ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

«Κάθησα με τις κόρες μου στο τραπέζι της κουζίνας και αρχίσαμε να γράφουμε. Ηθελα να κάνω ένα τραγούδι πολιτικό, για το περιβάλλον. Εγώ είχα στο μυαλό μου διαμαρτυρίες για το νερό, για δράσεις προστασίας του περιβάλλοντος, τέτοια πράγματα. Οι κόρες μου, λοιπόν, μου λένε μπαμπά αυτά είναι ωραία αλλά λίγο βαριά. Γιατί δεν μπορεί το τραγούδι να μιλάει για ένα κορίτσι που επικοινωνεί με τα πλάσματα του δάσους, με ρώτησαν. Γιατί όχι, αναρωτήθηκα», μας λέει ο Τζόι Μπαρνς των Calexico για τη δημιουργία του τρυφερού «Girl in the forest» που βρίσκεται στον καινούργιο τους δίσκο «The thread that keeps us». Το τραγούδι μιλάει για το κορίτσι του δάσους που ανοίγει τα μάτια σε έναν άνθρωπο της πόλης και λέει ότι κάτι πρέπει να αλλάξει αλλιώς όλα θα χαθούν. Περνάει το μήνυμα χωρίς να γίνεται «βαρύ», όπως ζήτησαν οι δεσποινίδες Μπαρνς.

Καθώς μιλάμε στο τηλέφωνο για την ομορφιά της μουσικής και την ισορροπία ανάμεσα στην πολιτική και στην καλλιτεχνική έμπνευση, ακούω στο βάθος τις δύο μικρές να ετοιμάζονται για το θερινό σχολείο και τον συνιδρυτή των Calexico να προσπαθεί να τις πείσει να βάλουν τα καπέλα τους. Είναι ένα ζεστό πρωινό στην Τουσόν της Αριζόνας.

Η πολιτική, ωστόσο, μας κυνηγάει στην κουβέντα μας, αν και ο Τζόι Μπαρνς δεν συμφωνεί ότι ο νέος τους δίσκος είναι πιο «φορτισμένος» πολιτικά σε σχέση με άλλους. Τα συναισθήματα είναι που συνδέονται, λέει, όπως αυτό της ματαίωσης, της απογοήτευσης και της αδικίας διότι, υπενθυμίζει, τραγούδια γράφονταν και όταν ο Μπους ήταν στην εξουσία. «Αλλά καταλαβαίνω γιατί κάποιος νιώθει έτσι, με βάση τις συνθήκες, πολιτικές και παγκόσμιες, μέσα στις οποίες ζούμε. Υπάρχει περισσότερος αγώνας, πιο πολλές προκλήσεις που αποτυπώνονται στους στίχους», μας λέει.

Εποχή των άκρων

Αλλωστε, ζούμε στην «εποχή των άκρων», επισημαίνουμε, όπως λέει ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του καινούργιου δίσκου, που μάλλον θ’ ακούσουμε και ζωντανά στο Ηρώδειο σε λίγες μέρες, το «End of the world with you». «Αυτό που θέλω να πω είναι ότι παρατηρούνται ακρότητες σε πολλά πράγματα, όπως στην εξέλιξη της τεχνολογίας που επηρεάζει τη ζωή μας, στην κλιματική αλλαγή, στις οικονομικές δυσκολίες, ο καθένας μπορεί να προσθέσει ό,τι θέλει», μας λέει και προσθέτει ότι οι άνθρωποι πρέπει «να υψώσουν τη φωνή τους και να εμπλακούν. Στη χώρα μου σημαίνει ότι πρέπει να ψηφίσουν, βασιζόμαστε πολύ στους πολιτικούς μας να κάνουν τη δική μας δουλειά».

O Tζόι Μπαρνς και ο Τζον Κονβερτίνο δημιούργησαν την μπάντα τους το 1996 και πήραν το όνομα της συνοριακής πόλης Calexico, που ονομάστηκε έτσι από τον συνδυασμό των «California» και «Mexico». Τα λίγα χιλιόμετρα που τους χωρίζουν από το Μεξικό επηρέασαν το μουσικό τους ύφος και τα ζητήματα των συνόρων και της μετανάστευσης εμφανίζονται συχνά στον στίχο τους. Υπάρχει ακόμα το «αμερικανικό όνειρο» στη σημερινή Αμερική; «Υπάρχει μια δυσάρεστη κατάσταση, ο ρατσισμός έχει γίνει κάτι αποδεκτό από έναν πρόεδρο που μιλάει για μίσος, που δεν έχει διπλωματία ούτε συμπόνια. Νομίζω η Αμερική πρέπει να κάνει μια επανεξέταση και μια σοβαρή θεραπεία», σημειώνει και προσθέτει ότι λείπει η ισορροπία από τα πράγματα που οι άνθρωποι νομίζουν ότι δικαιούνται και πώς αυτό επηρεάζει ανθρώπους διαφορετικής φυλής, κοινωνικής τάξης και θρησκείας. «Το αμερικανικό όνειρο θέλει γιατρό», καταλήγει.


Αριστερά, ο Τζον Κονβερτίνο και δεξιά, ο Τζόι Μπαρνς, ιδρυτές του συγκροτήματος από την Τουσόν της Αριζόνας.

Στη μουσική των Calexico, ωστόσο, υπάρχει σχεδόν πάντα ένα φως αισιοδοξίας. Αλλωστε, η μουσική είναι και ομορφιά, όπως μας λέει ο κ. Μπαρνς. Το παιχνιδιάρικο και αμφίσημο των στίχων των Calexico μεταφέρεται και στον τίτλο του άλμπουμ «The thread that keeps us». Κάτι μας κρατάει αλλά είναι τόσο λεπτό που μπορεί να σπάσει, ρωτάμε τον Τζόι Μπαρνς. «Είναι μια ερώτηση προς τον ακροατή για να την απαντήσει μόνος του. Τι μας κρατάει μαζί; Νομίζω είναι ένας τρόπος να ξεκινήσεις έναν κοινωνικό διάλογο και να κρατήσεις ανοιχτό μυαλό».

​​Calexico, Ωδείο Ηρώδου Αττικού, Φεστιβάλ Αθηνών, 3-4 Ιουλίου.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ