Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Περί κυβιστήσεων και καθαρής εξόδου

Κύριε διευθυντά
Η «καθαρή έξοδος στις αγορές», με τη λήξη των μνημονίων στις 21.8.2018, αποδεικνύεται όνειρο θερινής νυκτός. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο κ. Τσίπρας αυτοδιαψεύδεται παταγωδώς. Με τις συνεχείς κωλοτούμπες του, εντός και εκτός Ελλάδας, αποκαλύφθηκαν αδιάσειστα οι τερατώδεις ψευδολογίες του, στις οποίες και αποκλειστικά οφείλονται οι εκλογικές του επιτυχίες και η άνοδός του στην εξουσία. Η ψευδολογία του, μοναδική στα πολιτικά χρονικά, είναι στο αίμα του. Δεν σκαρώνεις τόσο ψέμα αν δεν το ‘χεις μέσ’ στο αίμα! Χαρακτηριστική η περίφημη «διαγραφή χρέους» προεκλογικά, που μεταλλάχθηκε σε «περικοπή χρέους» επί πρωθυπουργίας του. Το χειρότερο δε, κάθε τόσο επαναφέρεται ως κύριο επιχείρημα η διαγραφή χρέους της Γερμανίας το 1952. Πρόσφατα μάλιστα το επικαλέσθηκε και ο αρμόδιος υπουργός Ευκλ. Τσακαλώτος. Παρέλειψε όμως υποκριτικά να αναφέρει –τηρουμένων βέβαια των αναλογιών, λόγω ειδικών συνθηκών– ότι τότε επρόκειτο για προπολεμικό χρέος μικρού συγκριτικά ύψους. Και, το κυριότερο, οι Γερμανοί πολίτες υποχρεώθηκαν –όπως και έγινε– να εισφέρουν στο κράτος το 50% της περιουσίας τους κάθε είδους, σε περίοδο 30 ετών!

Τολμάει να προτείνει στους Ελληνες όμοια εισφορά - συμμετοχή ο πρωθυπουργός, ο «επαναστάτης» του πεζοδρομίου, των διοδίων, του «δεν πληρώνω»;

Γρηγόρης Γ. Βαρελας, Οικονομολόγος, απόφοιτος Ινστιτούτου ΕDI της World Bank, Θρακομακεδόνες Αττικής

Παλιέ φίλε Παύλο, σου γράφω ως γιατρός

Κύριε διευθυντά
Με την παρούσα θέλω να απευθυνθώ στον αναπληρωτή υπουργό Υγείας Παύλο Πολάκη.

Αγαπητέ Παύλο. Σου γράφω με το θάρρος ενός παλαιού συμφοιτητή. Πριν από τριάντα χρόνια αγωνιστήκαμε μαζί (αν και από διαφορετικές πολιτικές γωνιές) για κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη. Ηταν η εποχή της γέννησης του ΕΣΥ και ως μέλλοντες νέοι γιατροί αγκαλιάσαμε την από καιρό αναγκαία αλλαγή στο εθνικό σύστημα υγείας. Ωστόσο μετά 25 χρόνια απουσίας μου στο εξωτερικό και μακριά από τα ελληνικά ιατρικά δεδομένα, ήταν αφάνταστα μεγάλη η απογοήτευσή μου από την εμπειρία που είχα στο ελληνικό νοσοκομείο «Αλεξάνδρα», όταν εισήχθη εκεί η μητέρα μου με βαρύ εγκεφαλικό. Η διάγνωση ήταν βαριά και βασικά εγώ και ο ηλικιωμένος πατέρας μου ελπίζαμε να έχει η μητέρα μου ένα γρήγορο και αξιοπρεπές τέλος. Το ιατρικό προσωπικό του νοσοκομείου προσπάθησε και έκανε ό,τι ήταν δυνατόν να βοηθήσει τη μητέρα μου και όλοι μάς αντιμετώπισαν με την ενδεικνυόμενη κατανόηση και επαγγελματισμό, και θέλω να τους ευχαριστήσω. Αντίθετα, η νοσηλευτική φροντίδα της μητέρας μου ήταν επιεικώς απαράδεκτη, τουλάχιστον σύμφωνα με τα πρότυπα του νοσοκομείου στο οποίο εργάζομαι στη Μ. Βρετανία. Αν υπήρχε πρωτόκολλο πρόληψης κατακλίσεων, ουδέποτε εφαρμόστηκε. Η πρόληψη των κατακλίσεων και η φροντίδα της ακεραιότητας του δέρματος δόθηκαν στη μητέρα μου από τα στενά μέλη της οικογένειάς μου. Η προσωπική μου παρέμβαση σε μία από τις διευθύνουσες αδελφές με άφησε με την εντύπωση ότι οι κατακλίσεις στα ελληνικά νοσοκομεία είναι ένα αναπόφευκτο και μοιραίο γεγονός. Στο εθνικό σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου η εμφάνιση κατακλίσεων αποτελεί ένα απαράδεκτο γεγονός που σημαίνει ανεπαρκή νοσηλευτική φροντίδα.

Τις έξι ημέρες της νοσηλείας της μητέρας μου η συμπεριφορά των αδελφών νοσοκόμων ήταν ρομποτική, χωρίς τη στοιχειώδη ανθρωπιά. Τη μόνη φράση που άκουγα από τις νοσοκόμες ήταν «περάστε έξω». Ούτε καλημέρα ούτε τη φράση «πώς πάει η μητέρα σας;». Καταλαβαίνω τις οικονομικές δυσκολίες του συστήματος και της Ελλάδας γενικότερα, αλλά ένα χαμόγελο και μια καλή συμπεριφορά δεν στοιχίζει. Η ανθρωπιά και το χαμόγελο ήταν αυτά που έλειψαν από τη συμπεριφορά του νοσηλευτικού προσωπικού.

Αγαπητέ φίλε Παύλο,

Ως Ελληνας και ως άνθρωπος λυπάμαι για όλους τους Ελληνες που ζουν και υποφέρουν αυτή την κατάσταση, ως γιατρός αισθάνομαι ντροπή για όσα είδα και έζησα.

Ευαγγελος Ευθυμιου, Διευθυντής Βαριατρικής Κλινικής και Κλινικής Χειρουργικής Ανωτέρου Πεπτικού, Νοσοκομείο Chelsea and Wesminster, Λονδίνο

Το καρπούζι, το κράνος, ο Ιαβέρης, τα τροχαία

Κύριε διευθυντά
Για άλλη μία φορά ο Ιαβέρης (Αναστάσιος Μαρκουίζος), που δεκαετίες αγωνίζεται για τη μείωση των τροχαίων, έδωσε ένα συγκλονιστικό παράδειγμα. Μιλώντας στην ΕΤ1, στις 12 Αυγούστου, έδειξε μια χαρακτηριστική εικόνα. Εβαλε ένα καρπούζι μέσα σε ένα κράνος και κούμπωσε το λουρί. Αφησε το κράνος-καρπούζι να πέσει στο δάπεδο. Το καρπούζι δεν έπαθε τίποτα. Αφήνοντας όμως το καρπούζι να πέσει στο δάπεδο μόνο του, έγινε κομμάτια. Ετσι δυστυχώς γίνονται και τα κεφάλια των ανεγκέφαλων οδηγών δικύκλων που δεν φορούν κράνος. Και έρχεται εδώ η εγκληματική αδιαφορία διαχρονικώς όλων των κυβερνήσεων που αδιαφορούν για τα τροχαία. Εχουμε εξήντα χιλιάδες νεκρούς, ανέφερε, και πολλαπλάσιους τραυματίες και ανάπηρους, τα είκοσι τελευταία χρόνια. Ιλιγγιώδης αριθμός, αν αναλογιστεί κανείς ότι το ίδιο διάστημα έχουμε διακόσιους νεκρούς από πυρκαγιές (Ηλεία-Μάτι), αλλά έξι χιλιάδες από πνιγμούς. Αλλος ένας τομέας που η θαλασσινή χώρα μας έχει τα πρωτεία, δυστυχώς.

Φυσικά, είμαστε πρώτοι στα τροχαία πανευρωπαϊκώς και με διαφορά. Και ενώ στην Ευρώπη υπάρχει αξιόλογη μείωση των τροχαίων τα τελευταία χρόνια, στη χώρα μας, πάλι δυστυχώς,  μείωση είναι σημειωτόν, και προκύπτει από την μείωση του κυκλοφοριακού, λόγω της κρίσης. Η μείωση όμως θα έλθει μόνο από την πρόληψη. Αυστηρή αστυνόμευση για αλκοόλ, ταχύτητα, κράνος και ζώνη. Θα ακούσει κάποιος αρμόδιος εκεί στο υπουργείο «Τραυματισμού του Πολίτη»;

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός, Μαρούσι

Μα, ορκίζονται και τα οχήματα;

Κύριε διευθυντά
Με βάση σχόλιο στα Γράμματα Αναγνωστών (28/7/18), σχετικό με τον διάλογο που μαίνεται για τα γλωσσικά ζητήματα, εν μέσω θέρους, θα ήθελα, επικυρώνοντας τη θέση σας, να επισημάνω μερικά γλωσσικά σφάλματα στις ανακοινώσεις, προφορικές και γραπτές, των ΜΜΕ, με αφορμή τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα, απόρροια της φονικής πυρκαγιάς στην Ανατολική Αττική, που προκάλεσαν σε όλους μας άφατη οδύνη.

Κατ’ αρχάς, επιτυχής ήταν η χρήση του ιατρικού όρου εγκαυματίας, κατά το τραυματίας, για πρόσωπο που έχει υποστεί εγκαύματα από τη φωτιά (βλ. Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών), αλλά προβληματική παραμένει η χρήση, από όργανα του Λιμενικού Σώματος, της λέξης προσγιάλωση (;), προσέγγιση στον γιαλό κατά το προσγείωση.  Στη συνέχεια, κακοποιήθηκε, επανειλημμένως, η λεωφόρος Μαραθώνος σε «η λεωφόρο Μαραθώνας», τονίσθηκαν, ως μη έδει, οι «υπέροχες» εικόνες του τοπίου με τις φλόγες της πυρκαγιάς (!) και ακούστηκαν, ακόμη, πολλά άλλα απαράδεκτα και ευτράπελα, όπως: τα σκάφη έσπευσαν να περισυνελέξουν τους ανθρώπους στη θάλασσα (η χρήση αυτή, δυστυχώς, τείνει να καθιερωθεί), εκτοξεύτηκαν πύρα (sic) κατά του πρωθυπουργού, ο όρκος (;) των οχημάτων (ασφαλώς πρόκειται για τον όρχο = σύνολο αρμάτων στρατιωτικής μονάδας), θα γίνει καταλογή (=δημοτικό ποίημα) των ευθυνών.

Επαναλαμβάνουμε ότι η ορθή τήρηση των κανόνων της γλώσσας πρέπει να αποτελεί πρώτιστο μέλημα όλων, όχι μόνο των φιλολόγων, ιδιαίτερα, όμως, των δημοσιογράφων-εκφωνητών των ΜΜΕ, οι οποίοι απευθύνονται στο ευρύτερο κοινό και, ως εκ τούτου, συμβάλλουν στη διαμόρφωση του γλωσσικού αισθήματος. Επομένως, δεν συμφωνώ με την άποψη του Δημοσθένη Κατρινάκη («Η Καθημερινή», 28/7/18) ότι παραβιάζεται «οικόπεδο» των φιλολόγων που το βρίσκει αφύλακτο (τρεισήμισι - τριάμισι). Ως φιλόλογοι αγωνιζόμαστε για την προάσπιση, τη διάσωση και τη σωστή ερμηνεία της ελληνικής γλώσσας, αν και οι ενστάσεις μας, δυστυχώς, πέφτουν στο κενό: vox clamantis in deserto!

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ. φ., Ειδικός Γραμματέας της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ