Ξένια Κουναλάκη ΞΕΝΙΑ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Παπανδρεϊκό ΚΙΝΑΛ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το ΚΙΝΑΛ βρίσκεται πάλι σε κρίση, λίγους μήνες αφότου δεκάδες χιλιάδες πολίτες στήθηκαν με ενθουσιασμό στις ουρές για να κάνουν πράξη αυτό που ξεκίνησε με τους «58»: τη συσπείρωση της Κεντροαριστεράς. Το αποτέλεσμα για την ανάδειξη ηγεσίας είχε μια οσμή περιχαράκωσης στους μηχανισμούς και επαναπασοκοποίησης, αλλά η μεγάλη συμμετοχή έδειξε την αγωνία μιας σημαντικής μερίδας του εκλογικού σώματος να υπάρξει ένας ενδιάμεσος χώρος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ, που συνέπραξε με την Ακροδεξιά, φλέρταρε με τον λαϊκισμό και την έξοδο από το ευρώ και αίφνης αλληθωρίζει προς την Ευρώπη και τη Ρεαλπολιτίκ στα εθνικά θέματα, και τη Ν.Δ. που πρόσφατα διολισθαίνει προς τα Ζάππεια και την Ακροδεξιά.

Πολλοί επισημαίνουν ότι η κρίση ήταν προδιαγεγραμμένη, αφού πρώτα εξελέγη ηγεσία και στη συνέχεια δημιουργήθηκαν όργανα, τα οποία δεν έχουν καν λαϊκή νομιμοποίηση. Θεωρούν έτσι πως, αφού μόνο η Φώφη Γεννηματά αναδείχθηκε από τη βάση, μόνο εκείνη έχει δικαίωμα να χαράσσει τη γραμμή του ΚΙΝΑΛ. Είχαμε έτσι το εξής παράδοξο: στο Πολιτικό Συμβούλιο η επικεφαλής του κινήματος που τάχθηκε κατά της συμφωνίας για το Μακεδονικό μειοψήφησε, αφού ο Σταύρος Θεοδωράκης, ο Γιώργος Καμίνης, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Νίκος Ανδρουλάκης εξέφρασαν την αντίθετη άποψη. Διατύπωσε δε την αξίωση ο πρώτος να κάνει πίσω και να μη δημοσιοποιήσει τη γνώμη του, εντολή την οποία ο επικεφαλής του Ποταμιού –ευτυχώς– αψήφησε και έκανε ίσως την πιο συγκροτημένη ομιλία που ακούστηκε στο ελληνικό Κοινοβούλιο κατά τη σχετική συζήτηση.

Αναλυτές έχουν βαλθεί να νουθετήσουν τον Σταύρο Θεοδωράκη, επικαλούμενοι την παρωχημένη πασοκική εκδοχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού (βλ. διαγραφές από Ανδρέα Παπανδρέου). Κάποιος εξ αυτών υπενθύμισε στο Ποτάμι ότι η δημοκρατική παράταξη ήταν ανέκαθεν «βαθιά πατριωτική». Τι ακριβώς σημαίνει αυτή η επισήμανση; Οτι η στάση του Σταύρου Θεοδωράκη και όσων πλειοψήφησαν στο Πολιτικό Συμβούλιο ήταν «βαθιά μειοδοτική», κοινώς «προδοτική»; Μάλιστα. Πολύ σύγχρονη αυτή η άποψη περί δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων, αλλά και ανεκτικότητας στη διαφορετική άποψη. Θα είχε ενδιαφέρον να ακούσουμε και τη γνώμη του Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου περί «πατριωτικής παράταξης», με δεδομένο ότι και οι δύο προχώρησαν σε ρηξικέλευθες επιλογές στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Φαίνεται πως το ΚΙΝΑΛ της Φώφης δεν βρίσκεται καν σε φάση πασοκοποίησης, αλλά παπανδρεϊκής παλινδρόμησης.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ