Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αν -λέμε τώρα- ζούσε ο Σωκράτης;

Κύριε διευθυντά
Μα είναι δυνατόν να ορίσουμε εμείς πώς θα ονομαστεί μια γειτονική χώρα; Αυτό ήταν το ισχυρότερο επιχείρημα των Ελλήνων «διαπραγματευτών» με τα Σκόπια. Την απάντηση στο ερώτημα αυτό τη δίνει ο Σωκράτης: Το δαιμόνιο που κρύβω στην ψυχή μου ποτέ δεν μου λέγει τι να κάνω. Πάντοτε, όμως, μου λέει τι δεν πρέπει να κάνω.

Βέβαια, ο Σωκράτης δεν είναι ποδοσφαιριστής, ούτε επιχειρηματίας, ούτε καν βουλευτής, για να τον λάβουμε στα σοβαρά υπ’ όψιν. Ετσι ο ίδιος προτίμησε να πιει το κώνειο από το να γελοιοποιήσει την πατρίδα του.

Θέμους Γκουλιωνης, Οφθαλμίατρος, Ναύπλιο

Η συμφωνία και η Βουλή

Κύριε διευθυντά
Κατά το άρθρο 36 παράγρ. 2 του Συντάγματος, «Οι συνθήκες για εμπόριο, φορολογία, οικονομική συνεργασία και συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς ή ενώσεις… δεν ισχύουν χωρίς τυπικό νόμο που τις κυρώνει», για την απαιτούμενη δε πλειοψηφία η διάταξη αυτή παραπέμπει, εμμέσως πλην σαφώς, στο άρθρο 28 παράγρ. 3 του Συντάγματος, όπου ορίζεται ότι «Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου… και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας». Από τις διατάξεις αυτές προκύπτουν τα εξής:

– Εφόσον η κυβέρνηση διαπραγματεύθηκε την υπογραφή διεθνούς συνθήκης που εμπίπτει στις διατάξεις αυτές, έπρεπε, προ της υπογραφής, να τεκμαίρεται η εμπιστοσύνη της Βουλής, δηλαδή να είναι εξασφαλισμένη η υπερψήφιση της συνθήκης από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των μελών της Βουλής, ήτοι τουλάχιστον από τους 151 βουλευτές, οι οποίοι άλλωστε στηρίζουν την κυβέρνηση. Η απαίτηση να υπάρχει τεκμήριο κοινοβουλευτικής εμπιστοσύνης συνάγεται από το άρθρο 28 παρ. 3Σ, αφού αυτό αξιώνει εν προκειμένω την αυξημένη πλειοψηφία τουλάχιστον 151 βουλευτών, προϋποθέτει, δηλαδή, ότι τουλάχιστον αυτοί θα υπερψηφίσουν την συνθήκη.

– Τέτοιο όμως τεκμήριο που το Σύνταγμα το αξιώνει δεν υπάρχει διόλου, εφόσον η κυβέρνηση είναι δικομματική και ο μικρότερος εταίρος, που με τους βουλευτές του τη στηρίζει κοινοβουλευτικά, αρνείται εκ προοιμίου ότι θα υπερψηφίσει τα υπό διαπραγμάτευση μέτρα. Στην περίπτωση αυτή, η μελλοντική εμπιστοσύνη της Βουλής δεν είναι διόλου δεδομένη, άρα σχετικό τεκμήριο δεν υφίσταται. Πράγματι, πως θα επιτύχει η κυβέρνηση την από το Σύνταγμα απαιτούμενη απόλυτη πλειοψηφία (διότι άλλως κύρωση δεν υπάρχει) όταν, κατά τη διαδικασία της κύρωσης, η μεν αντιπολίτευση σύσσωμη αποχωρήσει, το δε σχετικό νομοσχέδιο καταψηφισθεί, όπως συνεχώς διακηρύσσεται, από το μικρότερο κόμμα που στηρίζει την κυβέρνηση, μετέχοντας σ’ αυτήν; Στην ειδική αυτή περίπτωση δεν υφίσταται καν τεκμήριο ότι η Βουλή θα στηρίξει την κυβέρνηση για το συγκεκριμένο ζήτημα.

– Αν, παρά ταύτα, η δικομματική κυβέρνηση προχωρήσει στην υπογραφή, διά του πρωθυπουργού, της συνθήκης (όπως έγινε), το πιθανότερο είναι ότι η Βουλή θα καταψηφίσει τα συμφωνηθέντα μέτρα, εκτός και αν η κυβέρνηση επιτύχει άλλες συμμαχίες από τον χώρο της αντιπολίτευσης, που πολιτικά είναι τελείως αβέβαιο. Αν η συνθήκη καταψηφισθεί, αυτή δεν έχει καμία ισχύ, κατά τη ρητή διατύπωση του άρθρ. 36 παρ. 2Σ, αφού ελλείπει ο τυπικός κυρωτικός νόμος.

– Εν προκειμένω, την απόφαση της ελληνικής δικομματικής κυβέρνησης να υπογράψει τη συνθήκη για την ονομασία του κράτους των Σκοπίων δεν τη στηρίζει καθόλου η πλειοψηφία της Βουλής, αφού και το κόμμα των ΑΝΕΛ δηλώνει καθημερινά ότι θα την καταψηφίσει. Εφόσον, λοιπόν, εξαρχής ελλείπει το αναγκαίο τεκμήριο της κοινοβουλευτικής εμπιστοσύνης που αξιώνει το Σύνταγμα, η κυβέρνηση δεν μπορεί να διαπραγματεύεται, και πολύ περισσότερο να προχωρήσει για το ονοματολογικό (ζήτημα το οποίο προφανώς υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, βλ. άρθρ. 28 παρ. 3Σ), στην υπογραφή της συνθήκης, η οποία τυπικά θα δημιουργεί προς τα έξω πρόβλημα για τη χώρα μας, από απόψεως αξιοπιστίας και δέσμευσης, ενώ στο εσωτερικό θα είναι ένα κείμενο χωρίς καμία ισχύ.  – Ελλείποντος, λοιπόν, του παραπάνω τεκμηρίου, δεν υπάρχει κοινοβουλευτική νομιμοποίηση του πρωθυπουργού της κολοβωμένης κυβέρνησης να διαπραγματεύεται και να υπογράφει κείμενα που εκθέτουν διεθνώς τη χώρα μας, αφού δεν είναι βέβαιο ότι αυτά θα κυρωθούν τελικά με νόμο. Αυτός είναι ο προσήκων νομικός χειρισμός του ως άνω ζητήματος.

Πετρος Ι. Παραρας, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, επίτιμος αντιπρόεδρος ΣτΕ

Πώς διασώθηκε τότε η Ευρώπη

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 20ής Μαΐου με τον τίτλο «Πώς η Ελλάδα έσωσε την Ευρώπη», ο κ. Παύλος Παπαδόπουλος σχολίασε θαυμάσια βιβλίο του Αμερικανού συγγραφέα Benn Steil για το σχέδιο Μάρσαλ· εξηγεί τη σημασία του για την Αθήνα, την Ευρώπη και παγκόσμια. Σε αποτυχία του, η Ελλάδα θα είχε σοβιετοποιηθεί, το ίδιο πεπρωμένο θα είχε πιθανώς και η υπόλοιπη Ευρώπη, με πρώτη τη Δυτική Γερμανία. Η ζωή και η πολιτική γεωγραφία στην Ευρώπη και στον κόσμο θα ήταν σήμερα διαφορετικές· είναι πολύ αμφίβολο εάν θα είχε συμβεί η αυτοκατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το 1989. Ολα αυτά επισημαίνονται στο βιβλίο μου «Ταξίδι μνήμης», Αστάρτη, 2017, ένα χρόνο πριν από το βιβλίο του Αμερικανού συγγραφέα. Επειδή η σύμπτωση ερμηνείας είναι μεγάλη, φίλοι πανεπιστημιακοί τηλεφώνησαν εάν είχα στείλει βιβλίο στο συγγραφέα και υπήρξε «αντιγραφή», τόσο όμοιες τους φάνηκαν οι απόψεις. Επιλεκτικά αναφέρω σελίδες 192, 461, 462, 550, 551, υποσημειώσεις 53, 135, 156. Ωστόσο, το αντισυμβατικό πνεύμα του ευρίσκεται σε όλο το βιβλίο. Ερμηνεύονται τα πραγματικά κίνητρα του πολέμου, οι προσωπικότητες των πρωταγωνιστών, που εξηγούν την ιστορική τους συμπεριφορά π.χ. Χίτλερ, Τσώρτσιλ, Ρούσβελτ και Στάλιν, η περιστασιακή συμμαχία του τελευταίου με τους Δυτικούς, η «διπλή πολιτική» του (εξηγείται στο βιβλίο) που άρχισε να αποκαλύπτεται από το 1944 με το «ελληνικό πρόβλημα», πριν και αμέσως μετά τον πόλεμο. Η Μ. Βρετανία, που στήριζε την ερειπωμένη Ελλάδα απέναντι στην κομμουνιστική ανταρσία, έκαμε το 1946 έκκληση απελπισίας προς τις ΗΠΑ να την αντικαταστήσουν, διότι αδυνατούσε να συνεχίσει πέραν του Φεβρουαρίου 1947, λόγω οικονομικής κατάρρευσης από τον πόλεμο. Η δραματική έκθεση «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα» (14-2-1947) του Πολ Πόρτερ, απεσταλμένου επειγόντως στην Αθήνα, αιφνιδίασε τον πρόεδρο και επειγόντως, 12 Μαρτίου, πέρασε το δόγμα Τρούμαν στο Κογκρέσο για διάσωση της Ελλάδας με μια ιστορική ομιλία.

Μετά την ψήφιση του δόγματος Τρούμαν, 12 Μαρτίου 1947, ο πρόεδρος ανέθεσε στον νεοδιορισμένο υπουργό Εξωτερικών από τον Ιανουάριο στρατηγό Μάρσαλ να το επεκτείνει προς όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως στη Γερμανία, για να τις προστατεύσει από τον σοβιετικό επεκτατισμό. Το διευρυμένο τώρα σχέδιο Τρούμαν μετονομάσθηκε σε σχέδιο Μάρσαλ μετά τον Ιούνιο 1947, όταν στην παρουσίασή του από τον Μάρσαλ στο Χάρβαρντ ο διάδοχός του στο υπουργείο το 1949 Ντιν Ατσεσον παρατήρησε πως με το όνομα Τρούμαν λόγω αντιπάθειας προς το π΄ρόεδρο δεν περνάει από το Κογκρέσο. Ετσι διασώθηκε η Ευρώπη. Ο τίτλος του άρθρου της εφημερίδος πράγματι κυριολεκτεί. Η Ελλάδα είναι μικρή, στον σύγχρονο κόσμο ακόμα πολύ ιδεοληπτική, παρανοϊκά ετερόφωτη με αδυναμία να προσδιορίσει τις συντεταγμένες της ταυτότητάς της και χρονίως καιροσκοπικά διχασμένη με υποτροπιάζουσες αυτοκαταστροφικές κρίσεις· η φωνή της παραμένει αδύναμη, ανεπαρκώς αξιόπιστη, η εκπροσώπηση και η διαπραγματευτική της ικανότητα χλωμές, παρά τις σύγχρονες προσφορές της, τη γεωπολιτική θέση και το βαρύ παρελθόν της. Την παραίνεση Ισοκράτη προς Αθηναίους, στο τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου «Ας κυβερνήσουμε σαν μη υπήρξε ποτέ το κακό», ας την εισακούσουμε και σήμερα πάλι όλοι στην Ευρώπη και ας ξεχάσουμε δημιουργικά το κακό παρελθόν.

Μανολης Μπεχρακης

Οι εθνοφύλακες και οι ληστευόμενοι

Κύριε διευθυντά
Η –τουλάχιστον– εμφανής ανοχή την οποίαν επιδεικνύει η κυβέρνηση προς πάσαν βίαν προερχομένην εκ της Aριστεράς θυμίζει εντόνως την τακτική την οποίαν εφήρμοζε ο πρώτος κοινοβουλευτικός πρωθυπουργός της χώρας, εκ Τζουμέρκων καταγόμενος, Ιωάννης Κωλέττης (6.8.1844 - 31.8.1847), διαβόητος για την επικράτηση της κομματικής και πελατειακής αντίληψης στη διακυβέρνηση της χώρας και της διόγκωσης του δημόσιου τομέα.

Ετσι, από τη μάστιγα της ληστείας –που κυριαρχούσε τότε στη χώρα– προστάτευε μόνο τους κομματικούς του φίλους και άφηνε στο έλεος των ληστών τους άλλους. Το περιστατικό που περιγράφεται σε αθηναϊκή εφημερίδα του 1845 είναι χαρακτηριστικό. Διαδραματίζεται στην ορεινή Δωρίδα της Φωκίδας. Οι εθνοφύλακες, οι τεταγμένοι στην καταδίωξη των ληστών «ετρωγόπινον» με τους κομματικούς φίλους της κυβέρνησης «καγχάζοντες» τους απέναντι, ληστευομένους χωρικούς...

Φαίνεται λοιπόν ότι αμφότεροι οι πρωθυπουργοί του παρελθόντος και του παρόντος δεν έχουν μόνο κοινή καταγωγή, αλλά και την αυτή νοοτροπία... Παρατίθεται η σχετική «είδηση», άκρως επίκαιρη για τα δρώμενα στην εποχή μας στον τομέα της δημόσιας τάξης.

Καρτερία, 17.9.1845. – Κατά την θέσιν Πενταγιόρεμα του Δήμου Κροκυλίου, εληστεύθησαν κατ’ αυτάς τινες καθ’ ην εποχήν οι οδηγοί (κολαούζηδες κατά τον πρωθυπουργόν) της εθνοφυλακής οι πληρωνόμενοι αδρά προς μόνην την καταδίωξιν της ληστείας, καθήμενοι απέναντι των ληστευομένων εις την πανήγυριν της Γρανίτζης ετρωγόπινον καγχάζοντες εις το γεγονός. Εκτός τούτου ο αμνηστευθείς αρχιληστής Παπαγγέλης επανελθών εις το χωρίον του Κουστάριζα, επότισε τα νεύματα της ληστείας εις τους συγχωριανούς του Αθ. Κουβέλην και Ιωάννην Σκατοχέρην, οίτινες κατά διαταγήν του δεν κάμνουν άλλο, ειμή να εξέρχονται καθ’ εκάστην ληστεύοντες και βιαιοπραγούντες πάντας τους κατά των παρανομιών του υπουργείου εναντιουμένους. [...]

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος


Λουφαδόρος; Κάθε άλλο. Απόκαμε ο σκληρά εργαζόμενος σε ορυχείο της Κίνας και στο διάλειμμα αντλεί δυνάμεις από έναν ολιγόλεπτο ύπνο. Αν ήταν Ελληνας, πιθανόν να τον έλεγαν Βρασίδα, το διευρυμένο πορτρέτο του οποίου σκιαγραφεί ο επιστολογράφος της «Κ». Μιλάει για έναν άνθρωπο συνεπή, αξιόπιστο, δουλευταρά, πάντα πρόθυμο να προσφέρει χείρα βοηθείας –δεν τον έπιαναν ούτε οι ιώσεις Δευτέρες ή Παρασκευές...–, αποκούμπι για τους άλλους. Βρασίδας ο καβάτζας το παρατσούκλι που του κόλλησαν οι εξυπνάκηδες όταν δεν τον έλεγαν κοροϊδάρα. Και για την ιστορία: ο πιο γνωστός Βρασίδας παραμένει ο Σπαρτιάτης στρατηγός στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, οξύνους, τέρας ψυχραιμίας και μαζί δεινός ρήτορας (όχι λαϊκιστής).

Ολοι μας έχουμε κρυφτεί (κάπου, κάποτε) πίσω από την πλάτη ενός Βρασίδα

Kύριε διευθυντά
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ονειροπόλο παιδάκι που το έλεγαν Βρασίδα. Ο Βρασίδας λοιπόν, προσπαθούσε καθημερινά να χαροποιεί τους γονείς του όντας («πρωτίστως») καλό παιδί και («δευτερευόντως») άριστος μαθητής. Διέπρεπε στα γράμματα, στις ξένες γλώσσες… καλές τέχνες και κλασικό αθλητισμό…! «Ολα για την προκοπή του Βρασίδα μας», επαναλάμβανε η μητέρα του στις φίλες της και ακουμπούσε τελετουργικά το λεπτό πορσελάνινο φλιτζάνι του καφέ στο πιατελάκι με το λουκούμι - τριαντάφυλλο στην άκρη. Κάθε αναγνώριση γι΄ αυτόν ήταν γιορτή! Πάντα πρόθυμος να διαθέσει για αντιγραφή το γραπτό του στα διαγωνίσματα και πάντα πρώτος στις «συλλογικές» κατσάδες και τους τιμωρητικούς μηδενισμούς… Ρουφώντας με πάθος τις γνώσεις πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης διάβηκε το πανεπιστημιακό κατώφλι σκορπώντας ρίγη συγκίνησης στον κύκλο του. Ετη και έτη μελέτης, επαναλήψεων, θυσιών τελεσφόρησαν. Ο αμετανόητος Βρασίδας συνέχισε και ως φοιτητής τον ίδιο χαβά παρακολουθώντας ανελλιπώς τις παραδόσεις μαθημάτων, τα εργαστήρια και βοηθώντας τους συμφοιτητές του σε πάσης φύσεως ομαδικές ή… ατομικές εργασίες (τους).  Ντυμένος στο χακί, ο υποψήφιος έφεδρος αξιωματικός Βρασίδας δεν άλλαξε ούτε στην Kόρινθο («έλα μάνα να με δεις…») ως νεοσύλλεκτος, ούτε στην Κρήτη («ΥΕΑ, ΥΕΑ, σε 2 βδομάδες ΔΕΑ»), ούτε στον Εβρο. Φιλόπατρις, ευσυνείδητος, υπεύθυνος καβάτζωνε τους πάντες και τον «έχωναν» όλοι! Πρόθυμος στην αγγαρεία και στην υπηρεσία, παρών στην ανάληψη ευθύνης και στις αντίστοιχες καμπάνες, σπανίως αδειούχος-εξοδούχος. Ηταν ο «προβλεπόμενος» Βρασίδας. Ολες οι σειρές του πήραν αργά ή γρήγορα μια καλή μεταθεσούλα για κάποιο αστικό κέντρο. Μόνον ο Βρασίδας πήρε απολυτήριο από τη Χελιδώνα, στον Εβρο, εκεί δίπλα στου χάρτη την (πάνω-δεξιά) πινέζα… Η αγορά εργασίας τον περίμενε με ανοικτές αγκάλες. Το όνειρο μιας «καλής δουλειάς» είχε πάρει σάρκα και οστά. Γρήγορα όμως συνάδελφοι και προϊστάμενοι τον πήραν χαμπάρι. Οι απλήρωτες υπερωρίες έπεφταν βροχή ενώ τα Σαββατοκύριακα ο Βρασίδας πέρναγε από το γραφείο για κάτι εκκρεμότητες… (των άλλων). Ομως, εδώ πρέπει να σας αφήσω γιατί χτυπάει το τηλέφωνο και πρέπει να το σηκώσω. Ισως είναι ο Βρασίδας, ίσως ξεχείλισε το ποτήρι του και ψάχνει μια παρέα για να κάτσει και να… βρίσει (με αναδρομική ισχύ φυσικά) τον υποδιοικητή της μονάδος, τον βοηθό του Καθηγητού, τον κύριο Αναπληρωτή Γενικό, τον «συνάδελφο». Ισως θέλει να μου «τα πει» κι εμένα ένα χεράκι! Ας μην του χαλάσω το χατίρι… Ας τον ακούσω. Ολοι χρωστάμε κάτι ψιλά σε κάποιους Βρασίδες...

Γιαννης Μιχαλακοπουλος, Κυψέλη

«Εγώ ο γηραιός προς βουλευτές»

Κύριε διευθυντά
Είμαι 84 ετών, και θα ήθελα πολύ να εκθέσω μια σκέψη. Οσες φορές οι συνταξιούχοι διαμαρτυρήθηκαν η κυβερνητική αντίδραση ήταν (κατ’ εμέ) ασ’ τους να τα πούνε σε κάποιον αντιπρόσωπό μας κι εμείς θα συνεχίσουμε τις αποφάσεις μας μπερδεύοντάς τους με δήθεν προσπάθειες κι ακόμα πιο ψεύτικες ανύπαρκτες ελπίδες που εύκολα καταπίνουν τα ΜΜΕ και τις αναμεταδίδουν στο ένα εκατομμύριο απελπισμένων και κατακλεμμένων από την κυβέρνηση γερόντων.Αυτοί οι άνθρωποι όμως (οι ανεπιθύμητοι για τον προϋπολογισμό) έχουν όλοι κάνει ένα συμβόλαιο με το ελληνικό κράτος, που με λίγα λόγια λέει: «Αν μου δίνετε κάθε μήνα για 40+ χρόνια το ποσό που εγώ θεωρώ αναγκαίο να πληρώνετε εσείς και ο εργοδότης σας, τότε εγώ από εκεί και πέρα σας εξασφαλίζω αυτό το ποσό που αναλογεί σε αυτά που πληρώσατε». Το ελληνικό κράτος, όμως, απλώς αποφασίζει και αναγγέλλει ότι όχι μόνο θα αθετήσει το συμβόλαιο αυτό με το πάνω από ένα εκατομμύριο δικαιούχους, αλλά και πρέπει να αρκεστούν με αυτά που θα κρίνει κάποια ομάδα, που θέλει να αγνοήσει ότι οι ανάγκες ενός γηραιού ατόμου αυξάνουν με τα γεράματα (ευχαρίστως να τους τα απαριθμήσω, αν δεν είναι σε θέση να τα σκεφθούν). Δεν έχουν γονείς άραγε; Επίσης, αναρωτιέμαι αν δεν μπορείς να εμπιστευθείς την ανώτατη αρχή της πατρίδας σου, τότε ποιον να πιστέψεις; Εμείς όλοι, συνταξιούχοι και μη, όμως ψηφίσαμε και στείλαμε 300 αντιπροσώπους μας, από όλα τα μέρη της Ελλάδος, για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των κατοίκων της περιοχής τους και προπαντός να κρίνουν τις προτάσεις της όποιας κυβερνήσεως. Οι βουλευτές δεν υπηρετούν την κυβέρνηση αλλά εμάς, και δεν τους εμπιστευθήκαμε στα χωριά μας και τις πόλεις μας για να λένε πάντα «ναι» σε όλα, ότι πει ο αρχηγός του κόμματος. Ας έλθουν να μας πουν γιατί συμφώνησαν να περικοπούν οι συντάξεις μας και γιατί συμφωνούν για ακόμα 20% περικοπές; Ας έλθουν τώρα να μας πουν τι κάνουν, πριν πάμε εμείς να τους βρούμε, και κατεβούμε στους δρόμους και να γινόμαστε γραφικοί στα μάτια ανθρώπων άπειρων στη ζωή και την πολιτική που προσπαθούν με ανακοινώσεις τύπου «μπράβο Αλέξη» να μας πείσουν ότι πρέπει να πεθάνουμε γιατί αντιπροσωπεύουμε μεγάλο έξοδο στον προϋπολογισμό.

Ας έλθουν οι βουλευτές και τους περιμένουμε τώρα πριν πεθάνουμε, να μας αποδείξουν έμπρακτα ότι φροντίζουν για τον Ελληνα πολίτη και όχι για τις ψήφους.Βουλευτές, κάνετε το καθήκον σας για να υπάρχουν και αύριο Σύνταγμα, νόμος και κράτος. Υπογράφετε κάθε μέρα έγγραφα που είναι αδύνατον να συμφωνείτε αν έχετε την ελάχιστη κοινή και βασική ανθρώπινη λογική. Κι όμως το κάνετε και δεν ντρέπεσθε, μόνο τσεπώνετε παχυλούς μισθούς, και το πιο γελοίο είναι ότι μας ζητάτε να σας ξαναψηφίσουμε. Λοιπόν, συνάνθρωποί μου, μην ζητάτε το δίκιο σας από παροδικούς άρχοντες με τα προσωπικά τους συμφέροντα, συγκεχυμένα όνειρα και υπερτροφικά «εγώ» τους. Ζητήστε το από εκεί όπου είναι η δύναμη του λαού, τη Βουλή των Ελλήνων.

Αυτή είναι εκεί και θα είναι όσο ζούμε σε μια Δημοκρατία. Ζητήστε από αυτούς να κάνουν την αποστολή που τους αναθέσαμε και από την οποία κρίνονται.

Αν αυτοί δεν μπορούν παρά να υπηρετούν συμφέροντα μερικών, τότε δεν γνωρίζω αλλά το φαντάζομαι με τι τρόπο θα τους δεχθούμε όταν τολμήσουν να ξαναπαρουσιασθούν για να μας εντυπωσιάσουν με το ανύπαρκτο έργο τους. Δεν γνωρίζω αν έχει κάποια αξία αυτή η έκκλησή μου, αλλά σκεφθείτε την και οι ενώσεις των συνταξιούχων ας συγκεντρώσουν όλες τις προσπάθειές τους εκεί όπου έχουν κάποια ελπίδα επιτυχίας.

Ντινος Τσατσαρης

«Σύντροφε συνταξιούχε»

Κύριε διευθυντά
Η κυβέρνηση επαίρεται ότι τα μνημόνια τελείωσαν και ότι η έξοδος από το τρίτο μνημόνιο θα είναι καθαρή και χωρίς εποπτεία και ότι από εδώ και στο εξής όλα θα είναι ρόδινα και ωραία.

Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή και έχει οσμή αίματος, γιατί η κυβέρνηση έχει υπογράψει ήδη ένα τέταρτο σκληρότατο μνημόνιο που το επικύρωσε με το πολυνομοσχέδιο.

Οσο για τα αντίμετρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια φούσκα, όπως το παράλληλο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

Το τέταρτο μνημόνιο περιλαμβάνει: Τη συνέχιση των κάπιταλ κοντρόλ, την αδυναμία των τραπεζών να χρηματοδοτήσουν την πραγματική οικονομία, τη δραστική μείωση ή και κατάργηση των κοινωνικών και οικογενειακών επιδομάτων, την κατάργηση του ΕΚΑΣ, την αύξηση του ΕΝΦΙΑ σε φτωχές και υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας, την αύξηση των συνταξιοδοτικών εισφορών στους ελεύθερους επαγγελματίες και, κυρίως, τη φτωχοποίηση και εξαθλίωση της μεσαίας τάξης (συνταξιούχοι, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, και μικρομεσαίοι επαγγελματίες) που παρήγε πλούτο με τον οποίο γέμιζαν τα δημόσια και συνταξιοδοτικά ταμεία, τη σκληρή και μακροχρόνια εποπτεία από τους δανειστές.

Ομως οι της κυβέρνησης δεν είναι μόνο επικίνδυνοι επειδή κατέστρεψαν την πιο υγιή κοινωνική ομάδα, τη μεσαία τάξη, είναι περισσότερο επικίνδυνοι γιατί στρέφονται με απύθμενο μίσος εναντίον των αξιών (Ιστορία, Παιδεία, αξιοκρατία, αριστεία, κοινωνική συνοχή και οικογένεια) που στήριξαν διαχρονικά το ελληνικό έθνος. Τα ιδεολογήματα πάνω στα οποία οι αριστεροί στηρίχτηκαν για να υφαρπάξουν την εξουσία, ήτοι η παραπληροφόρηση, ο άκρατος λαϊκισμός, τα τερατώδη ψεύδη, ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε δικούς μας και εχθρούς, δεν πείθουν πια κανένα.

Σύντροφε συνταξιούχε, κραύγασε μαζί μου: Φτάνει πια. Ηρθε η ώρα της αλήθειας και της σκληρής τιμωρίας της επικίνδυνης κυβέρνησης. Τον Οκτώβριο, λοιπόν, «Οψόμεθα εις Φιλίππους».

Χρηστος Δ. Παπαδοπουλος, Συντ/χος εκπαιδευτικός

Μα, ο Τορεαντόρ με σφουγγαρίστρα;

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 26-27 Μαΐου της έγκριτης εφημερίδα σας διάβασα ότι η ΕΛΣ ανέβασε στο Ηρώδειο την όπερα «Ναμπούκο» του Βέρντι. Ομολογώ ότι με σόκαραν κάποιες λεπτομέρειες όπως ότι οι Βαβυλώνιοι στρατιώτες φορούν στολές σαν τις γερμανικές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ή της Βορείου Κορέας, και ότι θα φέρουν πυροβόλα όπλα.

Ο σκοπός των διαφόρων αλλαγών είναι, λέει, να μεταφερθεί η όπερα στον σύγχρονο κόσμο δηλαδή (sic): «Να γίνει η όπερα εξίσου σημαντική για τους ανθρώπους που θα την παρακολουθήσουν τώρα, όσο υπήρξε για τους σύγχρονούς της».

Βέβαια, αυτή η προσπάθεια «μοντερνισμού» της όπερας δεν είναι κάτι το νέο και ξεκίνησε πολλές δεκαετίες πριν. Ετσι, μου έχουν αναφέρει ότι στην πόλη Μανχάιμ της Γερμανίας, όπου η οπερατική παιδεία είναι πολύ μεγάλη, όταν πριν πολλά χρόνια Ιταλός σκηνοθέτης ανέβασε μια μοντερνοποιημένη όπερα, υπήρξε γενική κατακραυγή, η όπερα κατέβηκε και ο σκηνοθέτης απολύθηκε. Από τότε όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Πολλές όπερες ανεβαίνουν μοντερνοποιημένες. Από την προσωπική μου εμπειρία σταχυολογώ τα παρακάτω:

Η όπερα «Κάρμεν» του Μπιζέ ανέβηκε με τις εξής αλλαγές: 1. Στην εισαγωγή, εμφανίζεται ο Δον Χοσέ σε παιδική ηλικία να παίζει στη σκηνή. 2. Η Κάρμεν δεν δουλεύει σε καπνεργοστάσιο αλλά σε ένα γραφείο, όπου τυπώνει φωτοαντίγραφα. 3. Ο Τορεαντόρ εμφανίζεται με μια σφουγγαρίστρα και σφουγγαρίζει το δάπεδο. 4. Μέσα από ένα ντουλάπι, πέφτει η νεκρή μάνα του Δον Χοσέ.

5. Ο Δον Χοσέ στο τέλος πυροβολεί και σκοτώνει την Κάρμεν, ενώ και ο ίδιος αυτοκτονεί με το πιστόλι του.

Η όπερα «Ζίγκφριντ» του Βάγκνερ ανεβαίνει στην όπερα της Στουτγάρδης πριν από λίγα χρόνια με τις εξής αλλαγές: 1. Ο Μίμε στη σπηλιά του, αντί να χτυπάει ρυθμικά το σφυρί του στο αμόνι για να επισκευάσει το σπαθί, παράγει τον ίδιο (;) ήχο χτυπώντας το κουτάλι του σε μια κατσαρόλα με το φαγητό του. 2. Ο Μίμε βαριέται περιμένοντας τον Ζίγκφριντ, και για να περάσει την ώρα του... αυτοϊκανοποιείται! 3. Ο ήρωας Ζίγκφριντ αντί να σκοτώσει αντρίκεια τον δράκο από μπροστά, τον χτυπάει πισώπλατα.

Αλλά και για να μην παραπονιόμαστε, δεν ξεχνάμε ότι όταν, πριν από μερικά χρόνια, ανέβασε η ΕΛΣ την όπερα «Ορφέας και Ευρυδίκη» του Γκλουκ, η Ευρυδίκη δεν βρίσκεται στον Αδη αλλά σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Φυσικά και ο Ορφέας δεν κρατάει τη λύρα του με την οποία υποτίθεται, σύμφωνα με τον μύθο, ότι μάγεψε τα θηρία του Αδη.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι όπερες δεν χρειάζονται μοντερνοποίηση (κακοποίηση!). Η μουσική, τα σκηνικά, τα κοστούμια κ.λπ. αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο και δεν είναι σωστό να σεβόμαστε μεν τη μουσική (ευτυχώς) αλλά να τροποποιούμε τα άλλα (δυστυχώς). Πρέπει λοιπόν το κακό αυτό να σταματήσει, αλλά δεν υπάρχει κάποιος σύννομος τρόπος επέμβασης. Μπορούμε όμως με την άρνηση της παρακολούθησης των μοντερνοποιημένων αριστουργημάτων να προβάλουμε τουλάχιστον την αγανάκτησή μας.

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός Μηχανικός, Κηφισιά

Η όζουσα πύλη, εμείς και οι τουρίστες

Κύριε διευθυντά
Οσα με αγανάκτηση περιγράφει ο κ. Ν. Βατόπουλος στο άρθρο του στην «Κ» της 9/6/18 σχετικά με την άθλια και βρωμερή κατάσταση της μικρής πλατείας έξω από τον σταθμό του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου στον Πειραιά, είναι γνωστά σε όσους χρησιμοποιούν το μέσο, αλλά οι αρμόδιοι αδιαφορούν. Πριν από δύο χρόνια, στις 29/7/16, είχα διαμαρτυρηθεί με επιστολή μου στην «Κ» για το ίδιο θέμα. Το γεγονός ότι, εκτός από τούς ιθαγενείς, περνούν από το σημείο αυτό, την πύλη του λιμανιού του Πειραιά, οι τουρίστες που κατευθύνονται στα πλοία, θα έπρεπε να ευαισθητοποιήσει τον δήμο ή το υπουργείο Τουρισμού ή την Επιθεώρηση Δημόσιας Υγείας. Και τι να πει κανείς για τις δημόσιες τουαλέτες του σταθμού, που είναι η επιτομή της ξεφτίλας – επιτρέψτε μου την έκφραση. Μήπως πρέπει να επιληφθεί ο εισαγγελέας;

Κ. Α. Παπαχρονης, Πλοίαρχος Ε.Ν.

Εξοχη πρόταση από ένα μαθητή

Κύριε διευθυντά
Στη βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών, που είχα επισκεφθεί πριν από μερικούς μήνες, υπάρχει ένα βιβλίο με ποιήματα, οι Ολυμπιόνικοι του Πινδάρου. Είχε εκδοθεί το έτος 1515. Αναζήτησα τη μετάφρασή τους στα νέα ελληνικά.

Σε αυτά τα ποιήματα εξυμνούνται οι νικητές σε διάφορα αθλήματα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας. Σκέφτηκα ότι αυτός ο πνευματικός πλούτος θα έπρεπε να προβληθεί παγκόσμια. Και για τούτο παρακαλώ την Ελληνική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων, με τη βοήθεια της «Καθημερινής», να μεταφέρει στη Διεθνή Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων την ακόλουθη πρότασή μου:

Να άδονται κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες πριν ή μετά την απονομή των μεταλλίων στους ολυμπιονίκες κάθε αθλήματος οι πρώτοι στίχοι του ποιήματος του Πινδάρου, του αφιερωμένου στον Αλκιμέδοντα τον Αιγινήτη, νικητή στην πάλη των παίδων στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 458 π.Χ. Το άσμα θα μεταδίδεται από μεγάφωνα, στα αρχαία ή στα νέα ελληνικά.

Οι στίχοι αυτοί θα εμφανίζονται σε ηλεκτρονικές οθόνες σε τρεις ξένες γλώσσες μέσα στα στάδια, κατά τον χρόνο απονομής των μεταλλίων, ενώ θα ακούγονται από τα μεγάφωνα μελοποιημένοι. Για τη μελοποίηση των στίχων, οι οποίοι ακολουθούν στη συνέχεια, έχω παρακαλέσει τον κορυφαίο μας συνθέτη κύριο Μίκη Θεοδωράκη, όταν θα έχει χρόνο, να με δεχθεί για να του εξηγήσω την πρότασή μου, με την ελπίδα ότι θα την υιοθετήσει.

Ακολουθούν οι πρώτοι στίχοι του όγδοου πινδαρικού επίνικου, σε μετάφραση, στα νέα ελληνικά, του αφιερωμένου στον ολυμπιονίκη Αλκιμέδοντα και έχουν ληφθεί από την έκδοση «Λυρικοί ποιητές» Απαντα. Δεύτερος Τόμος. Πίνδαρος 1. Ολυμπιόνικοι - Πυθόνικοι. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. 516. Οι Ελληνες. Κάκτος. Πρώτη έκδοση 2001 (μετάφραση Τάσος Ρούσσος), σελ. 175:

Μάνα των χρυσοστέφανων αγώνων Ολυμπία
κυρά της αλήθειας, όπου οι μάντεις μελετώντας
τα σημάδια της φωτιάς στις θυσίες, πασκίζουν
να μάθουν από τον λαμπροκέραυνο Δία αν έχει
κάποιο μήνυμα για τους ανθρώπους που αγωνίζονται
μ’ όλη τους την καρδιά να πετύχουν νίκη
μεγάλη και να βρουν ξεκούραση
στους μόχθους τους. Ανταμείβονται οι δεήσεις
που γίνονται μ’ ευσέβεια· δάσος ιερό, καλόδεντρο
της Πίσας πλάι στον Αλφειό, δέξου αυτό
το τραγούδι και τη γιορτή των νικητών.
Μεγάλη δόξα και παντοτινή για κείνον
που θα κερδίσει το λαμπρό σου βραβείο.

Αλεξανδρος Ντουβλης, Μαθητής Γυμνασίου Κολλεγίου Αθηνών
 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ