πολύ περισσότερο αποτελεσματικό από τα 45μελή υπουργικά συμβούλια των τελευταίων κυβερνήσεων. Το οικονομικό όφελος θα είναι τεράστιο και δεν θα βλέπουμε στους υπουργικούς θώκους ανθρώπους που ούτε οι θυρωροί των πολυκατοικιών τους γνωρίζουν. Μια τέτοια κυβέρνηση ας μην υπερβαίνει τα 30 μέλη με εμπειρογνώμονες-τεχνοκράτες, των οποίων η είσοδος είναι επιβεβλημένη και η χώρα μας, ευτυχώς, διαθέτει πάρα πολλούς με αδιαμφισβήτητες περγαμηνές. Οκτώ χρόνια τώρα, η χώρα βυθίζεται στα χρέη και ο λαός πληρώνει 45 υπουργούς μετά των κουστωδιών τους, ανίκανους να μας βγάλουν από την κρίση, αφού καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση δεν γίνεται στην ώρα της. Τι τους θέλουμε τότε τόσο πολλούς; Τι τους (τις) θέλουμε 300 βουλευτές; Αν γίνονταν 200 το όφελος θα ήταν διττό, πρώτον, άμεσα οικονομικό (100 λιγότεροι) και, δεύτερον, έμμεσα σημαντικό λόγω των ζημιών που προκαλούν στον δημόσιο τομέα όταν ανενημέρωτοι ψηφίζουν νόμους που καταδικάζουν τον τόπο στη φτώχεια και στη μιζέρια. Εύχομαι στον κ. Φορτσάκη να αγωνισθεί με σθένος στον αγώνα τον καλό, ώστε οι ορθές απόψεις του να γίνουν πράξη και να μην μπουν στο αδυσώπητο αρχείο της διαχρονικής-αέναης επικαιρότητος, και ας είναι βέβαιος ότι η Ιστορία θα τον δικαιώσει. ΥΓ.: Τηρουμένων των αναλογιών, η Γαλλία θα έπρεπε να έχει 300 υπουργούς και 1.950 βουλευτές.

Παναγ. Καρακατσουλης, Ομότ. καθηγητής του Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών

Για τη «συνεύρευση»; Ηδονή και λεξικά

Κύριε διευθυντά
Στις 7 Ιουνίου ο Στέφανος Κασιμάτης έγραψε το άρθρο του «Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη». Μεταξύ των άλλων που γράφει για τον υπουργό Αμυνας Πάνο Καμμένο, τονίζει την άγνοια του υπουργού για την ελληνική γλώσσα. Εγραψε «όλων εκείνων που συνευρέθησαν για την απελευθέρωση του έθνους. Συνεύρεση μπορεί να υπήρξε, έρωτας όμως δεν είμαι βέβαιος ότι υπήρξε». Από την παράγραφο αυτή ο αρθρογράφος μάς δίνει να καταλάβουμε ότι με τη λέξη «συνεύρεση» εννοεί τη συνουσία.  Μακριά από εμένα η υπεράσπιση του υπουργού. Αλλά επειδή αγαπάμε τη γλώσσα μας, θα την υπερασπισθούμε. Η συνεύρεση έχει και άλλη σημασία. Ανοίγοντας, λοιπόν, το λεξικό του Μπαμπινιώτη στα Συνώνυμα - Αντώνυμα, βρίσκουμε την ερμηνεία συνάντηση - συνύπαρξη, εκτός της σημασίας του αρθρογράφου. Ομοίως στο λεξικό Παγουλάτου βρίσκουμε την ερμηνεία: συνάντηση με άλλον. Ομοίως την ίδια ερμηνεία βρίσκουμε στο νέο λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών. Τέλος, στους Liddell - Scott της αρχαίας ελληνικής βρίσκουμε το «ευρίσκομαι ομού» για το συνευρίσκω.  Προφανώς, ο συντάκτης αγνοεί την εν λόγω ερμηνεία. Ουδείς τέλειος.

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός, Μαρούσι

Η αποζημίωση και τα ΕΛΤΑ

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της έγκριτης εφημερίδας σας της Κυριακής 10.06.2018, στη στήλη «ΑΝΑΛΥΣΗ» του Κώστα Καλλίτση, αναφέρεται ότι τα Ελληνικά Ταχυδρομεία «δεν ενδιαφέρθηκαν να εισπράξουν τα υπόλοιπα 18 εκατ. ευρώ» για την Καθολική Υπηρεσία από το Γενικό Λογιστήριο. Για την αποκατάσταση της αλήθειας και για την ενημέρωση των αναγνωστών σας, θα θέλαμε να σας γνωρίσουμε ότι: Για πρώτη φορά από την απελευθέρωση της ταχυδρομικής αγοράς το 2013, εγκρίθηκε αποζημίωση για την Καθολική Υπηρεσία που υποχρεούνται να προσφέρουν τα Ελληνικά Ταχυδρομεία. Το ποσό της αποζημίωσης που εγκρίθηκε ανέρχεται στα 45 εκατ. ευρώ για τα έτη 2013 έως και 2015. Στις 21/05/2018 καταβλήθηκε στα Ελληνικά Ταχυδρομεία ποσό είκοσι δύο εκατ. πεντακοσίων χιλιάδων ευρώ από το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, έναντι του εγκριθέντος ποσού. Η διαδικασία καταβολής του υπολοίπου ποσού (22,5 εκατ. ευρώ) βρίσκεται σε εξέλιξη και θα ολοκληρωθεί εντός των επομένων ημερών. Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία έχουν κινήσει όλες τις απαιτούμενες διαδικασίες, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα, εντός χρονοδιαγράμματος και χωρίς καμία καθυστέρηση, και βρίσκονται εν αναμονή της καταβολής του υπολοίπου της αποζημίωσης Καθολικής Υπηρεσίας.
Γραφειο Τυπου ΕΛΤΑ

Η Πάτμος, η ΕΛΛΕΤ και οι υποδείξεις

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της Παρασκευής 1ης Ιουνίου 2018, ο επιστολογράφος κ. Δημήτρης Κωνσταντινίδης στρέφεται εναντίον του συνεργάτη της «Καθημερινής» κ. Γιώργου Λιάλιου και μέσω αυτού κατά της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού (ΕΛΛΕΤ) και του κ. Κώστα Καρρά. Χωρίς να αναφέρει τίποτα συγκεκριμένο, διεκδικεί για τον Δήμο Πάτμου και το δημοτικό του συμβούλιο αποκλειστική αρμοδιότητα για ό,τι αφορά στην Πάτμο, αλλά και το αλάνθαστο. Είναι σαν οι κάτοικοι των Αθηνών, ή μάλλον της Πλάκας, να διεκδικούν αποκλειστικότητα για ό,τι αφορά την Ακρόπολη, ή οι εκάστοτε κυβερνήσεις να μη δέχονται υποδείξεις, με το επιχείρημα ότι τους εξέλεξε ο λαός. Η ΕΛΛΕΤ έχει και ιστορία επιτυχημένων παρεμβάσεων για το περιβάλλον και πείρα και αγαθές προθέσεις, ενώ η εικόνα της χώρας μας θα ήταν πολύ καλύτερη αν είχε εισακουσθεί σε ένα σωρό περιπτώσεις όπου οι απόψεις των εκάστοτε δήμων και δημοτικών συμβουλίων επικράτησαν, διότι θεωρούσαν ότι είχαν πλήρη συνείδηση της αποστολής τους (όπως γράφει ο κ. Δημήτρης Κωνσταντινίδης).

Δημητρης Σ. Κωνσταντινου

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ