ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Σύμβολα φθοράς και παρακμής, τα σκουριασμένα πλοία που δεν έφθασαν ποτέ στον προορισμό τους ή αφέθηκαν στη μοίρα τους ύστερα από μια καταστροφή δεν παύουν να μας ασκούν μια παράξενη γοητεία, ίσως επειδή μας βάζουν στον πειρασμό να φανταστούμε τι τους συνέβη και να αναρωτηθούμε γιατί άραγε δεν ολοκλήρωσαν ποτέ τα τελευταία ταξίδια τους.

Κι όσοι διακατέχονται από το πνεύμα του ερευνητή, όπως ο συνταξιούχος σήμερα Γιώργος Παπαδόπουλος, που υπηρέτησε για πάνω από τρεις δεκαετίες στην τελωνειακή υπηρεσία και επί πολλά χρόνια υπήρξε προϊστάμενος στο Τμήμα Δίωξης Ναρκωτικών του ΣΔΟΕ Αττικής, δεν αρκούνται σε υποθετικά σενάρια, αλλά αναζητούν την αλήθεια. Ετσι, τα περισσότερα από 20 «πορτρέτα» ναυαγίων που τράβηξε κυρίως κατά τη διάρκεια των επαγγελματικών ταξιδιών του ο ερασιτέχνης φωτογράφος, συνοδεύονται από μικρές ιστορίες:


Εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες το μισοβυθισμένο «Nordland» καλωσορίζει τους επισκέπτες στο Διακόφτι των Κυθήρων.

Το «Ευγενία Π.», που κάηκε τον Μάρτιο του 2015 στο λιμάνι της Ελευσίνας, «ανήκε στο βρετανικό πολεμικό ναυτικό και αγοράστηκε το 1946 από τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Αγρινίου. Ηταν το πρώτο ferry boat (η λεγόμενη “παντόφλα”) που έκανε τη διαδρομή Ρίο - Αντίρριο υπό το όνομα “Σωκράτης Ιασιμίδης”, ενώ λέγεται ότι προηγουμένως είχε λάβει μέρος στην Απόβαση της Νορμανδίας», εξηγεί ο κ. Παπαδόπουλος, εκφράζοντας τη θλίψη του που το ιστορικό αυτό πλοίο δεν έχει λάβει την προσοχή που του αναλογεί.


Εγκαταλελειμμένο από το 1981, το «Δημήτριος» αποτελεί πλέον ένα από τα αξιοθέατα των Κυθήρων.

Είναι η δεύτερη ενότητα φωτογραφιών που ολοκλήρωσε ο πολυπράγμων Ανδριώτης τα τελευταία χρόνια – για την ακρίβεια, του λείπουν ακόμη δύο ναυάγια, ένα στην Αυλίδα της Χαλκίδας και ένα κοντά στην Αλόννησο. Η πρώτη, ένα εκτενές αφιέρωμα στους παλαιούς πέτρινους φάρους και φανούς των ελληνικών θαλασσών, κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Το παλαιότερο ναυάγιο της τρέχουσας ενότητας χρονολογείται στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και βρίσκεται ώς σήμερα στη Γραμβούσα της Κρήτης. «Ο “Δημήτριος Π.” είχε ναυπηγηθεί το 1921 και ναυάγησε στις 8 Ιανουαρίου του ’68 ενώ κατευθυνόταν από τη Χαλκίδα στη Λιβύη». Ακόμη πιο περιπετειώδης ήταν η ιστορία του «Rasa Sayang», που «ναυπηγήθηκε ως υπερωκεάνιο για νορβηγική εταιρεία το 1955, τη δεκαετία του ’70 πραγματοποιούσε κρουαζιέρες στη Σιγκαπούρη και στη συνέχεια αγοράστηκε από κυπριακή εταιρεία με σκοπό να μεταφερθεί στην Αυστραλία», όμως κάηκε στη διάρκεια της επισκευής του στην Κυνοσούρα. Από το σύνολο δεν θα μπορούσε να λείπει το «Παναγιώτης Κ.», που έχει μετατραπεί σε τουριστική ατραξιόν της Ζακύνθου, αλλά και το «Mediterranean Sky», ένα από τα δύο πλοία των Karageorgis Lines που συνέδεαν την Πάτρα με την Ανκόνα τις δεκαετίες του ’70 και του ’80.


Το «Mediterranean Sky», κάποτε διαμάντι της Αδριατικής, ρημάζει από το 2003 στην Ελευσίνα.

Η μετακίνηση

Ενας σημαντικός αριθμός ναυαγίων απομακρύνθηκε από τον Σαρωνικό ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, υπογραμμίζει ο κ. Παπαδόπουλος, όμως τα περισσότερα από τα φωτογραφημένα πλοία δεν αναμένεται να μετακινηθούν σύντομα, καθώς δεν αποτελούν πλέον πηγή ρύπανσης, ενώ οι πλοιοκτήτριες εταιρείες κατά πάσα πιθανότητα έχουν χρεοκοπήσει προ πολλού. Κατά καιρούς, κάποια διαλύονται για να μετατραπούν σε σκραπ ή χάνουν την εύθραυστη «ισορροπία» τους και βουλιάζουν σιωπηλά στον βυθό παίρνοντας μαζί τους τόνους σκουριάς και αναμνήσεις ένδοξων ημερών από τότε που μετέφεραν ανθρώπους ή εμπορεύματα στα πέρατα του κόσμου.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ