Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Ανταπόκριση» από τη Βαλτική

Κύριε διευθυντά
Εχοντας διασχίσει τη Βαλτική, και τα τρία κράτη της που γιορτάζουν τα 100 χρόνια ανεξαρτησίας, αντικρίζεις παντού τον τριψήφιο αριθμό. Ο αριθμός 100 σε πηγαίνει ευθύς στην Ελλάδα και στα θύματα. Ολοι σε ρωτούν για τις φωτιές, όλοι θέλουν να μάθουν τι πραγματικά συνέβη. Η ελληνική επικαιρότητα συνεχίζει να μας ταλαιπωρεί. Το ελληνικό κράτος συνεχίζει να μας ταπεινώνει έστω και μακριά του. Μόνο τα γέλια δεν έβαλαν οι Λιθουανοί αστυνομικοί με την ταυτότητα γραμμένη στο χέρι και τη φωτογραφία σχεδόν από τα βαφτίσια μου. Ευτυχώς είχα και δίπλωμα οδήγησης και άλλα έγγραφα μαζί μου να τους εξηγήσω πού ακριβώς θα πάω.
Δόξα τω Θεώ μπορούμε να κυκλοφορούμε και με αυτή και όχι με το διαβατήριο στα δόντια...

Δ. Μακριδης, Ιστορικός

Ο χρόνος «ωρίμανσης» των ηγετών...

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Χριστόφορος Βερναρδάκης, υπουργός της κυβερνήσεως, μας αποκάλυψε κάτι που δίνει απάντηση σε όλες τις απορίες και τα ερωτήματά μας. Είπε: «Να μη βάλλεται ένας άνθρωπος, ο οποίος είναι 44 ετών και έχει φορτωθεί...». Δηλαδή, ο κ. πρωθυπουργός, ή είναι 44 ετών ανώριμος ή είναι 44 ετών γέρος και γι’ αυτό δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στα καθήκοντά του.

Πάντως, μεσήλικας δεν είναι. Δεν είναι δηλαδή στον κολοφώνα των δυνάμεων ενός συνηθισμένου μεσήλικα, ο οποίος γεμάτος γνώσεις, ψυχική και σωματική ρώμη, δημιουργεί και δημιουργεί, διαφεντεύει και διαφεντεύει, οραματίζεται και οραματίζεται, πραγματοποιεί και πραγματοποιεί τα οράματά του, διευθύνει και κατευθύνει αθρώπους και εν ολίγοις γράφει την προσωπική του ιστορία. Αν δε, είναι και ηγέτης μιας χώρας, γράφει και την ιστορία της, όπως αυτή εξελίχθηκε κατά τη θητεία του.

Εδώ, τι γίνεται με τον μοιραίο πρωθυπουργό; Ή είναι πολύ λίγο ανεπτυγμένος και δεν ξέρουμε πόσο θέλει ακόμη για να ωριμάσει, ή είναι πολύ γέρος κουρασμένος πριν δουλέψει, κατάλληλος για μια θέση σε ευπρεπές γηροκομείο. Να τι δεν μας είπε ο κ. Βερναρδάκης.

Κι εμείς τώρα αγνοούμε τι πρωθυπουργό έχουμε, που θέλει 17 ώρες πλύση εγκεφάλου για να καταλάβει τι του έλεγαν οι αλαφιασμένοι Eυρωπαίοι, που άλλα υπόσχεται στον Ερντογάν και άλλα λέει στους Eλληνες, που μιλάει στους Eυρωπαίους σαν να μιλάει στον Καρανίκα, που δεν φοράει γραβάτα (ρεκόρ=είναι ο μοναδικός πρωθυπουργός, υπουργός, υπάλληλος στην Ευρώπη) και όταν του το υπενθυμίζουν χαρίζοντάς του γραβάτες (μέχρι και ο Ζάεφ πανάθεμά τον) δεν προσβάλλεται.

Φοβάται τις πλημμύρες και τις φωτιές και επισκέπτεται τους παθόντες σε ασφαλή ημερομηνία, σε ασφαλή απόσταση και σε ασφαλή ώρα. Η δε επίσκεψη, αστραπή. Μιλάει στη Βουλή με ένα ύφος σαν να μιλάει στο συμβούλιο του δεκαπενταμελούς. Σ’ εκείνη την εποχή βρίσκεται ακόμη. Ηλικιακά ναι, είναι 44 ετών.

Και δεν ξέρεις, μήπως είναι τυπογραφικό λάθος. 44ων, 14ων; ή 84ων; Ιδού η απορία. Μόνο ο κ. Βερναρδάκης μπορεί να μας τη λύσει. Υστερα από όλα αυτά, διερωτάται κανείς, μήπως πρέπει να τεθεί υπό κηδεμονία; Και αν ναι, ποιος θα είναι ο κηδεμόνας;

Ο κ. Φλαμπουράρης; Μπα όχι, το μυαλό του είναι σκοτισμένο, όχι ίσως λόγω ηλικίας, αλλά από τον καπνό των μολότοφ που κοπανάνε κάθε βράδυ στην πόρτα του.

Ο κ. Στρατούλης; Μα με αυτόν το παιδί θα ξεστρατίσει. Αλλα θα λέει σήμερα και άλλα θα πει αύριο.

Ο κ. Γαβρόγλου; Οχι, δεν μπορεί, έχει εξαντλήσει όλο το απόθεμα της σοφίας του για να μάθει στα ελληνόπαιδα ότι η αριστεία είναι δηλητήριο και να μη γελαστούν και τη γευθούν.

Ποιος μένει; Λυπάμαι, δεν γνωρίζω άλλον εκτός από τον κ. Καρανίκα, πιστεύω ότι ο κ. Καρανίκας είναι ο ενδεδειγμένος. Θα κάνουν αχτύπητο δίδυμο και θα προσπαθήσουν να σώσουν την πατρίδα! Εκτός αν ο Θεός προλάβει και σώσει εμάς.

Λουκας Λυμπεροπουλος, Eπίτιμος αρεοπαγίτης, Δ.Ν.

...oι καταστροφές και οι ηγέτες

Κύριε διευθυντά
Υπάρχει ένα μάθημα, μία ευκαιρία, στην καταστροφή. Ο ηγέτης, αν δεν μπορέσει να προλάβει το κακό, οφείλει να ψάξει για το καλό. Πολλές οι παροιμίες από το «ουδέν κακόν αμιγές καλού» ως την «ασημένια φόδρα στο σύννεφο». Και όπως η καταστροφή φέρνει ανείπωτη θλίψη, έτσι και η «ευκαιρία» κρύβει μεγάλο καλό για πολλούς. Αυτό δεν γράφεται για την κυβέρνηση τώρα αλλά για την επόμενη, την αληθινή. Αλλωστε, αυτή θα είναι το «καλό» που θα έρθει μετά την καταστροφή που ζούμε σχεδόν τέσσερα χρόνια.

Η τραγωδία στο Μάτι ανέδειξε και ένα δράμα διαρκείας με αποδέκτες πολλές δεκάδες χιλιάδες συμπολιτών. Ολων όσοι μένουν μόνιμα στην Ανατολική Αττική, αλλά και όσων παραθερίζουν εκεί. Ισως πάνω από ένα εκατομμύριο συνάνθρωποι χωρίς πρόσβαση σε… νοσοκομείο. Οι καμένοι συμπολίτες μας έπρεπε να μεταφερθούν στον «Ευαγγελισμό» και αλλού στο κέντρο της Αθήνας. Κανείς δεν ξέρει πόσοι έχουν χαθεί ή ταλαιπωρηθεί έως τώρα, ακόμη και υπό ομαλές συνθήκες.

Σε όλη την Ανατολική Αττική υπάρχει μόνο το Ασκληπιείο Βούλας, στην άκρη της περιοχής. Ουσιαστικά, ένα νοσοκομείο-ερείπιο που ανήκει στον Ερυθρό Σταυρό. Περιμένει τη σωτηρία από μία κυβέρνηση που θα «ασχοληθεί» σοβαρά, αλλά και από το Ιδρυμα Νιάρχος. Φαίνεται πως πρόσφατα «συμφώνησε» σε έργα «κυβερνητικής επίνευσης», στον «Ευαγγελισμό», αλλά και για νοσοκομείο στην… Κομοτηνή, όταν στην Αλεξανδρούπολη υπάρχει νοσοκομείο-αεροδρόμιο 300 «άδειων» κρεβατιών.

Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός είχε προτείνει το Ασκληπιείο να μεταστεγαστεί σε νέο κτίριο, που θα κατασκεύαζε σε γειτονικό οικόπεδο με δικά του έξοδα. Σε αντάλλαγμα, ο ΕΕΣ θα μπορούσε να κατασκευάσει ξενοδοχειακή μονάδα στον χώρο του σημερινού νοσοκομείου. Αυτό θα πάρει χρόνια. Ειδικά αν το αναλάβει το κράτος, ίσως και 15 χρόνια. Εν τω μεταξύ, υπάρχει, «έτοιμο» ένα νοσοκομείο-κόσμημα 200 κλινών στη Βάρη, το Ερασίνειο. Σχεδιασμένο για υψηλού επιπέδου νοσοκομείο, ιδιωτικών συμφερόντων, ξέμεινε από… καύσιμα πριν από λίγα χρόνια και απαξιώνεται. Είναι «στα τελειώματα και μπορεί να παραδοθεί σε λιγότερο από ένα χρόνο αν ενδιαφερθεί ο «κατάλληλος» άνθρωπος ή φορέας.

Δεν ξέρω ποιες ανάγκες θα καλύψει το Ιδρυμα Νιάρχος με τα έργα που έχει αποφασίσει. Αυτά που ξέρω δεν με έπειθαν πριν από τις φωτιές. Πόσο μάλλον τώρα. Το ετοιμόρροπο σύστημα περίθαλψης στην Ελλάδα δεν χρειάζεται έργα «βιτρίνας» όπως αυτά στον Ευαγγελισμό. Απαιτεί νοσοκομείο και άλλες υποδομές για τον «απόκληρο» πληθυσμό της Αν. Αττικής. Η «ευκαιρία» με τις φωτιές... φωνάζει. Ο κ. Ανδρέας Δρακόπουλος, άνθρωπος με έντονο το αίσθημα της προσφοράς, ας ακούσει και ας το εξετάσει.

Λυκουργος Λιαροπουλος, Ομ. Καθ. ΕΚΠΑ, Οργάνωσης Υπηρεσιών Υγείας

Συγγνώμη, μήπως είδατε τις Ερινύες;

Κύριε διευθυντά
Με την επιστολή μου θα ήθελα να σχολιάσω το άρθρο του κ. Κώστα Λεονταρίδη «Οι Ερινύες δεν μένουν πια εδώ» στο φύλλο της 1ης/8. Πρόκειται για τις χθόνιες θεότητες με προορισμό τη διατήρηση των νόμων οι οποίοι ρύθμιζαν την αρμονία του κόσμου και κρατούσαν την ισορροπία του. Αποκαθιστούσαν την τάξη, ιδίως την ηθική, όπου είχαν την εξουσία της δίκαιης τιμωρίας (Νέμεσις). Τιμωρούσαν αυτούς που διετάρασσαν θεμελιώδεις νόμους της κοινωνίας, κυρίως όμως αυτούς που αφαιρούσαν ανθρώπινες ζωές.

Οι νεκροί μπορεί «να μη γυρίζουν πίσω», όπως σημειώνεται στο άρθρο, στη Μυθολογία όμως είχαν τη δυνατότητα να στέλνουν τις Ερινύες για εκδίκηση. Ετσι, και ο Ορέστης βυθίζει το ξίφος στο στήθος της μητέρας του παρά τις παρακλήσεις της, λέγοντάς της: «…Κι απ’ του πατέρα μου (τις Ερινύες) πώς θα σωθώ αν σ’ αφήσω;» (Λέτε να υπάρξει κάτι παρόμοιο σήμερα!) Οι Ερινύες είναι εδώ, δεν έχουν φύγει. Μερικοί όμως καταφέρνουν να τις αποφύγουν, αποποιούμενοι τις ευθύνες τους, όπως έκανε ο δειλός «αντιήρωας» του Αισχύλου Ορέστης, ο οποίος μη αντέχοντας τις Ερινύες της μητέρας του και όταν αισθάνθηκε την ποινή του θανάτου να τον πλησιάζει στο Δικαστήριο, αποποιήθηκε την ευθύνη του μεταθέτοντάς την στον Απόλλωνα «…του Θεού οι χρησμοί με έπεισαν, και συ Απόλλων εξήγησέ τους αν είχα δίκιο να την σκοτώσω…».

Ι. Κ. Γεωργιου, Καρδιολόγος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ