Ανοίγουμε το facebook, το twitter, το instagram και τόνοι ανοησίας kαι ναρκισσισμού μάς κατακλύζουν. Σαν να βουτάμε σε μια θάλασσα γεμάτη πλαστικά, το ένα μετά το άλλο τα posts των «φίλων» σχηματίζουν ένα απογοητευτικό κατεβατό. Τον τελευταίο καιρό περιδιαβαίνω άσκοπα στο facebook και σχεδόν ό,τι μου σερβίρεται το θεωρώ ενοχλητικό, με αποτέλεσμα να ενεργοποιώ συνεχώς τον αποκλεισμό των δημοσιεύσεων όλο και περισσότερων «φίλων». 

Βρίσκομαι εδώ και κάμποσο καιρό στα πρόθυρα να σβήσω εντελώς τον λογαριασμό μου αλλά διαρκώς το αναβάλλω. Συνειδητοποιώ ότι και εγώ, όπως και αμέτρητοι άλλοι χρήστες, έχω εθιστεί να χάνω τον χρόνο μου συμμετέχοντας σε ένα αλισβερίσι από αναρτήσεις, σχόλια και λάικ, που είναι σχεδιασμένα για να προκαλούν εγκεφαλικά ηλεκτρικά ερεθίσματα που εμπεδώνουν, με τη σειρά τους, τον εθισμό στα συγκεκριμένα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Ωστόσο, όσο περνάει ο καιρός αναγνωρίζουμε πόσο άσκοπο και πόσο ζημιογόνο είναι να παραμένουμε εθελοντές σε ένα παγκόσμιο κοινωνικό πείραμα, σε ένα έξυπνο δίκτυο που καταγράφει κάθε μας κίνηση και μας μετατρέπει σε εμπόρευμα που πωλείται σε όσους θέλουν να μας παρασύρουν σε αυθαίρετες εμπορικές και πολιτικές επιλογές. «Όταν μια υπηρεσία προσφέρεται δωρεάν, τότε το εμπόρευμα είσαι εσύ», λένε οι ειδικοί, προειδοποιώντας ότι έχουμε εκχωρήσει στα social media το δικαίωμα να διαχειρίζονται και να εμπορεύονται τα προσωπικά μας δεδομένα και το ψυχογραφικό προφίλ, που σαν παζλ ολοκληρώνουμε, επεκτείνουμε και εμβαθύνουμε κάθε μέρα, με κάθε μας κίνηση, με κάθε ανάρτηση και με κάθε λάικ.  

 


Το Raya διαθέτει μόλις 13 εργαζομένους. 
 

Κέντρο γνωριμιών με «σκληρή» πόρτα

Αυτή η μακρά εισαγωγή είναι απαραίτητη για να φτάσουμε στο ζουμί: ότι δημιουργήθηκε ένα μέσο που απαντά στην ανάγκη της ιδιωτικότητας και της ποιότητας και μπορεί να διασώσει τον κορεσμένο χρήστη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ονομάζεται Raya (στα εβραϊκά σημαίνει «φίλος»), ζητεί μηνιαία συνδρομή 7,99 δολαρίων και για να γίνει ένα μέλος αποδεκτό, πρέπει να κάνει αίτηση και να καταθέσει πλήρες βιογραφικό. Η αναμονή ξεπερνάει τα 100.000 άτομα, ενώ το ποσοστό αποδοχής είναι 8%, δηλαδή μικρότερο από το ποσοστό επιτυχίας στην εισαγωγή στο Harvard Business School (!).  

Σύμφωνα με τους New York Times, το Raya δημιουργήθηκε πριν από μερικά χρόνια στο Λος Άντζελες ως ένα site γνωριμιών από τον 34χρονο σήμερα Ντάνιελ Τζέντελμαν. Η ιστορία είναι ότι ο Τζέντελμαν βρισκόταν στο Ισραήλ για να παρηγορηθεί από την αποτυχία του προηγούμενου start up που είχε δημιουργήσει, του Yello, και σκότωνε την ώρα του στο Tinder. Παρά τις προσπάθειές του, δεν μπόρεσε να βρει εκεί μια κοπέλα που να του αρέσει. Η συνολική εμπειρία του ηλεκτρονικού νυφοπάζαρου του φάνηκε πολύ «λαϊκή»... Έτσι, του ήρθε η ιδέα για ένα ηλεκτρονικό κέντρο γνωριμιών με «σκληρή πόρτα». Τον Φεβρουάριο του 2015 το Raya άρχισε να λειτουργεί, για να αποτελέσει ένα αποκλειστικό κλαμπ. Καλλιτέχνες, επιχειρηματίες, σελέμπριτις και επιστήμονες άρχισαν να γίνονται αποδεκτοί και να γνωρίζονται μεταξύ τους, χωρίς να ανησυχούν ότι συγχρωτίζονται παράλληλα με εκατομμύρια αδιάκριτους. 

«Το Raya είναι το Tinder για τους Ιλουμινάτι», είπε ένας από τους insiders της αριστοκρατίας της Σίλικον Βάλεϊ, του Χόλιγουντ και των μέσων ενημέρωσης της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου, που έχουν εξελιχθεί σε cheerleaders του Raya. Διαβάζω ότι στο Raya βρίσκονται σήμερα περίπου 10.000 μέλη. Κάθε υποψήφιο νέο μέλος θα πρέπει να καταθέσει ένα βιογραφικό, το οποίο θα αξιολογηθεί από περίπου 500 έμπιστα μέλη που ψηφίζουν για κάθε νέα αίτηση (πιο δύσκολο κι από τη Mensa). Οι άνθρωποι του site (μόνο 13) βεβαιώνουν ότι η κατοχή υπερβολικού πλούτου ή οι μεγάλες επενδύσεις στο υαλουρονικό οξύ δεν είναι αποφασιστικά στοιχεία για την αποδοχή της αίτησης. Ακόμα κι αν κυκλοφορείς με Λαμποργκίνι και έχεις αναγορευθεί «βασίλισσα της Μυκόνου», το Raya, δηλαδή το διεθνές κλαμπ των 500 κριτών του, μπορεί να σε απορρίψει. 

Το αδιέξοδο παραμένει

Αυτό δεν σημαίνει ότι για να γίνεις αποδεκτός πρέπει να παραθέτεις Πλάτωνα και Νίτσε από το πρωτότυπο. Οι «Ραγιάδες» πρέπει να είναι γοητευτικές και δραστήριες γυναίκες και άντρες με σύγχρονα ενδιαφέροντα, όχι ιδιοφυΐες με ιδιοτροπίες και παραξενιές. Το Raya είναι φτιαγμένο για μοντέρνους κοσμοπολίτες που είναι κάθε στιγμή πρόθυμοι να συγχρωτιστούν με άλλα μέλη του Raya, δηλαδή να κλείσουν ραντεβού στη Νέα Υόρκη με έναν κάτοχο Γκράμι ή να βγουν στην Αθήνα με μια νέα Γερμανίδα σοπράνο μετά τη sold out παράστασή της στο Ηρώδειο. Βεβαίως, αν το Facebook είναι πλέον βαρετό και άσκοπο, το Raya, που είναι η ελιτίστικη απάντηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι επίσης αδιέξοδο και μελαγχολικό. 

Αν άνθρωποι με κοινωνική, οικονομική και επαγγελματική εμβέλεια περιμένουν να γίνουν αποδεκτοί από το Raya για να βγουν ραντεβού, τότε αντιλαμβάνεται κανείς ότι μάλλον κρύβουν κάποιο πρόβλημα που μπορεί να εκδηλωθεί είτε στο ραντεβού είτε (ακόμα χειρότερα) σε πιο ιδιωτικές στιγμές που θα ακολουθήσουν. Η αδυναμία δραστηριότητας στην πραγματική ζωή χωρίς τη διαμεσολάβηση μιας εφαρμογής ίσως είναι το πραγματικό εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσει όποιος θέλει να ζήσει μια πληρέστερη ζωή – δηλαδή τη ζωή που ζούσαμε όλοι προτού εμφανιστούν όλα αυτά τα «δολώματα» και τα smart μαραφέτια της Σίλικον Βάλεϊ. Αυτή η ζωή, η αδιαμεσολάβητη από ηλεκτρονικές εφαρμογές, η αυθεντική ζωή, έχει γίνει πλέον σχεδόν απλησίαστη. Ίσως η ζωή αυτή, καθαρή από εφαρμογές και από «φίλους» εθισμένους στις εφαρμογές, να αποτελεί την πραγματικά «ελιτίστικη επιλογή» που πρέπει να βρούμε το θάρρος να αποφασίσουμε να πραγματοποιήσουμε. Εν ολίγοις, να πάψουμε να είμαστε «Ραγιάδες» των κάθε λογής εφαρμογών. ■

 

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ