ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Ο απέριττος μοντερνισμός στα Ιωάννινα

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Το κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδος στα Ιωάννινα με το επιτοίχιο του Πάρι Πρέκα.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

Επιστρέφοντας από τα Ιωάννινα κράτησα την εικόνα του Αρχαιολογικού Μουσείου του Αρη Κωνσταντινίδη και της Τράπεζας της Ελλάδος του Μιχάλη Κανάκη. Θα μπορούσα να είχα περιλάβει και το Ξενία, αλλά δυστυχώς αυτό έχει κατεδαφιστεί. Αναφέρομαι στην καρδιά της πόλης και αν η εικόνα των Ιωαννίνων για τους περισσότερους είναι το Κάστρο και η Λίμνη και ο Αριστοτέλης Ζάχος και τα πολλά λαϊκά, παραδοσιακά και αστικά κατάλοιπα, θα μπορούσε κανείς με άνεση να προσθέσει και τη δεκαετία του 1960.

Δεν το λέω ακαδημαϊκά, γιατί καθώς περπατούσα στο κέντρο των Ιωαννίνων, προς το Κάστρο, έχοντας μόλις φωτογραφήσει το δημαρχείο με τις μεσοπολεμικές αναζητήσεις σε ένα ιδίωμα νεοβυζαντισμού, το βλέμμα μου μαγνητίστηκε από την απέριττη κομψότητα της Τράπεζας της Ελλάδος. Την προηγουμένη είχα δει από κοντά το επιτοίχιο έργο του Πάρι Πρέκα που κοσμεί την είσοδο του κτιρίου, ένα παλίμψηστο για τα Ιωάννινα που επιγραμματικά έχει τίτλο «Πύρρος και Δωδώνη». Είχα σκεφθεί εκείνη τη στιγμή ότι η γλυπτική παρακαταθήκη της δεκαετίας του 1960 έχει μεγάλα περιθώρια έρευνας και ότι αυτός ο πατριωτικός μοντερνισμός έχει την υγρασία μιας ορισμένης συγκίνησης.

Την επομένη, από το απέναντι πεζοδρόμιο, είδα όλο το κάδρο του κτιρίου και στάθηκα να το περιεργάζομαι περισσότερο με θαυμασμό παρά με έκπληξη. Το ήξερα από τη βιβλιογραφία αλλά από κοντά μου αποκαλύφθηκε μέσα από μία διαδικασία αποκάλυψης. Υπήρχε ευγένεια και σφρίγος και ήδη ένα κτίριο της δεκαετίας του 1960 είναι ένα κτίριο που μετρά ήδη μισό αιώνα ζωής. Υπήρχε, δηλαδή, εκείνο το μεταίχμιο της νεωτερικότητας που γίνεται ιστορία. Στην Τράπεζα της Ελλάδος, στα Ιωάννινα, διατυπώνεται και το ερώτημα για τη σημερινή εποχή και την αδυναμία της να δώσει αντίστοιχα έργα στη δημόσια αρχιτεκτονική.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ