Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Καλά να πάθουν...» – ναι, υπάρχουν κι αυτοί

Κύριε διευθυντά
Μία διαπίστωση των ημερών αποτελεί ότι η οδύνη για τα θύματα και τους αγνοουμένους στο Μάτι και η συμπαράσταση στους πληγέντες δεν είναι πάνδημη. Υπάρχουν και πολίτες που –εκ του ασφαλούς– κουνάνε το δάχτυλο στις σορούς και τα ερείπια: «Καλά να πάθουν για τις αυθαιρεσίες τους». Προοδευτική τοποθέτηση! Να εφαρμόζεται στον τόπο μας η θανατική ποινή στους πολεοδομικούς παραβάτες και επίσης σε ενοίκους, τουρίστες, εργαζομένους, περαστικούς, ανηλίκους, αβάπτιστα που διήλθαν καταπατημένη περιοχή! Και η δικαιοδοσία επιβολής της εσχάτης των ποινών να περιέρχεται στα φαινόμενα της φύσης! Αν είναι έτσι, τότε διακομματικά να απεκδυθεί τον ρόλο του το κράτος και να εκχωρήσει τις εξουσίες του στην πυρά και το δικό της δίκαιο, για να μην αντιστρέφεται κιόλας η ρητορική της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης κάθε φορά που εναλλάσσονται στο Κοινοβούλιο.

Πέρα από κόμματα, πάντως, όσοι πολίτες καταδίκασαν ερήμην και αδιακρίτως τους άταφους ως παραβάτες, εκτός από τον όποιο συναισθηματικό κόσμο τους, τις αρχές ποιου πολιτεύματος εκφράζουν; Ποιου δόγματος, θρησκευτικού ή άλλου; Ποιου πολιτισμού; Οταν, δηλαδή, δεν ενστερνίζονται το δικαίωμα στη ζωή των συνανθρώπων και δικαιολογούν τον ομαδικό τάφο τους ως νέμεση της φύσης. Στον αντίποδα του πένθους και των παρηγορητικών προσφορών από τους ζωντανούς, πόση επίσης νεοελληνική ύβρη διαπράττεται προς νεκρούς, αταυτοποίητους και αγνοουμένους…

Σαββας Καραμπελας, Δρ Νεοελληνικής Φιλολογίας - ποιητής

Η προκρούστεια κλίνη του Δημοσίου

Κύριε διευθυντά
Πάντα η «Καθημερινή» είναι πηγή γνώσης και προβληματισμού. Δύο ωραία άρθρα δείχνουν το τέλμα και την αναποτελεσματικότητα του Δημοσίου. Την Κυριακή 29 Ιουλίου ο Ανδρέας Δρυμιώτης στο άρθρο του «Ταξιδιωτικές εμπειρίες» γράφει πως το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» κατέκτησε δύο πρωτιές με την ιδιωτική του διοίκηση.

Το 2017 πέρασαν 21 εκατ. επιβάτες και διεκπεραιώθηκαν 200.000 πτήσεις.

Ετσι, τον Απρίλιο 2018 ανεδείχθη σε καλύτερο αεροδρόμιο της Ν. Ευρώπης στο πλαίσιο των Skytrax World Airport Awards με ψήφους 13,73 εκατ. επιβατών, από 100 εθνικότητες, σε 550 αεροδρόμια παγκοσμίως. Επίσης, στο πλαίσιο των ετήσιων βραβείων ASQ του Παγκόσμιου Συμβουλίου Αεροδρομίων (Airports Council International/ACI World) το «Ελ. Βενιζέλος» κατέλαβε την πρώτη θέση στην Ευρώπη στην κατηγορία του (15-25 εκατ. επιβατική κίνηση). Το πρόγραμμα συμπεριέλαβε 343 αεροδρόμια σε 84 χώρες. Και φυσικά η διοίκηση του αεροδρομίου έχει αναθέσει την ασφάλεια σε εξειδικευμένη εταιρεία του χώρου, και την καθαριότητα σε εργολάβο. Που σίγουρα δεν θα τα κατάφερνε αν συνέχιζε με τη διοίκηση του Δημοσίου, όπως έδειξε η εμπειρία χρόνιας οπισθοδρόμησης που ζήσαμε, πριν αναλάβει η Hochtief να μας πάει σε νέους δρόμους. Προσθέτει τις διακρίσεις που συλλέγει η Fraport για τις βελτιώσεις που έχει επιφέρει στα αεροδρόμια που ελέγχει. Επίσης, τονίζει την εξωφρενική διαφορά επί του διαχωριστικού τοίχου μεταξύ Αττικής Οδού και Προαστιακού. Η πλευρά προς την Αττική Οδό είναι πεντακάθαρη, αλλά η πλευρά προς τον δημόσιο Προαστιακό γεμάτη γκράφιτι!

Το άλλο άρθρο –1η Αυγούστου– του Διονύση Γουσέτη με τίτλο «Να αναλάβουν ιδιώτες τη δασοπυρόσβεση». Εκεί μαθαίνουμε ότι στην Πορτογαλία τη δασοπυρόσβεση την έχει αναλάβει εργολαβικά ισπανική εταιρεία. Μας θυμίζει επίσης τι έγραφε έναν αιώνα πριν ο μέγας Εμμανουήλ Ροΐδης: «Τα δάση... ερημούσιν αι ανά παν έτος αναπτόμεναι... πυρκαϊαί, των οποίων αδύνατον είναι να ευρεθώσιν και να τιμωρηθώσιν οι πασίγνωστοι αυτουργοί, διά τον λόγον ότι δεν έχουν ψήφους τα δέντρα και έχουσιν ψήφους οι αιγοβοσκοί»! Με τις διαπιστώσεις αυτές του παρελθόντος και αντίστοιχες σημερινές προεκτάσεις, μήπως ήλθε και η σειρά της ταλαίπωρης χώρας μας να κάνει ανάλογη ιδιωτική εργολαβία;

Ομοιες σκέψεις μας θυμίζει ο Γουσέτης να κάνουμε και για τις ιδιωτικοποιήσεις της Ολυμπιακής, και των ΟΣΕ, ΟΤΕ, ΟΛΠ κ.λπ., ενώ η κρατική ΔΕΗ και τα ΕΛΤΑ είναι υπό χρεοκοπία. Τελειώνοντας όμως πρέπει να προβληματιστούμε από το μικρό απόσπασμα από τους The Times την 1η Αυγούστου, για το «Χάος στις ράγες». Αναφέρεται στο αλαλούμ των ιδιωτικών σιδηροδρομικών γραμμών της Βρετανίας που οι ακυρώσεις δρομολογίων ξεπερνούν κάθε προηγούμενο. Τον μήνα που πέρασε έφτασαν τις 168 ακυρώσεις την ημέρα, και το Σαββατοκύριακο του τελικού του Μουντιάλ έσπασαν ρεκόρ, με τους οδηγούς να δηλώνουν ασθένεια, για να παρακολουθήσουν τον αγώνα!

Ομοίως ιδιωτικοποιήσεις δικτύου υδροδότησης άλλων χωρών κατέληξαν σε αποτυχία, και το κράτος αναγκάστηκε να τις επανακρατικοποιήσει.

Συμπερασματικώς ο ρόλος του κράτους πρέπει να είναι του συντονιστή και όχι του εργοδότη, ειδικώς στη χώρα μας που δεκαετίες κομματοκρατίας έφεραν τη χρεοκοπία.

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός, Μαρούσι

Φταίει το κακό το ριζικό μας;

Κύριε διευθυντά
Η ανείπωτη καταστροφή έφερε στον νου μου δύο ποιήματα γνωστών Ελλήνων ποιητών, τα οποία σας στέλνω παραφρασμένα:

Στης Αττικής την ολόμαυρη ράχη περπατάει η ανευθυνότης μας μονάχη και στην κόμη στεφάνι φορεί,
από τα αποκαΐδια που έχουν μείνει στην έρημη γη.
Φταίει το κακό το ριζικό μας,
φταίει ο θεός που μας μισεί,
φταίει το κεφάλι το ξερό μας,
φταίει η προχειρότης, τι;

Ε. Γ. Συγκουνας M.D., FACS, Νευροχειρουργός

Ο προαστιακός και οι πτήσεις

Κύριε διευθυντά
Πριν από μερικά χρόνια όλοι επαινέσαμε τη δημιουργία του προαστιακού προς Χαλκίδα και αργότερα προς Κόρινθο. Επιβιβαζόσουν στην Κόρινθο και σε 45 λεπτά έφθανες στην Κηφισίας με άνεση και ασφάλεια.

Το τρένο συνέχιζε το ταξίδι του μέχρι το αεροδρόμιο και εξυπηρετούσε τους ταξιδιώτες.

Ανάλογη εξυπηρέτηση και κατά την επιστροφή. Ετσι, διαμορφώθηκε με τον καιρό ένας πολυάριθμος πληθυσμός εργαζομένων στην Αθήνα, κατοίκων των προαστίων, εκτός βέβαια των ευκαιριακά μετακινουμένων και των επιβατών του αεροδρομίου. Πριν από μερικούς μήνες στον βωμό της αναδιοργάνωσης και της εξοικονόμησης καταργήθηκε το απευθείας δρομολόγιο Κόρινθος - Αεροδρόμιο και γίνεται ανταπόκριση στις Κάτω Αχαρνές.

Τώρα, ο κόσμος στοιβάζεται και σαρδελοποιείται. Είναι κωμικοτραγική η εικόνα όταν κάποιοι θέλουν να μπουν με το ποδήλατό τους.

Η ανταπόκριση σπάνια γίνεται στην ώρα της και γενικά οι καθυστερήσεις έχουν γίνει εφιάλτης, αφού δεν ξέρεις τι ώρα θα πας στη δουλειά σου και τι ώρα θα γυρίσεις ή αν προλάβεις το αεροπλάνο. Ενα απλό ταξίδι των 45 λεπτών έγινε μαρτύριο άνω των δύο ωρών.
Βέβαια όλοι βρίζουν, αλλά μέχρι εκεί, ενώ οι υπεύθυνοι φαίνεται ότι έχουν οχυρωθεί πίσω από τις λέξεις-κλειδιά: μεταρρύθμιση, αναδιοργάνωση και εξοικονόμηση. Αρκεί στα χαρτιά να έχουμε αποτελέσματα.

Τι ωραία λέξη η μεταρρύθμιση: τις απλές εφαρμογές παροχής υπηρεσιών στον φορολογούμενο πολίτη τις βαφτίζουμε μεταρρυθμίσεις. Ετσι, προσδίδουμε γιγάντια προσπάθεια και μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Κυρίως όμως δεν θα μας καταλογίσουν ευθύνες για ανικανότητα.

Επιτέλους, είναι τόσο δύσκολο να κάνουμε τα τρένα να κινούνται στην ώρα τους και να εξυπηρετούν τον κόσμο, όπως γίνεται σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες;

Α, να μην το ξεχάσω. Οι Ιταλοί, ιδιοκτήτες πλέον της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ανακοίνωσαν ότι θα δρομολογήσουν στην Ελλάδα τρένα με ταχύτητα 250 χλμ./ ώρα.

Ανδρέας Οικονομoπουλος


Ακέραιος χαρακτήρας και ανυποχώρητος στις αρχές του, ευφυής, διορατικός, υπηρέτης της πατρίδας, έδωσε όλες του τις δυνάμεις για να μεταμορφώσει την Ελλάδα σε ένα εξωστρεφές ευρωπαϊκό κράτος. Η τιμή με την οποία περιβάλλεται η μνήμη του φωτίζει την σπάνι των προτερημάτων του πολιτικού ανδρός. Μοναχικός ωστόσο άνθρωπος ο διατελέσας επτά φορές πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης είχε τον φύλακα άγγελό του, την (εικονιζόμενη) αδελφή του Σοφία. Γυναίκα με ευρύτατη μόρφωση και σπινθηροβόλο πνεύμα, στο σαλόνι της οποίας συγκεντρώνονταν όλοι οι επιφανείς Ελληνες και διαπρεπείς ξένοι που περνούσαν από την Αθήνα. Την ευαισθησία και τον πλούτο ψυχής της Σοφίας Τρικούπη αναδεικνύει –μεταξύ άλλων– ο επιστολογράφος της «Κ».

«Ητο ο παπαγάλλος μια παρηγορία», η Σοφία Τρικούπη και ο αχόρταγος δαίμων των νεοελλήνων

Κύριε διευθυντά
Από τη Διεύθυνση Εκδόσεων και Εκτυπώσεων της Βουλής των Ελλήνων, στη σειρά Μικρή Βιβλιοθήκη, 3, εκδόθηκε το 2016, σε τρίτη έκδοση, το κείμενο της Σοφίας Τρικούπη (1838-1916), «Ο παπαγάλλος μου» (σ. 59), με επιμέλεια έκδοσης της Ελλης Δρούλια. Το χειρόγραφο κείμενο, σύμφωνα με το επιλογικό σημείωμα, συντάχθηκε από τη συγγραφέα, το 1903, σε διάστημα πέντε ημερών και αποτελεί σημαντική μαρτυρία της αφηγήτριας για τη συναναστροφή και συναισθηματική σύνδεσή της με τον παπαγάλλο της· η απώλεια του αγαπημένου της πτηνού τής προκάλεσε βαθύτατη θλίψη και μοναξιά, γιατί υπήρξε «εν τω μονήρει βίω της σύντροφος και παρηγορία».
Διαβάζοντας, όμως, το κείμενο, που με τόση ευαισθησία και συγκίνηση συνέταξε στην οικία της Ακαδημίας 54 (σήμερα πολυκατοικία) η Σοφία Τρικούπη, αδελφή του κορυφαίου πολιτικού Χαρίλαου Τρικούπη, έμεινα εμβρόντητος, σε κατάσταση πλήρους αμηχανίας. Με ιδιαίτερη οδυνηρή έκπληξη, διαπίστωσα ότι στο εκδοθέν κείμενο (το έντυπο είναι στη διάθεσή σας) υπάρχουν 183 λάθη ορθογραφικά και συντακτικά, καθώς και αμέτρητα λάθη στίξης, παρά τη ρητή διαβεβαίωση της επιμελήτριας ότι έγιναν μικρές επεμβάσεις στη χρήση των σημείων στίξης (σελ. 58).

Από τα κραυγαλέα ορθογραφικά λάθη σταχυολογώ ευάριθμα, όπως αναγράφονται: στεντωρία, απωλέση, των οπώρων του, ωσανί, πάρευθυς, εσκιαγραφήτο, εχρησήμευον, εκουσίως, ηρέμως, ηλαροτάτη, τράχυλον, ακροποδητεί, στυλων, παντίαις δυνάμεσι, ούσης ερήμου, κανονοβολισμοί και κανονοβολούντα, εν τη δούλει Ελλάδι, ειρωνία, παταγοδώς, πανολεθρίαν, σπινθυροβολούντα, αγαπόντας, κατήχετο, προσδοκόμενον, αγχοίνιαν (σελ. 35, αλλά αγχίνοιαν, σελ. 37), ηνήχετο, ιδιαζόντος, προσδοκόμενον, έκοντα άκοντα επανειλλημένως, καλλοπιζόμενος, επλανόντο, σφαιριδών, ῥευμασμών, εικετευτικόν, οικτήρη, ήσθμενεν, ούτω, ειπών, κατακληθώ... και άλλα ηχηρά παρόμοια, που δυσχεραίνουν και την κατανόηση. Σε τηλεφωνική επικοινωνία μου με την επιμελήτρια, φιλόλογο ούσα, της επισήμανα τη σωρεία των γλωσσικών σφαλμάτων, που δεν θα μπορούσαν να διαπραχθούν από τη Σοφία Τρικούπη, γυναίκα με ευρύτατη μόρφωση και σπινθηροβόλο πνεύμα, και μάλιστα σε μιαν εποχή που επίσημη γλώσσα ήταν η καθαρεύουσα και η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών αρκετά διαδεδομένη. Η επιμελήτρια, με αφόπλισε με ύφος υπεροπτικό και με επιχειρηματολογία δυσνόητη, ότι η γλώσσα εξελίσσεται (!) και, συγχρόνως, μου ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσουν και σε τέταρτη έκδοση.

Είναι, όμως, απορίας άξιο και αν ακόμη το χειρόγραφο ήταν προκλητικά ανορθόγραφο –πράγμα απίθανο για τη συντάκτρια–, γιατί η επιμελήτρια, υπεύθυνη της έκδοσης, δεν μετέφερε το κείμενο στη σωστή νεοελληνική γλώσσα, παρά την αμφίσημη αναφορά της (σελ. 58) ότι «κατά τη μεταγραφή του χειρογράφου διατηρήθηκε (sic) το πολυτονικό σύστημα και οι μικρές (!) αποκλίσεις από την (sic) σημερινή ορθογραφία». Τελικά, διερωτήθηκα τι εξυπηρετεί το ανορθόγραφο αυτό κείμενο και τι προσφέρει, από γλωσσική άποψη, στον σημερινό αναγνώστη;

Ευρισκόμενος σε αμηχανία, επιχείρησα να συναντήσω τον γραμματέα της Βουλής κ. Κωνσταντίνο Αθανασίου, για να του αναφέρω ότι η επικείμενη τέταρτη έκδοση εκθέτει τόσο τη Βουλή όσο και τους Ελληνες στο σύνολό τους. Δυστυχώς, όμως, επί τρίμηνον, οι προσπάθειές μου για συνάντηση απέβησαν άκαρπες, «σαν των συφοριασμένων Τρώων» του Καβάφη, απαξιωτική συμπεριφορά (ο γενικός γραμματέας ήταν, σε καθημερινή βάση, σε σύσκεψη!).

Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι το ανελλήνιστο αυτό κείμενο –παρά το έξοχο συναισθηματικό του περιεχόμενο– προσβάλλει βάναυσα το γλωσσικό αίσθημα όλων μας και, επιπροσθέτως, εκθέτει ανεπανόρθωτα τη Βιβλιοθήκη της Βουλής, η οποία διακρίνεται για τις εξαιρετικές και άκρως επιμελημένες εκδόσεις της.

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ.φ., Επίτιμος σχολικός σύμβουλος, ειδικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων

Αγέλες σκύλων και άγριες μειοψηφίες

Κύριε διευθυντά
Η ανάγνωση στην «Κ» της 20.7.2018 επιστολής εκ Κατερίνης, κατά την οποίαν ο επιστολογράφος αφηγείται πώς εκινδύνευσε από αγέλη αδέσποτων σκύλων, μου θύμισε ανάλογο περιστατικό, προ δύο ετών, κατά το οποίο, επίσης, αγέλη σκύλων, αναιτίως, επετέθη εις ηλικιωμένην γυναίκα παραμεθορίου χωριού της Ηπείρου, η οποία εσώθη ως εκ θαύματος, νοσηλευθείσα εις το τοπικό νοσοκομείο. Αλλά και προ ετών εις την πλατεία Κλαυθμώνος αγέλη σκύλων δάγκωσε νομικό σύμβουλο του κράτους. Δυστυχώς θα έλεγα, οι πλειοψηφίες της χώρας «καταδυναστεύονται», ποικιλοτρόπως, από οργανωμένες μειοψηφίες οι οποίες, έχοντας πρόσβαση στα ΜΜΕ, προσπαθούν να επιβάλουν στις πλειοψηφίες τις δικές τους, πολλές φορές ακραίες, απόψεις, συμπεριφορές και ιδιορρυθμίες.

Ο αθάνατος Πλούταρχος, στην αρχή της βιογραφίας του Περικλέους, γράφει: «Ξένους τινάς εν Ρώμη, πλουσίους κυνών και πιθήκους εν τοις κόλποις περιφέροντας και αγαπώντας ιδών ο Καίσαρ, ηρώτησεν, ει παιδία παρ’ αυτοίς ου τίκτουσιν αι γυναίκες, ηγεμονικώς σφόδρα νουθετήσας τους τη φύσει φιλητικόν εν ημίν και φιλόστοργον εις θηρία καταναλίσκοντας ανθρώποις οφειλόμενον».

Δηλαδή, η αγάπη και η φιλοστοργία που διακρίνει τους ανθρώπους πρέπει πρώτα να κατευθύνεται στους ανθρώπους, και όχι στα ζώα.

Θα μπορούσε, κάπως ρητορικά, να λεχθεί πως θα προστατευθούν οι πλειοψηφίες από τον πολλές φορές έξαλλο, προκλητικό και επιθετικό ακτιβισμό των πάσης φύσεως οργανωμένων μειοψηφιών;

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

«Η απολεσθείς κόρη» και οι καρχαρίες

Κύριε διευθυντά
Ενόψει των ολιγοήμερων θερινών διακοπών μου, κατέφυγα στο βαρύ έπιπλο της βιβλιοθήκης του κυψελιώτικου πατρικού σπιτιού προς αναζήτηση ενός βιβλίου – συντροφιάς. Εμφορούμενος από έντονα κοινωνικοπολιτικά υπαρξιακά ερωτήματα αλλά και ελαφρώς προβληματισμένος με την εμφάνιση ενός επικίνδυνου (;) τύπου καρχαριοειδούς σε δαντελωτό ακρογιάλι της νότιας Ελλάδας, επέλεξα τη «Φαύστα» (ή «Η απολεσθείς κόρη») του Μποστ (1962). Πρόκειται για μια ιλαροτραγική σάτιρα του αξεπέραστου Μέντη Μποσταντζόγλου, η οποία –σκοπίμως ούσα γεμάτη από ορθογραφικά σφάλματα– εκδηλώνεται σε πολλά επίπεδα καυτηριάζοντας, μεταξύ άλλων, τους μεταπολεμικούς μικροαστισμούς, τον καθωσπρεπισμό και την «υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας». Με βάση το σενάριο του έργου, μια κορασίδα χάνεται ενώ κολυμπάει και, σαν άλλος Ιωνάς, βγαίνει από το κήτος που ψαρεύει ο πατέρας της μετά από δέκα χρόνια. Επειδή όμως μυρίζει ψάρι, όπως είναι λογικό, την καταβροχθίζουνε κάποιες γάτες! Εν συνεχεία, οι γείτονες φέρνουν ένα αγοράκι –που είχε βρεθεί μέσα σε άλλο ψάρι– διά συνοικέσιον, επειδή όμως το κοριτσάκι έχει ήδη φαγωθεί, δεν υπάρχει τέλος αίσιον.

Σημειώνεται ότι ο Μποστ εμπνεύσθηκε αρχικά από ένα θλιβερότατο γεγονός που συνέβη τον Σεπτέμβριο του 1948 πίσω από το εργοστάσιο της ΔΕΗ, στο Κερατσίνι στη Σπηλιά του Κουλού. Συγκεκριμένα, ένας καρχαρίας είχε κατασπαράξει νεαρό Πειραιώτη που βρισκόταν εκεί με την παρέα του για ψάρεμα και για μπάνιο. Αλήθεια είναι ότι κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν ήρθαν στη δημοσιότητα και άλλες (λίγες) δολοφονικές επιθέσεις αυτών των «ανθρωποφάγων τεράτων» στις ελληνικές θάλασσες. Ενδεικτικά αναφέρονται οι τραγικές περιπτώσεις στο Μον Ρεπό της Κέρκυρας τον Αύγουστο του 1951 και στον Παγασητικό Κόλπο τον Ιούνιο του 1963. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν σχετικά στατιστικά στοιχεία που είναι εύκολα προσβάσιμα στο Διαδίκτυο (βλ. www.naxosdiving.com/Χρήσιμα/Αρθρα, 2008) και καλύπτουν ένα εύρος χρόνου από τον Ηρόδοτο και τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο μέχρι τον «Πόρφυρα» του Διονύσιου Σολωμού και την υποβρύχια καθημερινότητα των σφουγγαράδων μας.

Μελετώντας τη συγκεκριμένη «θεματική ενότητα», δεν μου έκαναν τόσο «εντύπωση» τα αιμοδιψή αδηφάγα «σαγόνια του καρχαρία» ούτε οι τρομακτικές ιστορίες με τους «υπεράνθρωπους» Συμιακούς και Καλύμνιους σπογγαλιείς…

Αυτό που πραγματικά «μου έκοψε το αίμα» ήταν το σχόλιο ενός έμπειρου κι ευαισθητοποιημένου δασκάλου καταδύσεων ότι τα θύματα που είχαμε στην Ελλάδα, από ταχύπλοα σκάφη, μέσα σε μια δεκαετία (1996 - 2007) είναι υπερδιπλάσια από τους ανθρώπους που έγιναν βορά των καρχαριών (εγχωρίως) τους τελευταίους δύο αιώνες…

Τέλος, υπενθυμίζεται ότι στη χώρα μας έχουμε περίπου 300 πνιγμούς κάθε χρόνο!

Ετσι, φαίνεται ότι ο Μολώχ του απέραντου γαλάζιου δεν έχει κοφτερά δόντια. Ο Μινώταυρος στον «λαβύρινθο» των ελληνικών θαλασσών μάλλον δεν είναι εκείνος με το χαρακτηριστικό πτερύγιο στη ράχη…

Ιώννης Μ. Μιχαλακόπουλος, Κυψέλη

Ιατρική ειδικότητα και το «φευγιό»

Κύριε διευθυντά
Η Α. Μ. αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 2005, σε ηλικία 24 ετών. Αμέσως υπέβαλε στο ελληνικό υπουργείο Υγείας αίτηση για εκπαίδευση στην ειδικότητα της Ενδοκρινολογίας. Επειδή η έναρξη της εκπαίδευσής της θα καθυστερούσε, ξενιτεύτηκε στη Γερμανία. Εκεί εκπαιδεύτηκε στην αγαπημένη της ειδικότητα και τώρα είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Ενδοκρινολογίας σε ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια αυτής της μεγάλης χώρας. Ηδη έχει σημαντικό αριθμό επιστημονικών δημοσιεύσεων σε διεθνή περιοδικά και επίκειται η προαγωγή της σε καθηγήτρια πρώτης βαθμίδος. Την 20/7/2018 έφτασε στο πατρικό της σπίτι στην Ελλάδα επιστολή από το ελληνικό υπουργείο Υγείας, που την ενημερώνει ότι ήρθε η σειρά της να αρχίσει την εκπαίδευση στην ειδικότητα. Φυσικά αποποιήθηκε την προσφορά. Αυτός(ή) που θα την αντικαταστήσει: α) θα έχει ήδη ξεχάσει πολλά από όσα έμαθε στο πανεπιστήμιο προ δεκατριών ετών, β) με πιθανότητα περίπου 50% θα προέρχεται από μία από τις χαμηλών προδιαγραφών ιατρικές σχολές γειτονικών μας χωρών, γ) θα περατώσει την κουτσουρεμένη εκπαίδευσή του(ης) το 2025, σε ηλικία 44-50 ετών και δ) θα παράσχει τις υπηρεσίες του(ης) στην ελληνική κοινωνία μέχρι το τέλος του επαγγελματικού βίου του(ης).

Ποιος κερδίζει και ποιος ζημιώνεται από αυτήν τη διαδικασία που ακολουθεί τυφλά επί δεκαετίες η ελληνική πολιτεία υποκύπτουσα στις αξιώσεις των φοιτητοπατέρων; Κερδισμένοι είναι οι αμελείς, οι φυγόπονοι, οι μικρών επιδόσεων και φτωχών προσδοκιών φοιτητές. Κερδισμένοι είναι και όσοι από αριστερή ιδεοληψία, αρνούνται κάθε αξιολόγηση σε οποιαδήποτε βαθμίδα εκπαίδευσης. Χαμένοι είναι οι επιμελείς και υψηλών επιδόσεων φοιτητές που αναγκάζονται να ξεριζωθούν από τις εστίες τους αναζητώντας καλύτερη τύχη στις προηγμένες δημοκρατίες της Δύσης, που σέβονται την αξιοκρατία. Χαμένη είναι η ιατρική επιστήμη της χώρας μας, που χάνει κάθε χρόνο την αφρόκρεμα των αποφοίτων των ιατρικών μας σχολών. Χαμένος είναι ο εθνικός μας προϋπολογισμός που δαπανά πολλά εκατομμύρια ευρώ για να εκπαιδεύσει νέους γιατρούς και βλέπει τους αξιότερους από αυτούς να αναγκάζονται να μετοικήσουν και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε άλλες χώρες, επειδή η πολιτεία μεριμνά για τους μέτριους και ανάξιους και αδιαφορεί για τους άξιους και άριστους. Κυρίως όμως χαμένος είναι ο ανώνυμος Ελληνας ασθενής που στερείται της φροντίδας πολλών άριστων γιατρών, οι οποίοι εκπαιδεύτηκαν στη χώρα του με δαπάνες από το δικό του υστέρημα.

Είναι πολύ δύσκολο να γίνουν κατανοητές αυτές οι αλήθειες; Αν δεν είναι δύσκολο γιατί δεν εφαρμόζουμε τις σχετικές οδηγίες και τις συστάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.); Αυτές εξαλείφουν όχι μόνο φαινόμενα σαν αυτό της ιατρού Α. Μ. αλλά και άλλες παθογένειες της μεταπτυχιακής ιατρικής εκπαίδευσης που υπάρχουν στη χώρα μας, όπως αυτή της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας που περιγράφει εύστοχα στην «Κ» της 6/7 η κ. Μπουλούτζα.

Σημειώνεται ότι αυτές τις οδηγίες και συστάσεις τις έχουν εφαρμόσει όλες οι άλλες χώρες-μέλη αλλά και χώρες που δεν είναι μέλη της Ε.Ε. Σημειώνεται επίσης ότι η πρώτη οδηγία, την οποία δέχεται η Ελλάδα, έχει εκδοθεί το 1975. Δυστυχώς το υπό κατάρτιση νομοσχέδιο για τη μεταπτυχιακή ιατρική εκπαίδευση που έχει δώσει για διαβούλευση η σημερινή κυβέρνηση, βρίσκεται πολύ μακριά από αυτές τις οδηγίες και συστάσεις. Και η αξιωματική αντιπολίτευση; Ποια είναι η θέση της; Θα τις περιλάβει στο πρόγραμμά της για την Υγεία;

Θεοδόσιος Δόσιος, Θωρακοχειρουργός, πρώην εκπρόσωπος της χώρας μας στη Συμβουλευτική Επιτροπή της Ε.Ε. για την ιατρική εκπαίδευση

Τα σκαριά, τα πλαστικά και οι Βρυξέλλες

Κύριε διευθυντά
«Το ξύλο του καϊκιού που έσπαζε έβγαζε τριγμούς, σαν να είχε μέσα του πνοή» λέει, στο υπέροχο δημοσίευμά της, η κ. Μαργαρίτα Πουρνάρα στη σελ. 2 του φύλλου της «Κ» της Κυριακής 15 Ιουλίου και καταλήγει με την απορία: «Αν αυτό δεν είναι η κορύφωση της ελληνικής παράνοιας, τότε τι είναι;.. » Θα μου επιτρέψετε να απαντήσω τι είναι. Είναι η κορύφωση της αναλγησίας της κεντρικής εξουσίας των Βρυξελλών, που εξουσιάζουν τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. (αλήθεια, σε τι διαφέρει από ολοκληρωτικές κεντρικές εξουσίες;) και τους επιβάλλουν να εφαρμόσουν οδηγίες και κανόνες, που εξυπηρετούν κάποια συμφέροντα.

Οπως μας εξηγεί η κ. Πουρνάρα, ο αλιέας δεν υποχρεούται να παραδώσει την προσωπική του επαγγελματική άδεια και έτσι με τα μισά χρήματα, από αυτά που πήρε ως αποζημίωση για την καταστροφή του ξύλινου σκάφους του, θα μπορέσει να αγοράσει ένα αντίστοιχο πλαστικό σκάφος και να συνεχίσει να αλιεύει. Πώς προστατεύεται λοιπόν η υπεραλίευση; Ετσι χάθηκαν και χάνονται χιλιάδες παραδοσιακά ξύλινα πανέμορφα σκαριά, χάνεται ναυτική-ναυπηγική παράδοση χιλιάδων ετών, χάνουν τη δουλειά τους παραδοσιακοί καραβομαραγκοί και καρνάγια και ποιος επωφελείται; Μα βέβαια οι βιομηχανίες πλαστικών και τα ναυπηγεία πλαστικών σκαφών. Τι θα γίνουν βέβαια, έπειτα από χρόνια, τα πλαστικά αυτά σκάφη, όταν θα πρέπει να καταστραφούν με τη σειρά τους και πόσο θα επιβαρύνουν το περιβάλλον οι εκατοντάδες χιλιάδες τόνοι πλαστικού δεν ενδιαφέρει προς το παρόν κανέναν. Οι Βρυξέλλες προς το παρόν ασχολούνται με τις πλαστικές σακούλες και τα πλαστικά καλαμάκια, λες και τα μόνα πλαστικά προϊόντα που κυκλοφορούν είναι αυτά. Οσο για τον Νεοέλληνα, που ελάχιστα ενδιαφέρεται και ασχολείται με τη διατήρηση της παράδοσης και τον σεβασμό προς αυτή, τι είχε και τι έχασε; Είχε ένα παλιό «σαπιοκάικο», θα πάρει ένα καινούργιο πλαστικό και θα του μείνουν και πολλά ευρώ.

Ματθαιος Μ. Δημητριου, Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α., Ψυχικό

Για την Αίγινα, ένα σταθερό απάγκιο

Κύριε διευθυντά
Το υπέροχο αυτό νησί, η Αίγινα, παγκοσμίως γνωστό για τα ωραιότατα φιστίκια της. Υποσχέσεις ετών έχουν δώσει όλες οι κυβερνήσεις εδώ και πολλά χρόνια. Επί σειράν ετών πηγαίνουμε τέτοια εποχή διακοπές στο ωραίο αυτό νησί, έτσι και εφέτος ως «εκ θαύματος» έγινε διακοπή ρεύματος για αρκετές ώρες και δεν ήταν η πρώτη φορά. Οι επιχειρηματίες, λοιπόν, μας ανέφεραν με πικρία και αγανάκτηση τις δυσκολίες τους με την κεντρική εξουσία. «Από πολλά χρόνια μάς έχουν τάξει ότι υπάρχει σχέδιο και θα μας βάλουν το ρεύμα με ειδικό καλώδιο από τη ΔΕΗ». Οπως όμως γνωρίζετε, τη ΔΕΗ την κατέστρεψαν ορισμένα συμφέροντα και οι συνδικαλιστές με τα μπόνους, τις πληρωμένες άδειες διακοπών, τα αγύριστα δάνεια (έτσι έχουμε ακούσει) κ.λπ. Το άλλο δράμα τους είναι το νερό, που επί χρόνια τώρα τα βυτιοφόρα το μεταφέρουν στις διάφορες δεξαμενές, και συμφέροντα εμποδίζουν να εφαρμοστεί το μελετημένο σχέδιο υδροδότησης του νησιού. Αλλο παράπονο είναι η τελείως απαράδεκτη απόφαση της τότε κυβέρνησης να κλείσει οριστικά το αεροδρόμιο Ελληνικού. Λένε θα έπρεπε να παραμείνει σε λειτουργία για τις εσωτερικές πτήσεις και για τα τσάρτερ εξωτερικού, τους ταξιδιώτες των οποίων, πριν το αεροδρόμιο κλείσει, μετέφεραν στο νησί οι τουριστικοί πράκτορες με τα πούλμαν, καθώς η διαδρομή είναι μόνον μία ώρα από τον Πειραιά. Οπως όλοι γνωρίζουν, ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδος και φιλοξενούσε πολύ συχνά πολλές προσωπικότητες, όπως ο Νίκος Καζαντζάκης, ο παγκοσμίως διάσημος συγγραφέας, και είχα τη μεγάλη τιμή και χαρά να είμαι πολύ φίλος της Ελένης, δεύτερης συζύγου του Νίκου, η οποία έμενε μονίμως στη Γενεύη. Δύο άλλες προσωπικότητες που σύχναζαν στην Αίγινα, ο Βαγγέλης και η Ναταλία Γκούφα. Ο Βαγγέλης δυστυχώς μας άφησε, αλλά με τη Ναταλία, την υπέροχη αυτή σύζυγό του, είμαστε πάρα πολύ συχνά μαζί και αναπολούμε τα όμορφα χρόνια του Βαγγέλη, που υπήρξε διάσημος συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός, και έχει γράψει πάνω από 1.500 τραγούδια. Θα αναφέρω μόνον ένα γνωστό, στους παλαιότερους, «το σύννεφο έφερε βροχή κι έχουμε μείνει μοναχοί».

Εχουν πραγματικά δίκαιο οι κάτοικοι και οι επιχειρηματίες να διαμαρτύρονται διότι κάποια στιγμή θα πρέπει κάποια «έξυπνη» κυβέρνηση να βγάλει από τα... αρχεία της σχέδια που αφορούν προγράμματα για την ανάπτυξη της χώρας, στοιβαγμένα σε κάποιο υπόγειο της Βουλής, όπως και αυτά της Αίγινας για ρεύμα και νερό. Οσο για το αεροδρόμιο του Ελληνικού, είναι ένα άλλο δράμα ή τραγωδία, που παίζεται τόσα χρόνια.

Δημητρης Σκεπαρνιας, Γενεύη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ