ΦΑΝΗΣ ΟΥΓΓΡΙΝΗΣ*

Τα μνημόνια τελείωσαν, ο Λεβιάθαν επιβίωσε

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Δεν ξέρω αν θα ’πρεπε να το ομολογήσω, πάντως έβλεπα θετικά το πρώτο μνημόνιο. Ημουν από καιρό πεπεισμένος ότι η καταναλωτική φούσκα είχε ημερομηνία λήξης, όταν κάποτε θα τελείωναν οι πακτωλοί ρευστότητας, όπως γνώριζα και τα πολυετή διπλά ελλείμματα, απόρροια κυρίως της χαμηλής παραγωγικότητας της εθνικής οικονομίας. Για όσους ομονοούσαμε, η έλευση της τρόικας ήταν ο πολυπόθητος καταλύτης προς την «κανονικότητα», προς την εύρυθμη λειτουργία μιας συνηθισμένης προηγμένης χώρας. Πάνω στο ροζ συννεφάκι μας, πιστεύαμε ότι μετά μια πρόσκαιρη πτώση της οικονομικής δραστηριότητας, θα ερχόταν ένα λαμπρό μέλλον, στερεωμένο πάνω σε υγιείς βάσεις. Η συνέχεια φυσικά μας διέψευσε. Οι τότε κυβερνώντες ζήτησαν τη συνδρομή των εταίρων ώστε να διασώσουν έναν... αμαρτωλό λαό φοροφυγάδων και τεμπέληδων. Ξεκίνησε έτσι ένα πρόγραμμα στερημένο στρατηγικής οπτικής, εστιασμένο σχεδόν αποκλειστικά στον περιορισμό των δημοσίων δαπανών και στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, χωρίς ποτέ να εξεταστεί ποια ήταν τα πραγματικά αίτια των δύο αυτών προβληματικών φαινομένων. Το γνωστό αποτέλεσμα ήταν μια άνευ προηγουμένου –σε ειρηνική περίοδο– πτώση του ΑΕΠ, ακολουθούμενη από αμέτρητες κατεστραμμένες ζωές.

Το χειρότερο όμως είναι πως κατά την ίδια περίοδο τίποτε δεν διορθώθηκε. Ούτε η Task Force του Ράιχενμπαχ ούτε οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί σύμβουλοι κατάφεραν να μεταβάλουν τον τρόπο λειτουργίας του Δημοσίου, ώστε αυτό να υπηρετήσει επιτέλους τις ανάγκες των πολιτών και τις επιδιώξεις του έθνους. Οι συντηρητικές δυνάμεις του κρατικού μηχανισμού –υπό την αταλάντευτη πολιτική υποστήριξη των νυν ενοίκων του Μαξίμου– στήλωσαν τα πόδια, ώστε να διασώσουν τα λάθρα προνόμιά τους. Το κράτος συνέχισε να διαθέτει ιλιγγιώδη ποσά σε αργομισθίες και σε αδικαιολόγητες συντάξεις, ενώ παραμέλησε τις στοιχειώδεις κοινωνικές υπηρεσίες, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, τα Σώματα Ασφαλείας και τις Ενοπλες Δυνάμεις.

Τις κραυγαλέες ελλείψεις ΕΛ.ΑΣ., Π.Υ. και Λ.Σ. τις διαπιστώσαμε όλοι, με τρόπο ιδιαίτερα οδυνηρό. Οι πολύνεκρες τραγωδίες (στο Μάτι οι βεβαιωμένες απώλειες ζωής είναι ήδη 96) ήρθαν απλώς ως επιστέγασμα όσων ήδη βιώναμε ως έξαρση κάθε μορφής εγκληματικότητας, ως αδυναμία αντιμετώπισης των παράνομων μεταναστευτικών ροών και ως καθυστερημένη διαχείριση φυσικών καταστροφών. Δυστυχώς, η ομηρία των Μητρετώδη και Κούκλατζη έτρωσε και το κύρος του στρατεύματος, ενός θεσμού που επίσης πάσχει ποικιλοτρόπως, ωστόσο κατάφερνε να τηρεί τα προσχήματα, προβάλλοντας μια εικόνα συνεπούς επαγγελματισμού. Ομως, όσο κι αν η παρακάτω παραδοχή είναι δυσκολοχώνευτη, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η περιπέτεια των δύο μπορεί να ξεκίνησε στο πλαίσιο στρατηγικών ελιγμών του Ερντογάν, αλλά συνέβη επειδή η εκπαίδευση και η εγρήγορση των στρατιωτών μας δεν συνάδουν με τις αρμόζουσες σε ένα απειλούμενο κράτος. Οι Μητρετώδης και Κούκλατζης έπεσαν οι αυτοί θύματα μιας διεστραμμένης άποψης για το τι εστί «δημόσιο συμφέρον».

Στις 21 Αυγούστου τα μνημόνια θα είναι επισήμως παρελθόν, μα ελάχιστοι θα έχουν οποιονδήποτε λόγο για να πανηγυρίσουν ανακουφισμένοι. Τα αδιέξοδα των 100.000 υπολογιζόμενων επιχειρήσεων-ζόμπι θα συνεχίσουν να υφίστανται, οδηγώντας σε απόγνωση ιδιοκτήτες, εργαζομένους μα και ανέργους. Οι υγιείς μονάδες θα συνεχίσουν να πασχίζουν, πιεζόμενες από ένα εχθρικό περιβάλλον, όπου δεν απορροφάται καν το ΕΣΠΑ. Και το σύνολο των Ελλήνων θα συνεχίσει τον καθημερινό του Γολγοθά, απέναντι σε έναν Λεβιάθαν που δεν λειτουργεί υπέρ αυτών, μα υπέρ του ιδίου. Η απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών μας είναι το μοναδικό γεγονός ικανό να μας προσφέρει τη χαρά της ανακούφισης αυτές τις μέρες. Είτε χάρη σε παρέμβαση των ΗΠΑ, είτε χάρη στην τουρκική Δικαιοσύνη, είτε χάρη στον Θεό των Ελλήνων, κάπως τέλος πάντων οι δύο νέοι μας επέστρεψαν σώοι. Μόνο να ευχηθούμε μπορούμε πως η θετική έκβαση της ομηρίας τους θα συμπέσει με απαρχή νέων θετικών εξελίξεων για την Ελλάδα, με μια ουσιαστική λήξη της κοινής μας περιπέτειας των μνημονίων.

* Ο κ. Φάνης Ουγγρίνης είναι επιχειρηματίας.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ