Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ελλάς, λας και τι γράφουν τα λεξικά

Κύριε διευθυντά
Σε επιστολή με τίτλο «Το κορμί της Αφροδίτης και περί γλυπτικής», στις 4 Ιουλίου, ο ιατρός κ. Θέμος Γκουλιώνης αναφέρει πως η λέξη «Ελλάς θα πει φωτεινή πέτρα».

Η λέξη λας - λάας είναι ομηρική και σημαίνει λίθος, πράγματι. Αλλά η ερμηνεία που αναφέρει ο συνάδελφος δεν είναι σωστή. Διότι το ευαγγέλιο των λεξικών της αρχαίας ελληνικής γλώσσας των Lidell - Scott, στη λέξη «Ελλάς» δεν αναφέρει τέτοια ερμηνεία. Ομοίως και ο Μπαμπινιώτης.

Θεωρώ πως όσοι αγαπούν τη γλώσσα πρέπει και να την ερμηνεύουν σωστά.

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός, Μαρούσι

Εξεστι εκπροσώποις αμετροεπείν

Κύριε διευθυντά
Ο τακτικός αρθρογράφος κ. Σταύρος Τζίμας, συνήθως εύστοχος στις παρατηρήσεις του, γράφει («Κ» 13/7/18): «Η παρουσία της Ντόρας Μπακογιάννη στην τελετή ορκωμοσίας του Ερντογάν εξόργισε την κυβέρνηση... Ηταν Σεπτέμβριος του 1994 όταν αλβανικό δικαστήριο καταδίκασε σε πολύχρονες ποινές φυλάκισης πέντε στελέχη της Ομόνοιας..., ο τότε υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος σε μια προσπάθεια εκτόνωσης (της κρίσης) προσέγγισε, με συγκατάθεση του Ανδρέα Παπανδρέου (πρωθυπουργός), έναν Ελληνοαμερικανό, Τσάμη, από τους Φιλιάτες, ονόματι Μέτο Λάγια, στενό φίλο του Μπερίσα... Προς τι λοιπόν, θα ήταν εθνικά επιζήμια μια παρέμβαση της κ. Μπακογιάννη στον Ερντογάν για τους δύο στρατιωτικούς μας;» Ο Αλέκος Π. ενήργησε «με τη συγκατάθεση» του πρωθυπουργού Α. Π. Να θυμίσω ακόμη ότι ο Μ. Εβερτ, ως δήμαρχος Αθηναίων (1987-89) εκλήθη σε μια συνάντηση υψηλού επιπέδου στην Τουρκία. Πριν ξεκινήσει επισκέφθηκε τον πρωθυπουργό Ανδρέα Π. και του ζήτησε, όχι βέβαια την άδεια, αλλά ενημέρωση για τα τρέχοντα θέματα με τη γείτονα. Η κ. Ντ. Μπακογιάννη θα μπορούσε να επικοινωνήσει με τον πρωθυπουργό και να του ζητήσει, όχι την άδεια, αλλά μία ενημέρωση για τα τρέχοντα θέματα και ίσως ένα μήνυμα για τον Ερντογάν. Για να φανεί προς τα έξω ότι, παρά τις αντιπαλότητες, οι πολιτικοί μας για τα εθνικά θέματα είναι μονοιασμένοι ή τουλάχιστον έχουν μια καλημέρα. Οσον αφορά την επισήμανση του κ. Τζίμα «την πρωτοβουλία της πρώην ΥΠΕΞ να ανοίξει έναν, έστω μικρό, δίαυλο επικοινωνίας για το θέμα των δύο κρατουμένων...». Δεν γνωρίζω αν όλοι αυτοί οι καλεσμένοι (του Αβραμόπουλου συμπεριλαμβανομένου και άλλοι 2.000) εκτός από χειροκροτήματα, έχουν την ευκαιρία να αλλάξουν δυο κουβέντες με τον τιμώμενο. Τέλος, του Αλέξη Τσίπρα μπορούμε χίλια μύρια να του καταλογίσουμε, αλλά στην περίπτωση αυτή, το μόνο που είπε ήταν ότι «η κ. Μπακογιάννη δεν με ενημέρωσε πριν πάει». Για τη δήλωση του εκπροσώπου «είναι ακατανόητη και επιζήμια η παρουσία της Ντόρας Μπακογιάννη στην ορκωμοσία του Ταγίπ Ερντογάν» (10/7/2018), μάλλον «ακατανόητη» η ίδια η δήλωση, αλλά έξεστι κυβερνητικοίς εκπροσώποις αμετροεπείν!

Ιορδάνης Β. Παπαδόπουλος, Χολαργός

Το α λα Ερντογάν ολιγομελές σχήμα

Κύριε διευθυντά
Ο πληθυσμός της Τουρκίας ανέρχεται σε περίπου 80 εκατομμύρια ψυχές. Αυτά τα 80 εκατ. ο Ερντογάν προτίθεται να τα κουμαντάρει με 16 υπουργεία, ενώ εμείς χρειαζόμαστε από 47 έως 52 υπουργούς και υφυπουργούς για να κουμαντάρουμε όχι 80 εκατ. αλλά οκτώ φορές λιγότερους και τούτο με όλες τις κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών, ήτοι του ΠΑΣΟΚ, της Ν. Δ. και τώρα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αναλογικά, αν οι Ελληνες ήσαν Τούρκοι θα έπρεπε να τα έφερναν βόλτα με δύο υπουργούς και αντιστοίχως, αν οι Τούρκοι ήσαν Ελληνες, θα χρειάζονταν… 400 υπουργεία. Συνηθίζουμε να αποδίδουμε την κακοδαιμονία μας στην επιρροή που είχε επάνω μας η εκ 400 περίπου ετών σκλαβιά μας στους Οθωμανούς. Μήπως όμως είναι καιρός να διδαχθούμε και κάτι απ’ αυτούς, έτσι ώστε να μπορούμε να τους αντιμετωπίζουμε επί ίσοις όροις;

Ι. Ιωσηφ, Πόρτο Ράφτη

Αριθμός βουλευτών και εκλογικός νόμος

Κύριε διευθυντά
Τελευταίως, ορισμένα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στην «Καθημερινή» εστιάζουν την προσοχή τους στο δίλημμα: λιγότερους ή περισσότερους βουλευτές. Η θέση της μείωσης σε 200 βουλευτές, όπως αναφέρεται, στοχεύει στην εξοικονόμηση πόρων και στη βελτίωση της αποτελεσματικότητας καθώς επίσης και στη βελτίωση της ποιότητας του νομοθετικού έργου, επειδή εισηγείται και τον αποκλεισμό βουλευτών από υπουργικές θέσεις.

Η θέση για αύξηση του αριθμού βουλευτών πέραν των 300 στοχεύει στην αύξηση των ευκαιριών σε καινούργιους ανθρώπους. Στην αθηναϊκή δημοκρατία (Αττική) οι βουλευτές ήταν 500 και τα αποτελέσματα ήταν μοναδικά στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η θέση μου είναι υπέρ της αύξησης του αριθμού των βουλευτών και ασφαλώς αλλαγής του τρόπου ανάδειξής τους, με στόχο την εύρυθμη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Η εκτελεστική εξουσία, που διαμορφώθηκε εξαρχής της μεταπολιτευτικής περιόδου με στόχο την απόκτηση ισχυρών κυβερνήσεων και οδηγηθήκαμε σε χρεοκοπία, έχει μετατρέψει τη Βουλή σε απλή σφραγίδα της κάθε κυβέρνησης. Οπότε και 200 να είναι οι βουλευτές, βελτίωση της ποιότητας του νομοθετικού έργου δεν θα υπάρξει.

Αυτό που πρωτίστως χρειάζεται η χώρα είναι έναν διαφορετικό εκλογικό νόμο, καθώς και τον εκσυγχρονισμό των πολιτικών κομμάτων, με στόχο την αναβάθμιση του δημοκρατικού πολιτεύματος (βλ. «Αναζητώντας πρότυπο δημοκρατίας για το σήμερα», εκδόσεις Κάκτος), όπου οι βουλευτές του κόμματος αναδεικνύονται με διαφορετικό τρόπο. Είναι ανεξάρτητοι και όχι διαπλεκόμενοι με διάφορες κομματικές ομάδες που στοχεύουν στην αύξηση της κομματικής εξουσίας. Είναι ελεύθεροι από κάθε διαπλοκή με εξωθεσμικούς παράγοντες και εκπροσωπούν τα συμφέροντα των πολιτών. Αυτό για να συμβεί πρέπει:

1. Να καταργηθεί ο σταυρός προτίμησης.

2. Να αφαιρεθεί η εξουσία του προέδρου με την οποία αυτός καθορίζει τη σειρά εκλογής των βουλευτών.

3. Η κατάρτιση του ψηφοδελτίου να μην είναι προϊόν διαπλοκής. Να καταλήγει δηλαδή ο υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο χωρίς να το οφείλει αυτό σε οποιονδήποτε κομματικό ή εξωκομματικό παράγοντα. Και αυτό μπορεί να προκύψει μόνο με κλήρωση από το πλήθος των κατάλληλων ενδιαφερόμενων υποψηφίων.

4. Η σειρά εκλογής των βουλευτών να προκύπτει με κλήρωση αφού γίνουν οι εκλογές.

Η αθροιστική θεωρία ευνοεί την αυξημένη συμμετοχή, η οποία από την περίοδο και πριν από τον Αριστοτέλη μέχρι σήμερα παράγει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, περισσότερα οφέλη για όλους τους πολίτες σε δημοκρατικά πολιτεύματα, τα οποία βασίζονται στις γνωστές αρχές, με πιο σημαντική την αρχή της πολιτικής ισότητας.

Η αρχή αυτή αποτελεί την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την εξασφάλιση της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά με βάση την οποία διασφαλίζεται από τους ίδιους, λόγω της φύσης τους, η ικανοποίηση των συνταγματικών διατάξεων. Οι πολίτες ενεργούν αυτόματα στην αδικία όπως ακριβώς ο οργανισμός στον ιό που τον απειλεί.

Σε ένα από τα άρθρα προτείνεται επίσης η εφαρμογή μιας παραλλαγής του γερμανικού εκλογικού νόμου, που καταργεί όμως στην πράξη την αρχή της πολιτικής ισότητας. Ο ισχυρισμός δε ότι «οι μονοεδρικές τελειώνουν τις πελατειακές σχέσεις» είναι εντελώς αβάσιμος, καθ’ ότι το «αλισβερίσι» συνεχίζεται.

Γενικά, οι αλλαγές που προτείνονται οδηγούν στις μορφές δημοκρατικών καθεστώτων της Δύσης για τα οποία τελευταία αρκετοί ειδικοί συγγραφείς γράφουν τον επικήδειό τους! Μια ματιά στην κατανομή του παραγόμενου πλούτου ανά τον πλανήτη αναδεικνύει τη γενεσιουργό αιτία και συγχρόνως δίνει την απάντηση στο ερώτημα: Γιατί οι δημοκρατίες πεθαίνουν;

Θεοδωρος Σταθης, Πρώην υπουργός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ