ΠΟΛΙΤΙΚΗ

«Ο πρωθυπουργός έχει μπει στη φάση που δεν του βγαίνει τίποτε»

ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Τσίπρας Αλέξης

Oλα είχαν κριθεί τα μεσάνυχτα της Δευτέρας. Η επιλογή του πρωθυπουργού να πρωταγωνιστήσει στη σκηνοθεσία της σύσκεψης στο κέντρο επιχειρήσεων έμελλε να είναι το λάθος που δεν μπορούσε εκ των υστέρων να διορθωθεί. Και το βάρος των χειρισμών –το κόστος της αγνόησης των νεκρών και της θεατρικής διαχείρισης της καταστροφής– το επωμίστηκε προσωπικά ο ίδιος για τις πρώτες δώδεκα ημέρες, μέχρι την καθυστερημένη αποδοχή της παραίτησης Τόσκα.

Ενα από τα ερωτήματα που απασχολούν τα τελευταία εικοσιτετράωρα την πολιτική αγορά είναι τι μακροπρόθεσμες πολιτικές επιπτώσεις θα έχουν για τον ΣΥΡΙΖΑ και για τον ίδιο τον Τσίπρα οι βεβιασμένοι χειρισμοί των πρώτων ωρών και η αλυσίδα επικοινωνιακών αστοχιών που ακολούθησε. Ηταν όντως, όπως λένε κάποιοι, η χαριστική βολή στην εικόνα του 44χρονου πρωθυπουργού; Ή μήπως πρόκειται για εντυπώσεις υπό την επήρεια του σοκ, που θα έχουν ξεθυμάνει μέχρι να αρχίσει η νέα πολιτική σεζόν;

Οι φωτιές διαφέρουν από τις προηγούμενες δοκιμασίες που έχει περάσει ο πρωθυπουργός. Αυτή τη φορά δεν αμφισβητήθηκε η επάρκειά του σε ένα ζήτημα υψηλής πολιτικής, αλλά η στάση του σε ένα εντελώς προσωπικό, ανθρώπινο επίπεδο, πέραν της πολιτικής και της ιδεολογίας.

«Εχει υποστεί βαρύ προσωπικό πλήγμα», λέει παράγοντας της αντιπολίτευσης. Την άνοιξη φαινόταν ότι ο πρωθυπουργός μπορούσε να προσδοκά σε οφέλη από το αφήγημα της εξόδου από τα μνημόνια. Οι ποιοτικοί δείκτες των δημοσκοπήσεων επέτρεπαν, λένε, στον Τσίπρα να αισιοδοξεί ότι θα μπορούσε να επενδύσει στην επαγγελία για επιστροφή στην κανονικότητα. «Τώρα, για ποια κανονικότητα θα μιλήσει στο τέλος Αυγούστου;», αναρωτιέται η ίδια πηγή.

Το τραύμα του Τσίπρα είναι και τραύμα του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είχε πολιτικό κεφάλαιο πολυτιμότερο από τον αρχηγό του. Εκτιμάται ότι αυτό το κεφάλαιο σπαταλήθηκε, καθώς ο πρωθυπουργός παρέμεινε σε πρώτο πλάνο όσο διαρκούσε το σοκ, πρώτα ως διαχειριστής και μετά ως απολογητής της Πολιτικής Προστασίας: Από τη μεσονύκτια σύσκεψη της Δευτέρας μέχρι την προστατευμένη επίσκεψή του στον τόπο της καταστροφής, απορρόφησε ο ίδιος όλη την πίεση. Η συνειδητοποίηση αυτού του κόστους δεν μπορεί παρά να έπαιξε ρόλο και στην απόφασή του να κάνει τελικώς δεκτή την παραίτηση του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη.

Eπικρατέστερο σενάριο

Αρκεί η θυσία Τόσκα να εκτονώσει τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια; Μπορεί ο Τσίπρας να ανανήψει; Ο χρόνος πια είναι πολύ λίγος. Τα, ούτως ή άλλως, ισχνά σενάρια για κάλπες το φθινόπωρο πρέπει να θεωρούνται καμένα, καθώς η περιπέτεια του Ιουλίου θα είναι ακόμη νωπή. Συντριπτικά επικρατέστερο είναι πλέον το ενδεχόμενο για τριπλές κάλπες –βουλευτικές, ευρωεκλογές, αυτοδιοικητικές– τον Μάιο του 2019. Ο Τσίπρας έχει, εκτός απροόπτου, έναν ορίζοντα εννέα μηνών – στην ουσία οκτώ, αφού ο Αύγουστος δεν ενδείκνυται για πολιτικές πρωτοβουλίες. Πώς θα επιχειρήσει να αποκαταστήσει τη ζημιά;

Οι εναλλακτικές του είναι πολύ περιορισμένες. Η εκμετάλλευση της λήξης του μνημονίου στις 20 Αυγούστου δύσκολα μπορεί, στον απόηχο της καταστροφής, να προσλάβει πανηγυρικό χαρακτήρα, όπως είχε σχεδιαστεί. Η κυβέρνηση κινδυνεύει να εκτεθεί στην κατηγορία ότι πανηγυρίζει επί πτωμάτων. Μένει το χαρτί του ανασχηματισμού, με την αναβάθμιση ορισμένων στελεχών νέας γενιάς και, ενδεχομένως, την ενσωμάτωση φίλιων δυνάμεων από την Κεντροαριστερά – τουλάχιστον αυτό προβλέπουν πηγές της «νομιμόφρονος» Κεντροαριστεράς. Ταυτόχρονα, η αντιπολίτευση αναμένει από Σεπτέμβριο νέα όξυνση στο μέτωπο της σκανδαλολογίας.

Ηδη προεξοφλείται από τον κυβερνητικό Τύπο η αναθέρμανση δικαστικών υποθέσεων με πολιτικό φορτίο που και στο πρόσφατο παρελθόν έχει επιχειρηθεί να συγχρονιστούν με τον προγραμματισμό της κυβέρνησης.

Αντιθέτως, η καμπάνια της μπουλντόζας αναμένεται να κρατήσει μέχρι τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, ούτως ώστε να μπορεί ο Τσίπρας να αμυνθεί στην κριτική που σίγουρα θα αντιμετωπίσει για τους χειρισμούς του στην καταστροφή.

Στους κόλπους των πολιτικών αντιπάλων του Τσίπρα, πάντως, είναι πια σχεδόν ομόφωνη η διαπίστωση ότι «έχει μπει στη φάση που δεν του βγαίνει τίποτε». Επικαλούνται ως απόδειξη ότι την πιο κρίσιμη στιγμή έδειξε να τον έχει εγκαταλείψει το δημαγωγικό χάρισμα που υποτίθεται ότι του επέτρεπε να συνδέεται συναισθηματικά με το ακροατήριό του. «Κατάφερε», όπως λέει ένας από αυτούς, «επί τέσσερις ημέρες να αγνοεί την οργή και τον πόνο». Δηλαδή τα παλιά του πολιτικά καύσιμα.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ