Καλοκαίρι του 1967 και οι παραθεριστές του Σουνίου απολαμβάνουν το σπάνιο προνόμιο της ανεμπόδιστης θέας στον ναό του Ποσειδώνα. 

Είναι η δεκαετία που μπαίνουν τα θεμέλια της ελληνικής τουριστικής βιομηχανίας και οι ξένοιαστοι επισκέπτες της Αττικής δοκιμάζουν την άνεση ενός συγκροτήματος με διαμερίσματα δίπλα σε ένα μνημείο απαράμιλλης ομορφιάς. 

Εξάλλου, ο τουρισμός υπήρξε βασική προτεραιότητα των κυβερνήσεων Καραμανλή και υποστηρίχθηκε από μια σειρά έργων υποδομής. Η διάνοιξη της ομώνυμης λεωφόρου λίγα χρόνια νωρίτερα θα συνδέσει την πρωτεύουσα με το Σούνιο, παρέμβαση που θα οδηγήσει σε θεαματική αύξηση των τουριστικών επενδύσεων κατά μήκος της νεογέννητης Αθηναϊκής Ριβιέρας. Διακρίνονται καθαρά τα υπέροχα, χαρακτηριστικά ξύλινα παντζούρια που έγραψαν ιστορία στα νότια προάστια και επιβιώνουν σε ελάχιστα καλοδιατηρημένα σπίτια της Γλυφάδας ή και αλλού. Δυστυχώς, το συγκρότημα που φιλοξενεί την ανέμελη συντροφιά της θαυμάσιας φωτογραφίας του Δημήτρη Χαρισιάδη μπορεί να παραμένει στη θέση του αλλά σε πλήρη εγκατάλειψη ως ένα ακόμα στενάχωρο απολίθωμα του ελληνικού Μοντερνισμού. ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ