Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο Φλωράκης για τους τρομοκράτες

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τη δρομολογηθείσα ελάφρυνση της ποινής Κουφοντίνα, θυμήθηκα τον ακόλουθο διάλογο, με τον θείο μου, Χαρίλαο Φλωράκη, τέλη δεκαετίας ’90:

– Ο υπογράφων: «Τι λες, Χαρίλαε, για τα μέλη της “17 Νοέμβρη”, που λένε ότι είναι επαναστάτες;».

– Χαρίλαος: «Ακουσε… Ενα πράγμα είναι να μακελεύεσαι με Γερμανούς της Βέρμαχτ ή Λοκατζήδες στα βουνά και άλλο να πυροβολάς πισώπλατα ανθρώπους άοπλους!».

Προφανής η διαφορά κοσμοθεωρίας μεταξύ ενός πραγματικού επαναστάτη κι ενός Κουφοντίνα...

Κωνσταντινος Λυκας

Μακραίωνη η φιλία Ελλάδος - Ρωσίας

Κύριε διευθυντά
Αυτές τις δύσκολες ώρες, με τα πολλά ανοικτά προβλήματα στα οποία προστέθηκαν και οι καταστροφικές πυρκαγιές, η κρίση στις ρωσοελληνικές σχέσεις είναι σοβαρό λάθος το οποίο έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Η επίκληση της εθνικής κυριαρχίας και η άποψη ότι το εθνικό συμφέρον υπαγορεύει τη διευθέτηση του θέματος της ονομασίας της FYROM είναι σεβαστές. Εκτός από τ’ άλλα, θα απελευθερώσουν χρόνο και δυνάμεις για να ασχοληθεί η ελληνική κυβέρνηση με άλλα πιο ουσιαστικά και άμεσα προβλήματα και κινδύνους. Παρ’ όλα αυτά μια διαφορετική θεώρηση του εθνικού συμφέροντος υποδεικνύει την κατανόηση –αν όχι και τον σεβασμό– της ρωσικής αντιθέσεως στην επέκταση του ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα διά της εντάξεως των σλαβικών βαλκανικών χωρών. Ρωσία και Ελλάδα συνδέονται με αιωνόβιους εθνικούς και θρησκευτικούς δεσμούς. Η απελευθέρωση της Σερβίας και της Βουλγαρίας από τον οθωμανικό ζυγό ήλθε σαν αποτέλεσμα μιας σειράς ρωσοτουρκικών συρράξεων και της θυσίας δεκάδων χιλιάδων Ρώσων με αποκορύφωμα τον Κριμαϊκό πόλεμο. Εκτός από αυτό, η Ρωσία ήταν η χώρα από την οποία το ελληνικό έθνος εζήτησε και έλαβε χείρα βοηθείας το 2004, για να ματαιωθούν οι αγγλοαμερικανικές μεθοδεύσεις, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, για τη διχοτόμηση της Κύπρου.
Κατά συνέπεια, αν είχε επικρατήσει αυτή η ιστορικά τεκμηριωμένη αντίληψη περί του εθνικού συμφέροντος –αντί της ευλόγου πικρίας από την προμήθεια ρωσικών πυραύλων στην Τουρκία– η κρίση θα είχε αποσοβηθεί με διπλωματικές συνομιλίες πριν από τις δημόσιες διακηρύξεις περί απελάσεως Ρώσων διπλωματών.

Το συμπέρασμα απ’ όλα αυτά είναι ότι πρέπει να χαμηλώσουν οι τόνοι και να καταβληθεί προσπάθεια, και από τα δύο μέρη, ώστε να επανέλθουν οι ρωσοελληνικές σχέσεις εκεί που ήταν πριν από την κρίση το ταχύτερο δυνατό.

Ραφαηλ Παπαδοπουλος, Ομότιμος καθηγητής Θερμοδυναμικής, Λονδίνο

Το Brexit, η Ε.Ε., ο Τραμπ και ο Πούτιν

Κύριε διευθυντά
Από τότε που το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε με δημοψήφισμα την έξοδό του από την Ευρωπαϊκή Ενωση με ποσοστό 51%, παρακολουθούμε ένα περίεργο σίριαλ που δεν τιμά ούτε τη Βρετανία ούτε την Ε.Ε., ούτε το δημοκρατικό πολίτευμα.

Η έξοδος αποφασίστηκε χωρίς να προηγηθεί μελέτη της νέας σχέσης σε βασικούς τομείς, όπως η οικονομία και η ελεύθερη ή μη διακίνηση προσώπων, αγαθών και υπηρεσιών.

Αλλά οι πολίτες με κοινό νου διερωτώνται: Μπορεί να αποφασίσει μια χώρα την αποχώρησή της από την Ε.Ε. με ένα μόνο δημοψήφισμα και ποσοστό 51%; Το ποσοστό αυτό αρκεί ίσως να εκλέξει μια κυβέρνηση, αλλά δεν είναι αρκετό για να προσδιορίσει την πορεία της χώρας για τις επόμενες 10ετίες.

Στο οριακό ποσοστό εξόδου από την Ε.Ε. οφείλεται η τρικυμία που παρατηρείται τον τελευταίο καιρό στη βρετανική κυβέρνηση, με παραιτήσεις υπουργών, αμηχανία και πολυγλωσσία. Είναι χαρακτηριστική και η μάλλον μελαγχολική ενημέρωση των Ελλήνων δημοσιογράφων, που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα από την πρέσβειρα του Ηνωμένου Βασιλείου στην Αθήνα (ρεπορτάζ στην «Καθημερινή» του Π. Παπαδόπουλου).

Υπάρχει νομίζω προφανής παράλειψη των χωρών της Ε.Ε., που δεν έχουν θεσπίσει τη διαδικασία εξόδου μιας χώρας από την Ενωση. Θα μπορούσε για παράδειγμα να θεσπισθεί μια διαδικασία: Δημοψήφισμα στη χώρα που επιθυμεί την έξοδο, που θα διεξαχθεί με τις θεσπισμένες ευρωπαϊκές (και όχι τις ελληνικές) διαδικασίες, και εφόσον το αποτέλεσμα θα είναι σαφώς υπέρ της εξόδου, της τάξης του 60%, η έξοδος θα δρομολογείται. Εάν όμως το ποσοστό είναι μικρότερο, να προβλέπεται και δεύτερο δημοψήφισμα, σε διάστημα 3 μηνών τουλάχιστον από το πρώτο.

Η εικόνα της Ε.Ε., μετά την απότομη διεύρυνση, δημιουργεί αρκετά ερωτήματα, αφού μερικές από τις νεοεισελθούσες χώρες πληρούν οριακά ή δεν συμμερίζονται τις ευρωπαϊκές αξίες και τα ευρωπαϊκά κεκτημένα. Μήπως πρέπει να θεσμοθετήσουν, οι αιρετοί εκπρόσωποί μας στην Ευρωβουλή στις Βρυξέλλες, μια διαδικασία «αποβολής» χώρας από την Ε.Ε.; Τον τελευταίο καιρό η Ευρώπη δέχεται επίθεση από το δίδυμο Τραμπ-Πούτιν και δείχνει απροετοίμαστη.

Ζούμε σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται καθημερινά. Περιμένουμε περισσότερα από τη δημοκρατικά συγκροτημένη Ευρωπαϊκή Ενωση.

Κωστας Γ. Τζαμουζακης, Πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ

Ο Παν. Κανελλόπουλος και ο ιατρός-διπλωμάτης

Kύριε διευθυντά
Το τελευταίο διάστημα και τις τελευταίες ώρες, αναφέρθηκε αρκετές φορές στα ΜΜΕ το όνομα του Ελληνα πρέσβη στη Μόσχα κ. Ανδρέα Φρυγανά. Θα ήθελα εδώ να αναφερθώ στην ιδιαιτέρως ξεχωριστή προσωπικότητα αυτού του διπλωμάτη, χωρίς να παραγνωρίζω την αξία και των άλλων Ελλήνων διπλωματών.

Ο κ. Φρυγανάς, τέκνο μεσοαστικής οικογενείας της Κυψέλης, απεφοίτησε από τη γερμανική σχολή Αθηνών με άριστα και με απόλυτη γνώση της γερμανικής, περί το 1980. Αμέσως γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Τον γνώρισα το 1983 και εντυπωσιάστηκα από την τεράστια γλωσσομάθεια και τις πνευματικές του αρετές. Τον σύστησα στον αείμνηστο πρόεδρο Παν. Κανελλόπουλο με τον οποίο με συνέδεε στενή φιλία. Ο πρόεδρος εντυπωσιάστηκε από την ευφυΐα, την πνευματική συγκρότηση και την εν γένει προσωπικότητα του νεαρού φοιτητή της Ιατρικής.

Αρχισε τότε μεταξύ τους συνεργασία για την ανεύρεση της διδακτορικής διατριβής του Π. Κανελλόπουλου στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ο Π. Κανελλόπουλος το 1923 υπέβαλε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, με εισηγητή τον δημοκρατικό συνταγματολόγο καθηγητή Τhoma (επιστημονικό αντίπαλο του Carl Smitt που έγινε αργότερα μέλος του χιτλερικού NSDAP), διδακτορική διατριβή με θέμα «Die konstitutionelle position des Königs in Griechenland» («Η συνταγματική θέσις του βασιλέως εν Ελλάδι»), την οποία κατόπιν δεν εξέδωσε λόγω των τότε δραματικών γεγονότων που τον έπληξαν προσωπικά, όπως λ.χ. η εκτέλεση των έξι. Εκτοτε αγνοείτο η τύχη του κειμένου της διατριβής αυτής. Τη διατριβή ανεκάλυψε ο κ. Φρυγανάς στα άδυτα των παλαιών αρχείων της Χαϊδελβέργης με μεγάλη δυσκολία και δαπανήσας πολύν χρόνο, διότι ήταν ισχνή σε όγκο και άρα δυσχερώς εντοπίσιμη. Ο πρόεδρος ενθουσιάστηκε με το εύρημα. Αργότερα ο κ. Φρυγανάς ανέλαβε να μεταφράσει στα γερμανικά τη μελέτη του Π. Κανελλοπούλου «Heidelberg» εκ σελίδων 180. Αργότερα ο κ. Φρυγανάς μας απεκάλυψε ότι ταυτόχρονα με την Ιατρική σπούδαζε από την αρχή και Νομικά, ώστε περί το 1985/86 πήρε και τα δύο πτυχία με άριστα. Δηλ. ταυτόχρονα γιατρός και δικηγόρος. Οπότε, περί το 1989/90 αποφάσισε να κάμει τη μεγάλη στροφή και να μπει στο διπλωματικό σώμα.

Επί 25 χρόνια εργάστηκε σε πολλές διπλωματικές αποστολές όπου και διακρίθηκε, όχι μόνο για τις τεράστιες γνώσεις του, τη γλωσσομάθεια, τις διεθνείς σχέσεις και το διεθνές δίκαιο, αλλά και την ευφυΐα, την πολυσχιδή προσωπικότητά του και τις εθνικές του ευαισθησίες.  Η ελληνική κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας την αξία του, στην πρώτη τοποθέτησή του τον διόρισε στη πρεσβεία της Μόσχας. Εθεώρησα καλό να αναφέρω τα παραπάνω αφ’ ενός για να δείξω ότι η πατρίδα μας εξακολουθεί να προσφέρει στη διεθνή κοινωνία προσωπικότητες πολύ πάνω από τον μέσο όρο, αλλά και για να θυμίσω στους Ελληνες, ότι κάποτε η Ελλάς ανέδειξε έναν Παναγιώτη Κανελλόπουλο που βρισκόταν μέχρι τέλους σε στενή πνευματική σχέση με του νέους.

Δρ Διον. Π. Αλικανιωτης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ