Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Κωστής Χατζηδάκης: Θερμόμετρα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

Ετσι θα έσκαγε: Σαν τοξική φούσκα, τρομπαρισμένη τόσα χρόνια με τον βερμπαλισμό του μίσους και της συνωμοσιολογίας. Η ενδόρρηξη που υπέφερε στο βήμα της Βουλής ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ ήταν αυτό που ήθελε –και πήρε– η Ν.Δ. από την πρόταση δυσπιστίας. Η συζήτηση, όμως, είχε και άλλα, όχι λιγότερο, σημαντικά αποτελέσματα, που παρασιωπώνται από τα κλισέ για τις «μετωπικές» και τα «θερμόμετρα» που χτυπάνε κόκκινο.

Η πρώτη πρωτοτυπία ήταν τα αντανακλαστικά που έδειξε η Βουλή απέναντι στη Χρυσή Αυγή. Η άμεση και ομόθυμη καταδίκη μέσα στην Ολομέλεια έδωσε την εντύπωση ότι μπορεί, επιτέλους, να σχηματιστεί η υγειονομική ζώνη έναντι των εχθρών της δημοκρατίας. Hταν μια εντύπωση που αποδείχτηκε φευγαλέα όταν, λίγo αργότερα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να χρεώσει τον Μπαρμπαρούση στη Ν.Δ. Αλλά η άμεση αντίδραση αποτελεί μια απόδειξη ότι ο δημοκρατικός «φράχτης» δεν είναι ανέφικτος.

Η δεύτερη πρωτοτυπία ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα: Για να προσδώσουν στη στάση τους μια κάποια ιστορικότητα, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κατέφυγαν στον εγκωμιασμό της Μεταπολίτευσης και των εμβληματικών της μορφών. Ξαφνικά, αυτοί που, σύμφωνα με τη συριζαϊκή ορθοδοξία, «επί σαράντα χρόνια λεηλάτησαν και χρεοκόπησαν τη χώρα», μνημονεύονταν από τους κυβερνητικούς σαν πατριάρχες της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης παρουσιάζονταν από τα υπουργικά χείλη ως φάροι ενός ιστορικού συνεχούς, την υπεράσπιση του οποίου έφτασε τώρα να διεκδικεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και η ίδια η Ν.Δ. χαρακτηριζόταν «ιστορικό κόμμα, το οποίο μετά το 1974 συνέδεσε το όνομά του με μεγάλες στιγμές για την Ελλάδα» (Σκουρλέτης).

Ανεξάρτητα από τον στόχο τους, οι αναφορές αυτές μαρτυρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, σταδιακά και ασυναίσθητα, έχει υποκύψει στην έλξη του μεταπολιτευτικού κεκτημένου. Η αντισυστημική δύναμη ομνύει πλέον στα σύμβολα και στις σταθερές του «καθεστώτος» που επαγγελλόταν ότι θα κατεδαφίσει. Δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό της παρά μόνο μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο.

Η επιλογή της Ν.Δ. να αναθέσει την εκπροσώπηση της μομφής στον Κωστή Χατζηδάκη λειτούργησε ως επιβεβαίωση αυτού του πλαισίου από την πλευρά της αντιπολίτευσης. Ηταν μια επιλογή που δεν εξάντλησε τη χρησιμότητά της στη χαλιναγώγηση των γαλάζιων ροπών προς τον βουκεφαλισμό. Η κοινοβουλευτική επίδοση του αντιπροέδρου της Ν.Δ. έδωσε το μέτρο της θεσμικής αυτοσυγκράτησης που το κόμμα του προσπάθησε να τηρήσει ακόμη και στην πιο ολισθηρή στροφή του πιο πολωτικού αγώνα.

Το συμπέρασμα είναι ότι το Μακεδονικό περνάει χωρίς να προκαλέσει διχασμό τύπου 2015. Τα περιλάλητα «θερμόμετρα» μπορεί να έσπασαν· αλλά δεν έσπασε το πολιτικό σύστημα, για δύο λόγους: Πρώτον, η Ν.Δ. δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ – είναι αντιπολίτευση με θεσμική μνήμη. Και, δεύτερον, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί πια να υπάρχει ως ΣΥΡΙΖΑ.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ