Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Τα δανεικά και οι πρόγονοί μας

Κύριε διευθυντά
Ο ποιητής Φωκυλίδης, τον 6ο π.Χ. αιώνα συμβούλευε: «Μηδέποτε χρήστης πικρός γενήι ανδρί πένητι». Που σημαίνει: Να μη γίνεις ποτέ σκληρός δανειστής σε φτωχό άνθρωπο. Την παραίνεσή του αυτή προφανώς αγνόησαν οι δανειστές μας, που για να μας δανείσουν, μας επέβαλαν την 8ετή αυστηρή λιτότητα. Αλλά και τώρα, που βγήκαμε από τα μνημόνια, μας τόνισαν ότι πρέπει να τηρήσουμε τις υποσχέσεις μας, γιατί αν κάνουμε του κεφαλιού μας, οι αγορές θα μας τιμωρήσουν και δεν θα μπορούμε να δανειστούμε με χαμηλό επιτόκιο. Ο απλός άνθρωπος αναρωτιέται: Γιατί πρέπει απαραίτητα να δανειζόμαστε; Γιατί να μη μας φτάνουν όσα βγάζουμε; Γιατί να εξακολουθούμε να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα κερδίζουμε; Γιατί οι κυβερνώντες να κάνουν περιττά έξοδα και να δίνουν παροχές στους πολίτες, που πληρώνονται όμως με δανεικά; Δεν θα βρεθεί ένας αγνός πολιτικός άνδρας που θα σταματήσει αυτό τον επικίνδυνο κατήφορο που δεν οδηγεί πουθενά; Ας το ελπίσουμε. Οπως είπε και ο Αθηναίος ποιητής Μένανδρος, τον 4ο αιώνα π.Χ.: «Ανθρωπος ατυχών σώζεθ’ υπό της Ελπίδος», που σημαίνει ότι ο άνθρωπος που ατυχεί σώζεται από την ελπίδα.

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός μηχανικός, Κηφισιά

Η Ανατολική Αττική χωρίς νοσοκομείο

Κύριε διευθυντά
Η επιστολή του κ. Λυκούργου Λιαρόπουλου στην «Καθημερινή» της 10ης Αυγούστου φέρνει για μία ακόμη φορά στην επικαιρότητα, με αφορμή την τραγωδία που βίωσε ο τόπος μας στις 23 Ιουλίου, το νοσοκομειακό κενό στην Ανατολική Αττική. Μία περιοχή με πληθυσμό μεγαλύτερο από την Ηπειρο, τη Δυτική Μακεδονία ή τη Θράκη, αλλά χωρίς νοσοκομείο, αν εξαιρέσει κανείς το Ασκληπιείο Βούλας, που και εξειδικευμένο χαρακτήρα έχει (ΚΑΤ νότιας Αττικής) και βρίσκεται στα όρια της Ανατ. Αττικής.

Εδώ και αρκετά χρόνια οι κάτοικοι της Ανατ. Αττικής σε όλες τις έρευνες κοινής γνώμης σχετικά με τις απαραίτητες υποδομές που πρέπει να αποκτήσει η περιοχή κατέτασσαν, στις αυθόρμητες απαντήσεις τους, την ανάγκη ίδρυσης νοσοκομείου στην πρώτη τριάδα προτεραιοτήτων. Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ανατ. Αττικής ανέθεσε το 2006 στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας μελέτη σκοπιμότητας για την ίδρυση Νοσοκομείου Ανατ. Αττικής, την οποία και χρηματοδότησε με δικούς της πόρους. Η μελέτη τέθηκε την άνοιξη του 2007 σε δημόσια διαβούλευση και ο τότε υφυπουργός Υγείας Αθ. Γιαννόπουλος, στην ειδική ημερίδα που είχε οργανώσει η νομαρχία, τάχθηκε υπέρ της υλοποίησής της, αφού μάλιστα προτεινόταν ως χώρος ανέγερσης η έκταση του πρώην Νοσοκομείου Νταού Πεντέλης, που ήταν σε κατάσταση αποσύνθεσης. Δυστυχώς, επί σειρά ετών οι διαδοχικές πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου Υγείας, χωρίς να προβάλουν ποτέ οποιαδήποτε ένσταση ή έστω προβληματισμό, αδιαφόρησαν για το εγχείρημα περιοριζόμενες, κατά καιρούς, σε γενικόλογες ωραιολογίες, χωρίς όμως πρακτικό αποτέλεσμα.  Η διαδεχθείσα τις καταργηθείσες νομαρχίες Περιφέρεια Αττικής (2011) εγκατέλειψε την προσπάθεια δημιουργίας νοσοκομείου θεωρώντας, ενδεχομένως, ότι το θέμα έκλεισε με την ίδρυση Κέντρου Υγείας στο Νταού, που χρηματοδότησε ο Αθ. Μαρτίνος. Το δημιούργημα της γενναιόδωρης αυτής χορηγίας δεν μπορεί βέβαια να υποκαταστήσει το ελλείπον Νοσοκομείο Ανατ. Αττικής.

Τα τελευταία χρόνια έχει παρουσιασθεί ως εναλλακτική λύση η αξιοποίηση του κτιριακού συγκροτήματος του ιδιωτικού θεραπευτηρίου «Ερασίνειο», στον άξονα Κορωπίου-Βάρης, που παραμένει ημιτελές. Εξ όσων έχουν κατά καιρούς δημοσιοποιηθεί η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας ήταν αντίθετη σε μία τέτοια προοπτική. Πιστεύω όμως ότι μετά τη δημοσιευθείσα πρόσφατα συνεργασία του υπουργείου Υγείας με το Ιδρυμα Ωνάση στη δημοπρασία του Νοσοκομείου Ντυνάν οι κυβερνητικοί αρμόδιοι έχουν αναθεωρήσει την προσέγγισή τους στις δυνατότητες συνεργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και επομένως μπορεί να καταστρωθεί ένα εναλλακτικό σχέδιο, ώστε και οι εγκαταστάσεις του Ερασινείου να μην καταστρέφονται και η Ανατ. Αττική να αποκτήσει μία σύγχρονη νοσοκομειακή μονάδα δημόσιου χαρακτήρα, που τόσο έχει ανάγκη.  Απαιτείται πολιτική βούληση και βέβαια χρηματοδότηση, χορηγικού χαρακτήρα, που είμαι βέβαιος ότι μπορεί να βρεθεί.

Λεωνιδας Ν. Κουρης, Πρώην Νομάρχης Ανατ. Αττικής

Περί τραγωδιών και μνημοσύνων

Κύριε διευθυντά
Στις 18 Αυγούστου του 2008, στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Ramstein, στη Γερμανία, πραγματοποιήθηκε επίδειξη μαχητικών αεροσκαφών, με θεατές χιλιάδες ανθρώπους. Κάποια στιγμή και ενώ ένα σμήνος πετούσε πάνω από το αεροδρόμιο, το ιταλικό μαχητικό ανεφλέγη στον αέρα και κατέπεσε σχετικά κοντά στους θεατές. Ακολούθησε έκρηξη και οι φλόγες έφθασαν σε μεγάλο ύψος. Αποτέλεσμα: 70 νεκροί (μαζί με τους πιλότους) και πάνω από 300 τραυματίες.

Δέκα χρόνια αργότερα, στις 28 Αυγούστου του 2018, τελέσθηκε επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα της τραγωδίας εκείνης. Το παραπάνω γεγονός και τα όσα συμβαίνουν στις ευρωπαϊκές χώρες, όπου τελούνται μνημόσυνα για τα θύματα τρομοκρατικών ενεργειών, φυσικών και άλλων καταστροφών κ.λπ., προκαλούν το εύλογο, όπως πιστεύω, ερώτημα: Γιατί η Αρχιεπισκοπή Αθηνών δεν τελεί στη Μητρόπολη επιμνημόσυνη δέηση για τους 98 νεκρούς της τραγωδίας στο Μάτι; Μήπως δεν το σκέφθηκε ή μήπως για να μην ενοχληθεί ο κ. Τσίπρας, ο οποίος, ασφαλώς, δεν θα τολμήσει να παραστεί;

Πετρος Στ. Μακρης-Σταϊκος

«Οταν ξημερώματα καλείς το 100»

Κύριε διευθυντά
Τέσσερις η ώρα το πρωί. Χτυπάει ο συναγερμός του γείτονα πίσω από το σπίτι σου. Σου ’ρχονται στο μυαλό οι αλλεπάλληλοι ψεύτικοι συναγερμοί κατά τη διάρκεια της ημέρας από ένα κακοσχεδιασμένο σύστημα με ανιχνευτές κίνησης στην αυλή, τις άκαρπες καταγγελίες των γειτόνων στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, λες ένα «άι ...», γυρνάς από το άλλο πλευρό και συνεχίζεις να κοιμάσαι...

Οταν όμως χτυπάει ο συναγερμός του γείτονα που είναι απέναντι από το σπίτι σου και θυμάσαι ότι πριν από λίγα χρόνια του το διέρρηξαν κι έφυγαν παίρνοντας μαζί τους το χρηματοκιβώτιό του, σηκώνεσαι και παίρνεις το 100. Μουσικούλα και ένα στριγκό «είσαστε σε γραμμή προτεραιότητας» προσπαθεί να σε ηρεμήσει. Οχι όμως για πολύ. Σε δέκα λεπτά η γραμμή κόβεται. Στην επόμενη προσπάθειά σου, μια και τώρα σου πήραν τον αέρα, η γραμμή κόβεται στα πέντε λεπτά. Εν τω μεταξύ τα ντεσιμπέλ του συναγερμού του γείτονα είναι μάλλον προβοκατόρικη παρέα. Στην τρίτη φορά κι ενώ πια είσαι έτοιμος να εγκαταλείψεις, ακούγεται ανάμεσα σε ηλεκτρονικά παράσιτα η φωνή της θέσεως 8! Η οποία παρακάμπτει απαξιωτικά το παράπονό σου για τα 20 λεπτά και τρεις κλήσεις που χρειάστηκε η κάποια γραμμή προτεραιότητάς σου, και σου λέει σχεδόν απειλητικά ότι θα ειδοποιήσει.  Κατά τις 05.45 έχοντας χάσει πια την υπομονή σου για το αν η αστυνομία θα δείξει κάποιο σημάδι ζωής, παίρνεις το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Λες, δεν μπορεί, κάποιος θα απαντήσει. «Μα παίρνεις τους δημοσίους υπαλλήλους και περιμένεις να απαντήσουν;» η καυστική παρατήρηση της γυναίκας σου, που πρέπει να καταπιείς...  Κι ύστερα, μέσα στη ζοχάδα σου θυμάσαι το 112. Ευγενική φωνή που ανήκει στην κυρία Ζαχαρίου, όπως δηλώνει, σε καλωσορίζει στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Εκτάκτων Αναγκών. Λες τον πόνο σου και η εν λόγω κυρία σε συνδέει πάραυτα με την Αμεση Δράση. Μια φωνή, από κάποια θέση εκεί, σε πληροφορεί ότι το περιπολικό που έχει ειδοποιηθεί ευρίσκεται καθ’ οδόν προς τη διεύθυνση του συμβάντος...

Ωρα 09.30 που γράφονται αυτές οι γραμμές. Τρεις οι σκέψεις που σου γεννιούνται:

– Το περιπολικό θα πρέπει τώρα να πλησιάζει στη Λάρισα.

– Το ψέμα έχει, τελικά, πολλά ποδάρια. Ξεκινώντας από Μαξίμου έχει καταλάβει ψυχές και μυαλά όσων εργάζονται στο Δημόσιο...

– Τι άλλο πρέπει να πάθουμε μετά τους πνιγμούς στη Μάνδρα, τους φριχτούς θανάτους στο Μάτι, για να καταλάβουμε ότι πρέπει να τελειώνουμε με τα ένοχα επικοινωνιακά υπερπλεονάσματα, και μ’ αυτούς που παίζουν με τις ζωές μας για την καρέκλα τους;

Δημητρης Ματσικουδης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ