ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

«Το εξπρές των ζωντανών νεκρών» ***
ΘΡΙΛΕΡ (2016)
Σκηνοθεσία: Γέον Σανγκ-Χο
Ερμηνείες: Γου Γκονγκ, Γου-Μι Γιουνγκ, Ντονγκ-Σέοκ Μα

Το πολύ δημοφιλές τα τελευταία χρόνια είδος του ζόμπι τρόμου συναντά αυτή την εβδομάδα την ασιατική αισθητική, σε ένα εξπρές που μας οδηγεί ταχύτατα στην καλοκαιρινή κινηματογραφική διασκέδαση. Το κορεατικό μπλοκμπάστερ αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες πρόσφατες εισπρακτικές επιτυχίες στη χώρα του, ενώ έχει βραβευτεί και ως καλύτερη ταινία στο φεστιβάλ Fantasia του Μόντρεαλ.

Ενας χωρισμένος χρηματιστής μπαίνει στο τρένο για το Μπουσάν μαζί με τη μικρή του κόρη, προκειμένου να συναντήσουν τη μητέρα της. Ταυτόχρονα με το ταξίδι τους ωστόσο, η Νότια Κορέα σαρώνεται από έναν αγνώστου ταυτότητας ιό, ο οποίος μετατρέπει τους κατοίκους της σε ζωντανούς νεκρούς. Οταν η επιδημία θα εισβάλει και στα βαγόνια του τρένου, οι επιβάτες ξεκινούν έναν απεγνωσμένο αγώνα επιβίωσης κόντρα στα πεινασμένα ζόμπι.

Το κορεατικό φιλμ οικοδομεί εξαρχής την απειλητική ατμόσφαιρα του θρίλερ, αντλώντας έμπνευση όχι τόσο από το τηλεοπτικό «Walking Dead» όσο από κινηματογραφικά πρότυπα σαν το «World War Z» και το «28 μέρες μετά». Τα ζόμπι εδώ δεν κινούνται αργά και κουτσαίνοντας· αντιθέτως μοιάζουν πιο πολύ με χιονοστιβάδα που κυνηγά τους αλλόφρονες επιζώντες ακόμα και στην... τουαλέτα. Ολα αυτά σε συνδυασμό με τους κώδικες της ταινίας τρένου, η οποία ούτως ή άλλως δημιουργεί το δικό της περιβάλλον δράσης. Εκτός από τον πατέρα με την κόρη του, οι οποίοι έχουν και ζητήματα επικοινωνίας, στο εσωτερικό των βαγονιών, σχηματίζονται ακόμα διάφοροι άλλοι χαρακτήρες (μια έγκυος με τον άνδρα της, μια ομάδα νεαρών αθλητών, ένας άστεγος «προφήτης» κ.ο.κ.) που εμπλουτίζουν το συνολικό πορτρέτο.

Ελάχιστους πάντως από αυτούς έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε πραγματικά.

Καταιγιστικοί ρυθμοί

Αυτό είναι το τίμημα για τον καταιγιστικό ρυθμό της ταινίας, η οποία γεννά συνεχώς σεκάνς δράσης –συνήθως επιτυχημένες– και σασπένς εντός και εκτός του κλειστοφοβικού συρμού. Στο μεταξύ πάντως, έστω και στο πόδι, προλαβαίνει να κάνει και κάποια περιβαλλοντικά (υπονοείται πως ο ιός σχετίζεται με κάποιου είδους μόλυνση) αλλά και κοινωνικά σχόλια. Πιο ενδιαφέρουσα βέβαια είναι η καθαρά ανθρώπινη διάσταση, καθώς κάποιοι από τους επιβάτες στρέφονται ο ένας ενάντια στον άλλο στην προσπάθεια να γλιτώσουν τη ζωή τους.

Με μια γρήγορη ματιά, η ταινία του Γέον Σανγκ-Χο μοιάζει εξαιρετικά «αμερικάνικη». Οι νεκροζώντανοι επιτίθενται και ένας ήρωας πατέρας προσπαθεί να σώσει την κόρη του από τη φρίκη. Τα στοιχεία της κορεατικής κουλτούρας ωστόσο βρίσκονται επίσης εκεί, ειδικότερα όσο πλησιάζουμε προς το φινάλε της περιπέτειας. Πρόκειται άλλωστε για το πρώτο θρίλερ με ζόμπι στην ιστορία του κορεατικού κινηματογράφου και το συγκεκριμένο υποείδος αποτελεί, λογικά, πρόκληση για τους εκεί δημιουργούς. Και μπορεί το «Εξπρές των ζωντανών νεκρών» να μην είναι η τέλεια απάντηση, ωστόσο σίγουρα φτάνει στον προορισμό του.

Το βαρόμετρο της εβδομάδας

Στο «Ζωή σε φιλμ» τρεις πολύ καλοί ηθοποιοί συναντιούνται σε μια συγκινητική ταινία δρόμου χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Ο Μπεν (Εντ Χάρις), ένας ετοιμοθάνατος φωτογράφος, ζητάει από τον αποξενωμένο γιο του (Τζέισον Σουντέικις) να τον συνοδεύσει σε ένα ταξίδι στο Κάνσας, προκειμένου να εμφανίσει κάποιες φωτογραφίες σε Kodachrome, λίγο πριν κλείσει το τελευταίο ειδικό εργαστήρι. Μαζί τους θα πάει και η γλυκιά νοσοκόμα του Μπεν (Ελίζαμπεθ Ολσεν), η οποία προσπαθεί να φέρει κοντά τους δύο άνδρες. Το φιλμ του Μαρκ Ράσο εκπέμπει νοσταλγία, ενώ παράλληλα ασχολείται με το κλασικό θέμα πατέρα - γιου.

Στο «Παντρέψου με, ρε φίλε»ο Μαροκινός Γιασίν, φοιτητής σε πανεπιστήμιο του Παρισιού, αποτυγχάνει στις εξετάσεις και η βίζα του δεν ανανεώνεται. Πάνω στην απελπισία του εκείνος, παντρεύεται τον κολλητό του φίλο, Φρεντ, προκειμένου να παραμείνει νόμιμα στη Γαλλία, ωστόσο ένας καχύποπτος αστυνομικός θα βαλθεί να ξεσκεπάσει την απάτη.

Σε επανέκδοση βλέπουμε  τη σπουδαία ταινία του Τζουζέπε Τορνατόρε «Σινεμά ο Παράδεισος», 30 χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία της. Σε κάποιο μικρό χωριό της Ιταλίας, ο νεαρός Τότο γίνεται φίλος με τον Αλφρέντο, τον μηχανικό προβολής του τοπικού σινεμά. Καθώς το παιδί αποκτά τον πατέρα που ποτέ δεν είχε, μυείται ταυτόχρονα στη μαγεία του κινηματογράφου, η οποία συνεπαίρνει σταδιακά και τους κατοίκους του χωριού. Το φιλμ βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη ζωή του ίδιου του Τορνατόρε, ενώ την εξαιρετική μουσική του επένδυση υπογράφει
ο Ενιο Μορικόνε.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ