ΘΕΑΤΡΟ

«Αχαρνής» με παλιά συνταγή άλλων εποχών

ΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Ο Πέτρος Φιλιππίδης ως Δικαιόπολις είχε τις καλές κωμικές στιγμές του, που χάθηκαν σε μια άνιση παράσταση.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Η συνταγή είναι γνωστή και σχεδόν αλάνθαστη. Σε μια βάση θυμικού επικαλούμαστε στερεότυπα, ανακατεύουμε με αντιμνημονιακές ατάκες –μα δεν βγαίνουμε τελικά από τα μνημόνια;–, προσθέτουμε λέξεις-κλειδιά, όπως «θεσμοί», μια παραλλαγμένη πρέζα πρόσφατου παρελθόντος, «μαζί τα φάγατε», και σερβίρουμε με διαχρονικά συνθήματα περί «υπερήφανων γηρατειών». Η δεκάχρονη ειρήνη που προσέφεραν στον Δικαιόπολι οι αντίπαλοι, στους «Αχαρνής» του Κώστα Τσιάνου, είχε μέσα της ΔΝΤ, ενώ η τριαντάχρονη του έλεγε ότι είναι «ελεύθερος» και «προχώρα όπως γουστάρεις κι αγαπάς». Ποιος δεν θα επέλεγε το δεύτερο;

Η επίσημη πρώτη της φετινής Επιδαύρου άνοιξε την περασμένη Παρασκευή με την αντιπολεμική κωμωδία του Αριστοφάνη και τον Πέτρο Φιλιππίδη ως βουκολικό Δικαιόπολι, με βράκα, ταγάρι και πλεξούδες σκόρδα και κρεμμύδια, να κατεβαίνει τα μισοάδεια άνω διαζώματα του αρχαίου θεάτρου μονολογώντας για τα δεινά της πατρίδας και επικρίνοντας, στην ορχήστρα, τις μοντέρνες αναγνώσεις των αρχαίων κειμένων από σύγχρονους σκηνοθέτες. Το ντύσιμό του αλλάζει σε πιο αστικό μόλις συνάπτει ειρήνη με τους εχθρούς της πόλης και πλουτίζει από το εμπόριο που κάνει με τους Θηβαίους και τους Μεγαρείς.

Ο χορός με νταούλι και ζουρνάδες έδωσε το μουσικό ύφος της παράστασης (μουσική Γ. Ανδρέου), ένα κανόνι τοποθετήθηκε στην άκρη της σκηνής για να συμβολίζει προφανώς τον εν εξελίξει πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου διαδραματίζεται η υπόθεση του έργου, ενώ οι υποκριτές και ο χορός έκαναν είσοδο και έξοδο από μια ξύλινη κατασκευή με ένα αμπέλι φορτωμένο με καρπούς (σκηνικά, κοστούμια Γ. Μετζικώφ).

Ο βετεράνος σκηνοθέτης και δημιουργός του Θεσσαλικού Θεάτρου θέλησε να ταυτίσει τον Δικαιόπολι με τον λαό που υποφέρει τα δεινά, άμοιρος, ωστόσο, ευθυνών, «πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», όπως ακούστηκε στην Παράβαση. Η πονηριά εξασφαλίζει στον πρωταγωνιστή πλουτισμό και δόξα στα φαλλικά Διονύσια, προάγοντας το πρότυπο του «καταφερτζή» απέναντι σε σκάρτους πολιτικούς και διαπραγματευτές. Ως πότε αυτή η συνταγή;

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ