Τι να σκέφτονται ανιψιά και θείος ξαπλωμένοι στο γρασίδι της οικογενειακής εξοχικής κατοικίας του Hyannis Port στη Μασαχουσέτη, εκεί όπου γράφτηκαν τόσες σελίδες από τη μεγάλη και ταραγμένη ιστορία των Κένεντι; 

Βρισκόμαστε στο 1964, ο σχεδόν καλοκαιρινός ήλιος προσπαθεί να τρυπήσει την πυκνή φυλλωσιά που τους αγκαλιάζει και μόνο το αβέβαιο βλέμμα της μικρής υπονομεύει την ανεμελιά της στιγμής.

Η μικρή είναι η Καρολάιν Κένεντι στα επτά της. Τον περασμένο Νοέμβριο ο πατέρας της, ο 35ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι, «πήγε στον ουρανό», όπως λέμε στα παιδιά που δεν είναι εξοικειωμένα με την ιδέα του θανάτου. Ο θείος της Ρόμπερτ (Μπόμπι) Κένεντι είναι αδελφός του μπαμπά, την κοιτάζει τρυφερά και προστατευτικά, σε μια ανάπαυλα από τη δική του, πολυάσχολη ζωή, που επίσης σημαδεύτηκε από την ξαφνική απώλεια του αγαπημένου του μεγάλου αδελφού.

Στα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο Μπόμπι Κένεντι, υπουργός Δικαιοσύνης του αδελφού του και ο πιο στενός του σύμβουλος, θα διανύσει μια σπάνια πολιτική διαδρομή, μοναδικής πυκνότητας και έντασης. Διεκδίκησε το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 1968. Δεν θα προλάβει, όμως.  Έχοντας μόλις  κερδίσει την κρίσιμη προκριματική εκλογή της Καλιφόρνιας, θα δολοφονηθεί στην κουζίνα του ξενοδοχείου Ambassador στο Λος Άντζελες, λίγα λεπτά μετά τη νικητήρια ομιλία του.

Ήταν μόλις 42 ετών. Θα ακολουθήσει ένα ανεπανάληπτο εθνικό πένθος, με αποκορύφωση τον σπαρακτικό αποχαιρετισμό εκατοντάδων χιλιάδων Αμερικανών στη διαδρομή του τρένου που μετέφερε τη σορό του από τη Νέα Υόρκη στην Ουάσιγκτον. 

Το τραύμα στοιχειώνει ακόμα την Αμερική, όπως μαρτυρά το πλήθος των εκδόσεων και των δημοσιευμάτων που συνόδευσαν τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τον τόσο πρόωρο θάνατό του. Ίσως γιατί είχε δίκιο ο Ρόναλντ Στιλ: «Ο Μπόμπι Κένεντι στοιχειώνει τη φαντασία μας, επειδή εκπροσωπεί αυτό που θα μπορούσε να έχει υπάρξει». ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ