Μαρία Κατσουνάκη ΜΑΡΙΑ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ

Ζούμε στην ίδια πόλη, κύριε Σκουρλέτη;

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΣΧΟΛΙΟ

«Εχουμε ανάγκη το φαγητό, το ρούχο, το σπίτι... Χρειάζεται όμως να έχουμε και αξίες». Με αυτό το ηθικοϊδεολογικό πρόταγμα ξεκινάει το σποτ του υπουργού Εσωτερικών Πάνου Σκουρλέτη, με τον ίδιο ως πρωταγωνιστή και αντικείμενο την εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών. Η αφορμή (αν χρειάζεται) για τη δημιουργία του σποτ είναι η κατάτμηση της Β΄ Αθηνών σε τρεις περιφέρειες, η οποία υπερψηφίστηκε πρόσφατα από τη Βουλή και θα ισχύσει από τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Σύμφωνα με το ολιγόλεπτο βίντεο, η συγκεκριμένη απόφαση μας «φέρνει πιο κοντά στη δημοκρατία» και εμπλουτίζει τη λίστα τού «ήταν δίκαιο και έγινε πράξη». Με την απόφαση της κατάτμησης –της μεγαλύτερης εκλογικής περιφέρειας της Ελλάδας, με 34 δήμους– δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να διαφωνήσει.

Ας επιστρέψουμε όμως στην εικόνα. Ενας πλανόδιος σαξοφωνίστας, την ώρα που μια ηλικιωμένη, με σακούλες και μπαστούνι κατευθύνεται στις σκάλες του μετρό, συνταιριάζει με τη φράση «κάθε δήμος ζει στο δικό του ρυθμό»· περιπατητές σε έναν δενδροφυτευμένο δρόμο συνοδεύουν τη φράση «κάθε δήμος έχει τις δικές του ευκολίες», ενώ ένας κορμός δέντρου με ρίζες που έχουν ξηλώσει τις πλάκες του πεζοδρομίου αποδίδει, σύμφωνα πάντα με τους εμπνευστές του βίντεο, «τις δυσκολίες» ενός δήμου. Κάπως έτσι, με αυτήν τη σχέση εικόνας - λόγου, περνούν τα δύο λεπτά, στα οποία ο υπουργός προσπαθεί να πείσει ότι «θέλουμε να αλλάξουμε τους όρους άσκησης πολιτικής».

Ζούμε στην ίδια πόλη, κύριε Σκουρλέτη; Το πρόβλημα δεν είναι ούτε η καλλιγραφία της πραγματικότητας, ούτε η παρωχημένη αισθητική και αντίληψη, ούτε, προφανώς, περιμένει κανείς από ένα σποτ να εστιάσει στην παρακμή. Ανάμεσα όμως στη χονδροειδή κατασκευή από τη μια και στη μιζέρια από την άλλη, υπάρχει κι αυτό που αποκαλούμε ζωή, το οποίο εύκολα αντιλαμβάνεται όποιος περπατάει στην πόλη, αναπνέει την ατμόσφαιρα, τους ρυθμούς, βιώνει τα προβλήματα και τις αρετές της. Κάποια στιγμή μάλιστα φαίνεται πλάτη ο υπουργός(;) σε ένα βαγόνι του συρμού, που ξεκινάει από τον Πειραιά και καταλήγει στη Β΄ Αθηνών. Μα όποιος έχει κάνει αυτή τη διαδρομή, πάνω από μία φορά, αρνείται να «υπογράψει» με την παρουσία του παρόμοιο σποτ.

Το ασήμαντο γίνεται σημαντικό, καθώς η αλήθεια εισβάλλει στο επουσιώδες. Στις διαδοχικές εικόνες μιας πόλης που δεν υπάρχει. Είναι, απλώς, το σκηνικό σε μια παράσταση προπαγάνδας, που δεν μπορεί «να αλλάξει τους όρους της πολιτικής» αφού αγνοεί τους όρους της ζωής.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ