Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Η οργή μας είναι μακράς διαρκείας

Κύριε διευθυντά
Με μεγάλη αγανάκτηση παρακολούθησα την πρόσφατη συνέντευξη του τελικώς παραιτηθέντος κ. Τόσκα και του τελικώς αποπεμφθέντος αρχηγού του Πυροσβεστικού Σώματος. Ντρέπομαι πλέον να πω ότι κατοικώ σε αυτή τη χώρα και διαχειρίζονται το μέλλον της πατρίδος μου τόσο ανεύθυνοι άνθρωποι.

Με μεγάλο θράσος προσπαθούσαν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι έφταιγαν οι άνεμοι, το μέγεθος της πυρκαγιάς, κ.λπ. Εάν αυτό συνέβαινε στην Ιαπωνία θα είχαν κάνει χαρακίρι τουλάχιστον 3-4 υπουργοί. Αλλά βλέπετε, εκεί δεν ερωτεύονται την καρέκλα τους και ο λαός έχει πολιτικό αισθητήριο σωστό. Λυπούμαι βαθύτατα την έρημη πατρίδα μου!

Βασιλικη Αραμπατζη, Χολαργός

«Δεν είναι τίποτα, καίγεται το βουνό»

Κύριε διευθυντά
Στην Ελλάδα αποτελεί παράδοση η περιφρόνηση του πράσινου και το κάψιμο των δασών. Με σκοπό, σχεδόν πάντα, τα βοσκοτόπια μέχρι το 1936 (που απαγορεύτηκε η βοσκή γιδιών σε δάση) και την τσιμεντοποίηση μετά το 1950.  Οι μεγάλες πυρκαγιές των τελευταίων ετών δεν είναι βέβαια οι μόνες, ούτε οι τελευταίες στη χώρα μας. Οι νεότεροι Ελληνες είμαστε μανιακοί με την οικοδομή, το τσιμέντο και την αυθαίρετη και άναρχη δόμηση, παντού, σε παραλίες, κάμπους και βουνά. Οικοδομές πάνω στην άμμο και στη στάχτη. Κανένας δεν νοιάζεται για ποιότητα ζωής, για τις νέες γενιές, για την Ελλάδα. Τσιμέντο να γίνει!

Ο Henri Belle, Γάλλος διπλωμάτης στην Αθήνα επί πέντε χρόνια και φιλέλληνας, ύστερα από ταξίδι του στην Εύβοια γράφει το 1874 (ταξίδι στην Ελλάδα, Ιστορητής, 1ος τόμος σ. 222): «Μπροστά στα μάτια μας ξεδιπλώνονται διαδοχικά υπέροχοι πίνακες, εκπληκτικοί ορίζοντες. Μα οι μακριές μαύρες λουρίδες, που άφησε πίσω της η πυρκαγιά, μας γεμίζουν θλίψη. Αυτές οι φωτιές ξεκινούν συχνά από εμπρησμό και ποτέ δεν καταφέρνουν να ανακαλύψουν τους ενόχους που συχνά προστατεύονται, αν δεν ενθαρρύνονται κιόλας από τους δασοφύλακες...

»Πολύ συχνά επίσης οι νομάδες βοσκοί καίνε από αμέλεια ή και από κακία μεγάλες δασικές εκτάσεις, με τον σκοπό να αποκτήσουν κάποια βοσκοτόπια για τα κοπάδια τους. Οι αρχές αφήνουν στο έλεος της φωτιάς ολόκληρες επαρχίες, χωρίς να κάνουν τίποτα, για να σταματήσουν ή να περιορίσουν το κακό, ούτε για να καταστείλουν ένα έγκλημα, που ο νόμος τιμωρεί με πολύ αυστηρές ποινές.  Ετυχε να δούμε με τα μάτια μας, κατά τη σύντομη παραμονή μας στην Κύμη, ένα τέτοιο δείγμα της καταστροφής που συντελείται σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Πυκνός καπνός κάλυπτε το βουνό σε πλάτος δύο χιλιομέτρων και σκοτείνιαζε τον ήλιο. “Δεν είναι τίποτα”, μας είπε ο εστιάτορας που μας σερβίριζε μισό αρνί ψητό. “Δεν είναι τίποτα, καίγεται το βουνό”. “Α! και ποιος έβαλε τη φωτιά;”. “Ποιος ξέρει;”, απάντησε ο τύπος σηκώνοντας τους ώμους. “Ισως κάποιος βοσκός”. “Μα δεν έστειλαν κόσμο να σβήσει τη φωτιά;”. Ο άνθρωπος μας κοίταξε έκπληκτος, χωρίς ν’ απαντήσει, σαν να μας θεωρούσε τρελούς. “Κι αν καεί ολόκληρο το βουνό;”. “Ε, και ύστερα, τι πειράζει. Ανήκει στο κράτος!”.  Αντε τώρα να βάλεις μέσα σε τέτοιου είδους κεφάλι τη θεωρία της αποψίλωσης και των επιπτώσεών της στη γεωργία και στο κλίμα!».

Τίποτε δεν έχει αλλάξει από τότε στη νεότερη Ελλάδα. Δυστυχώς, η ιστορία επαναλαμβάνεται καταστροφικά και εκδικητικά. Καιγόμαστε συνεχώς και μυαλό δεν βάζουμε!

Γρηγόρης Γ. Βαρελας, Οικονομολόγος, απόφοιτος Ινστιτούτου ΕDI της World Bank, Θρακομακεδόνες Αττικής

Ο φοίνικας που έτρεχε πίσω από τις φλόγες

Κύριε διευθυντά
Είμαι ένας Φοίνικας που τρέχει πίσω από εμπρηστές, είχε γράψει ο νομπελίστας Σολ Μπέλοου. Πόσες φορές άραγε έχουμε βρεθεί στο ίδιο έργο θεατές; Πόσες εκατοντάδες βαρύγδουπες δηλώσεις έχουν ακουστεί για την αναγέννηση της φύσης μέσα από τις στάχτες; Η ιστορία για τον Ελληνα είναι ένας κακός οιωνός και παράλληλα ένας αυστηρός δάσκαλος. Παρακολουθώντας τα δελτία των ειδήσεων, στις δηλώσεις του αξιότιμου πολιτικού κόσμου και της σόου μπιζ διακρίνεις τα κροκοδείλια δάκρυα και το αγαπημένο παιχνίδι τους, το πινγκ πονγκ. Δεν είναι η ώρα να επιρρίψει κανείς τις ευθύνες σε κανέναν. Ανθρώπινες ζωές χάθηκαν με τον χειρότερο τρόπο, μέσα σε μια κόλαση που θα ζήλευαν πολύ τραγικοί ποιητές.

Η ελληνική κοινωνία νοσεί, ενώ το πολιτικό σύστημα κάπου σε κάποιο γραφικό ταβερνάκι προετοιμάζει τους επικήδειους λόγους. Ομως, για μία και μοναδική φορά, πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να αναλογιστούμε όλοι (θέλει θάρρος και τόλμη κάτι τέτοιο), γιατί έχουμε αφήσει εκτεθειμένους τους εαυτούς μας; Είμαστε ανήμποροι να κατανοήσουμε πως η Ελλάδα έχει μπει στην τρίτη ηλικία. Δεν είναι οικονομικό το ζήτημα στη χώρα μας, αλλά θέμα παιδείας. Ενας μεσο-ανατολίτικος λαός που ουδεμία σχέση έχει με την Ευρώπη (ανάθεμα να γνωρίζαμε και ποια ήταν η Ευρώπη στη μυθολογία) ζητεί να κοπούν κεφάλια. Οταν κόβεις ένα κεφάλι, φυτρώνουν άλλα δέκα. Η λογική του λιθοβολισμού πρέπει να σταματήσει. Ο εθελοντισμός και η αλληλεγγύη που έδειξε ο ελληνικός λαός, ήταν η απάντηση και το μήνυμα που αναρωτιέμαι πραγματικά, αν ήμασταν καθημερινά μεταξύ μας τόσο αλληλέγγυοι θα είχαμε φτάσει ώς εδώ; Ας αφήσουμε όμως τη μακρηγορία και ας αρκεστούμε να σωπάσουμε, ως ένδειξη σεβασμού στις ψυχές που χάθηκαν. Ούτε η γη ανθίζει χωρίς βροχή, ούτε η ψυχή χωρίς τα δάκρυα, είχε πει κάποτε ένας σοφός που δεν έχει και σημασία πώς τον λένε. Τι σημασία, δηλαδή, να έχει οτιδήποτε συμβαίνει και ακούγεται, όταν χάνονται αθώες ψυχές;

Ενα πράγμα ζητώ από το ελληνικό κράτος. Αφήστε τα όλα όπως έγιναν, μην αλλάξετε τίποτα. Μην προσπαθήσετε να καλύψετε την ιστορία και τον πόνο. Ας γίνει ένα μάθημα για όλους μας, για όλες τις γενιές. Η μόνη μνήμη είναι ο πόνος για τον Ελληνα... Πάρε από τους βωμούς του παρελθόντος τη φωτιά, όχι τις στάχτες...

Γρηγορης Μπακλωρης, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Οι δήμαρχοι απλώς προεδρεύουν;

Κύριε διευθυντά
Πριν ακόμη ανακοινωθεί ο τελικός αριθμός των θυμάτων της φονικής πυρκαγιάς της Ανατολικής Αττικής, δύο νέα δείγματα ανικανότητας και ακαταλληλότητας της δημόσιας διοίκησης εμφανίσθηκαν στον ορίζοντα.  Συγκεκριμένα, μια βροχή διάρκειας περίπου μιας ώρας είχε ως αποτέλεσμα να πλημμυρίσει ολόκληρο το Μαρούσι, χωρίς ευτυχώς ανθρώπινα θύματα, και στη συνέχεια μια καλοκαιρινή μπόρα μόλις μισής ώρας ήταν αρκετή να μετατραπεί ο προαύλιος χώρος του νοσοκομείου «Σωτηρία» σε μια απέραντη λίμνη λάσπης. Και τούτο, γιατί τα φρεάτια και οι υπόνομοι ουδέποτε καθαρίστηκαν, γεγονός που και οι αρμόδιοι δήμαρχοι δεν αμφισβητούν.
Και εγώ, όπως κάθε Ελληνας πολίτης, διερωτώμαι ποιο ρόλο διαδραματίζει η οργανωμένη σε δύο βαθμούς Τοπική Αυτοδιοίκηση στη χώρα μας. Αισθάνεται κάποιος από τους τοπικούς άρχοντες την υποχρέωση να αναλάβει την ευθύνη για τις παραλείψεις που προκάλεσαν τις πλημμύρες; Δυστυχώς, μέχρι σήμερα ουδείς εκ των υπευθύνων παραιτήθηκε. Και, εφόσον αυτοί δεν αντιλαμβάνονται τις υποχρεώσεις τους, δεν μπορεί η κεντρική δημόσια διοίκηση να τους υποδείξει την έξοδο; Τέλος πάντων, τι άλλο θα ιδούν τα μάτια μας...

Αναστασιος Νασοπουλος, Τέως δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω και ΣτΕ

Από τις εκπτώσεις έως τις καθιζήσεις

Κύριε διευθυντά
Προσφάτως μια λωρίδα κυκλοφορίας έκλεισε, όταν το οδόστρωμα της λεωφόρου Μεσογείων έπαθε καθίζηση από την έντονη βροχόπτωση. Στις εργολαβίες έργων οδών και οδοστρωμάτων οι εκπτώσεις κατασκευής έφθαναν στο 85% και άνω.
Αυτό ήταν δεδομένο! Μοιράζονταν χαρισματικές προμήθειες. Προφανή είναι τα αποτελέσματα μιας τέτοιας κατασκευής.

Σας φαίνεται περίεργο; Μια μικρή έρευνα οδικών έργων θα σας πείσει.

Μιχάλης Φωτιάδης, Αρχιτέκτων

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ