ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Την επιστροφή στο Μάτι έτσι όπως τη σκέφθηκαν ο φωτογράφος Παναγής Χρυσοβέργης και ο συνεργάτης του Alexander Moldow θα μπορούσε κανείς να τη δει σαν ένα προσκύνημα με αφετηρία την ανάγκη επαφής με ένα τόπο σημαδεμένο για πάντα με την τραγωδία.


Παιδική χαρά στο Μάτι. Με τον φακό του Παναγή Χρυσοβέργη.

Με χρονική απόσταση και σε συνθήκες σιωπής, ο Παναγής Χρυσοβέργης, που έχει έδρα το Λονδίνο, θέλησε να βρεθεί –διακριτικά– στον τόπο αυτόν και να νιώσει τον απόηχο.

Οι φωτογραφίες που έβγαλε, χωρίς ανθρώπινη παρουσία, σκοπό έχουν όχι μόνο να δώσουν μια προσωπική ερμηνεία ενός τόπου με όλο αυτό το φορτίο, αλλά και να ορίσουν ένα πλαίσιο προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης απέναντι στη διαχείριση του πόνου. Η φωτογραφική αυτή σειρά απέχει από κάθε διάθεση αισθητικοποίησης της καταστροφής. Ορίζει, ωστόσο, έναν τρόπο. Και αυτός ο τρόπος υπαγορεύεται από την απόσταση, από κάθε είδους «θόρυβο».


Εικόνες σιωπηλές, χωρίς ένταση, ένας κόσμος χωρίς ήχο.

Η προσέγγιση στον τόπο της τραγωδίας γίνεται σε συνθήκες σιωπής και με οδηγό έναν βουβό, εσωτερικό μονόλογο. Είναι ένα προσκύνημα που έδωσε ορισμένες λήψεις με ιδιαίτερο συμβολικό βάρος, που, αν τις αποσπάσει κάποιος από τον γεωγραφικό χώρο και τη χρονική συντεταγμένη, θα μπορούσαν να είναι οικουμενικές σημειώσεις για κάθε τραγωδία. Αυτή η έμμεση οικουμενικότητα (κάθε καλλιτεχνικής φωτογραφίας, άλλωστε) δεν μειώνει στο ελάχιστο το βάρος που προκαλεί η προσέγγιση στον συγκεκριμένο τόπο, όπου συνέβη η συγκεκριμένη τραγωδία.

Σαφέστατα τεκμηριώνει την κατάσταση που επικρατεί τώρα στο Μάτι, αλλά όχι με το εμμονικό και καθολικό βλέμμα του φωτορεπορτάζ, αλλά με το βλέμμα εκείνο που μέσα από πολλά στρώματα και μέσα από πολλές αναγνώσεις επιχειρεί να συνειδητοποιήσει το αδιανόητο. Επιχειρεί να φθάσει στο «σημείο», εσωτερικό και προσωπικό, όπου μπορεί να οργανωθεί ένας βωμός μνήμης.


Eνα ντοκουμέντο και αντικείμενο μνήμης χωρίς ημερομηνία λήξης, όπως θα συνέβαινε με φωτογραφίες από την ημερήσια ειδησεογραφία.

Η φωτογραφική ενότητα του Παναγή Χρυσοβέργη μάς δίνει το Μάτι τού τώρα, με ένα βλέμμα που πηγάζει από τη σιωπή και τον στοχασμό. Προϋποθέτει μοναχικότητα αυτό το βλέμμα, και προσφέρει καταφύγιο από τις κραυγές. Είναι μία προσωπική διαδρομή.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ