Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι παράγκες έχουν βαθιά τα θεμέλια

Κύριε διευθυντά
Θυμάστε ότι ο ορισμός του Ισπανού διαιτητή Φερνάντεθ Μπορμπαλάν έδωσε λύση στο να τελειώσει κατά τον καλύτερο τρόπο ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας 2018 μεταξύ ΠΑΟΚ και ΑΕΚ. Η παράγκα του ποδοσφαίρου οδήγησε στην απαξίωση των Ελλήνων διαιτητών και στον ευτελισμό των ελληνικών πρωταθλημάτων. Δυστυχώς οι απανταχού «παράγκες» εμποδίζουν τη σωστή πορεία της ελληνικής κοινωνίας. Ετσι, προκύπτει η ανάγκη «Ευρωπαίων διαιτητών» για τη σωστή λειτουργία του κράτους. Αν π.χ. όλοι οι υπουργοί Οικονομικών της Ελλάδας διαχρονικά ελέγχονταν από Ευρωπαίο ελεγκτή δεν υπήρχε περίπτωση να οδηγηθούμε στην ταπεινωτική κρίση της πατρίδας μας. Προκλητικές είναι οι παράγκες της φοροδιαφυγής (πλήρης η αδυναμία του κράτους να την ελέγξει – με μοναδικό κατά την άποψή μου τρόπο, αφού μάλλον δεν είναι εύκολη η λύση ούτε με Ευρωπαίο ελεγκτή, την κυκλοφορία μόνο πλαστικού χρήματος ακόμη και για την αγορά μαϊντανού), της Υγείας (παράγκα ολκής – δυστυχώς ο πλέον ιερός χώρος κατέστη ο πλέον ανίερος, με πολύ πρόσφατο κρούσμα αυτό της παραγωγής πιστοποιητικών αναπηρίας...), της παραπαιδείας, των έργων, των πετρελαϊκών επιχειρήσεων (χώρος όπου υπάρχει «άβατο» για τις κυβερνήσεις), των υπεραγορών (σούπερ μάρκετ), της κινητής τηλεφωνίας, των τραπεζών (με μεγίστη ευθύνη για την ύπαρξη κόκκινων δανείων), των φυλακών κ.λπ. Μεγάλο και το πρόβλημα της δημόσιας τάξης (ταπεινωτική συμπεριφορά του κράτους με κορυφαία ταπείνωση, ίσως σε παγκόσμιο επίπεδο, του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου). Kόντρα στις ανωτέρω παράγκες και έξω από αυτές, πρέπει να τονισθεί ότι υπάρχουν και Ελληνες, επιστήμονες και μη, και γενικότερα άνθρωποι εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο χώρο και αυτοί μάλλον είναι οι πολλοί, που δίνουν τον καθημερινό τους αγώνα και κρατιέται κάπως όρθιο το κράτος (μεγάλη η τιμή γι’ αυτούς τους ανθρώπους).

Θάνος Θανάσης, Τοπογράφος Μηχανικός ΕΜΠ


Η επί Γης θαυματουργός διαδρομή Του Θεανθρώπου ξεκίνησε από την Κανά της Γαλιλαίας, εκεί όπου ο Ιησούς μετέτρεψε το άγευστο νερό σε κρασί (το είχαν πιει μέχρι σταγόνας οι καλεσμένοι) ενδύοντας με άλω ευφροσύνης το γαμήλιο γιορτάσι. Οίνος τόσο ηδύς, μελίφρων, ώστε ο αρχιτρίκλινος της τελετής απόρησε: Μα «...πας άνθρωπος πρώτον τον καλόν οίνον τίθησι και όταν μεθυσθώσι, τότε τον ελάσσω» – από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον η επαλήθευση. In vino veritas κατά Πλίνιο τον Πρεσβύτερο για να ξεσκονίσουμε τα χρήσιμα Λατινικά μας, ενώ ο πολύς συγγραφέας νομπελίστας –μετέπειτα αυτόχειρ– Ερνεστ Χέμινγουεϊ σε μεγάλα κέφια πετροβόλησε: «Ενας έξυπνος άνθρωπος αναγκάζεται να μεθύσει για να περάσει την ώρα του με ηλιθίους». Στη φωτογραφία, πιστοί, σε χωριό της βόρειας Ισπανίας, γεμίζουν τα ποτήρια τους με ευλογημένο (από ιερέα) κόκκινο κρασί προσευχόμενοι νοερώς «εις υγείαν όλων».

Από τη ρετσίνα έως τη σαμπάνια, οι οινόφλυγες και η συνταγή του Ιπποκράτη

Kύριε διευθυντά
Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου (Δαβίδ, 103 Ψ)... Οσοι εξ ημών είχαν την τύχη να επισκεφθούν προσφάτως την πλανεύτρα νήσο της Ικαρίας, πιθανόν ακόμα θα ενθυμούνται τους στίχους του αγαπημένου (και επίκαιρου) δημώδους άσματος: «Θεός που την πολυχρονεί την αμπελοκουτσούρα/ που κάμνει το γλυκό κρασί και τα ξεχνάμε ούλα».

Αυτό το ποτό –με την πολυαίωνη ιστορία– έχει μελετηθεί εις βάθος από τους επιστήμονες. Εχει προκαλέσει το ενδιαφέρον όλων των κοινωνικών τάξεων, τόσο με τη λαϊκή ρετσίνα όσο και μέσω της πανάκριβης σαμπάνιας των «ανακτόρων». Εχει εμπνεύσει ποιητές και ζωγράφους. Στην αρχαία Ελληνική Γραμματεία, ο Ιπποκράτης αναγνωρίζει τις «φαρμακευτικές - θεραπευτικές ιδιότητες» του κρασιού, ενώ στα ομηρικά έπη ο οίνος χαρακτηρίζεται ως: «ηδύς» και «μελίφρων».

Αλήθεια, ακόμα και στις μέρες μας πόσα αφιερώματα έχουμε διαβάσει για τα πολλαπλά οφέλη του οίνου… Οι σύγχρονοι ειδικοί («επαΐοντες») λένε πως η ήπια κατανάλωση κρασιού έχει θετικές επιπτώσεις στη σωματική υγεία, ενώ η ευεργετική επίδρασή της στη γενικότερη ευεξία και ψυχική διάθεση είναι αναμφισβήτητη.

Συγκεκριμένα, σε περιοχές με ιδιαίτερη αμπελοοινική παράδοση το συνολικό βίωμα της παραγωγής κρασιού είναι πιο έντονο και πολυεπίπεδο. Σε (όχι πολύ) παλιότερες εποχές, το χωριό μετακόμιζε στα αμπέλια κατά την περίοδο του τρύγου μέσα σε ένα κλίμα διονυσιακό. Παρά τη σκληρή και πολύωρη εργασία (βλ. «θέρος, τρύγος, πόλεμος, στασιό δεν έχουν…»), επικρατούσε το τραγούδι, το καλαμπούρι, η αυθόρμητη επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Αποσυμβολίζοντας τον Αίσωπο, ίσως είναι η μόνη περίοδος του έτους που συνυπάρχουν και συνεργάζονται τόσο άψογα… το «τζιτζίκι» με το «μυρμήγκι». Ομως, και τα παράπλευρα υλικά ωφελήματα του τρύγου ήταν και παραμένουν πολλά: η μουσταλευριά, τα μουστοκούλουρα, το τσίπουρο (ρακή, τσικουδιά, ζιβανία), η υπερτροφή (superfood) της σταφίδας και το απόλυτο φάρμακο της Μάνας Φύσης, το πετιμέζι! Βέβαια, και στην περίπτωση της οινοποσίας οι ακρότητες (βλ. «αμετροέπεια») κρύβουν (ενίοτε θανάσιμες!) παγίδες καθότι… «ούτε οι κεραυνοί του Διός, ούτε το ξίφος του Αρεως, ούτε οι ασπασμοί της Αφροδίτης αριθμούσιν τόσα θύματα, όσα η αφρίζουσα του Βάκχου κύλιξ».

Η Λαϊκή Μούσα μέσα από τους στίχους του προμνημονευθέντος Ικαριώτικου τραγουδιού κρούει τον –του κινδύνου– κώδωνα…

«Κρασί σε πίνω για καλό μα εσύ κακό μου κάμνεις

Από τον δρόμο μ’ εξορείς και στον γκρεμό με βγάνεις».

«Μέτρον άριστον», λοιπόν…

Ιωαννης Μιχ. Μιχαλακοπουλος, Κυψέλη

Ο Μεταξάς, τα βιβλία, η δημοτική, οι τέχνες

Κύριε διευθυντά
Ο αγαπητός χειρουργός Δημήτρης Γεωργαντάς, σχολιάζοντας δηκτικά (στο φύλλο της 8ης Σεπτεμβρίου) παρατήρηση του συνεργάτη σας, διακεκριμένου συγγραφέα Τάκη Θεοδωρόπουλου, αναφέρεται σε «χιτλερικά επιτεύγματα του Μεταξά. Χρειάζεται προσοχή να μην εξαγνίζονται αποτρόπαιες πράξεις της 4ης Αυγούστου». Ετσι χαρακτηρίζει το κάψιμο βιβλίων τις πρώτες μέρες της απολυταρχικής κυβερνήσεως της 4ης Αυγούστου. Εργο προφανώς ζηλωτών του νέου καθεστώτος. Δεν μπορεί λογικά να είχε ασχοληθεί με το θέμα ο Μεταξάς και η κυβέρνησή του. Είχαν πολύ πιο μεγάλα και άμεσα προβλήματα να αντιμετωπίσουν.

Η επιστολή του κ. Γεωργαντά προκαλεί σε υπόμνηση κάποιων παρατηρήσεων για τις σχέσεις του Ιωάννου Μεταξά με την τέχνη και τον πολιτισμό στις διάφορες εκδηλώσεις του. Εχουμε και λέμε: «Μία άλλη ενδιαφέρουσα πλευρά του δικτάτορα ήταν η αγάπη του για τη δημοτική γλώσσα, που κατ’ αυτόν αποτελούσε αδιάψευστη απόδειξη της πολιτισμικής συνέχειας στις λαϊκές συνειδήσεις. Ο ίδιος ο Μεταξάς ήταν προστάτης των δημοτικιστών (εφ’ όσον βέβαια δεν ανήκαν στην Αριστερά) και φρόντισε μάλιστα να φέρει κάποιους κορυφαίους στο πανεπιστήμιο. Τέλος, υπήρξε ευνοϊκός προς τους Ελληνες Εβραίους, διαψεύδοντας την υποτιθέμενη ιδεολογική του συνάφεια με το ναζισμό». (Το έχει γράψει ο ιστορικός - ομότιμος καθηγητής ΕΚΠΑ Θάνος Βερέμης στο βιβλίο «Ο Μεταξάς και η εποχή του», Εκδόσεις ΕΥΡΑΣΙΑ, 2009, σελ. 16.)

«…Να θυμίσω ότι ως Επτανήσιος ο Μεταξάς ήταν δημοτικιστής, κουβαλούσε από τα γεννοφάσκια του την παράδοση των γραμμάτων που θεμελίωσαν ο Σολωμός, ο Πολυλάς, ο Λασκαράτος, ο Μαβίλης, ο Θεοτόκης κ.λπ. Δεν είναι τυχαίο πως αυτός τόλμησε, σε εποχή παρελθοντολογισμού και μεγαλοϊδεατισμού, να αναθέσει στον Μανόλη Τριανταφυλλίδη να γράψει Γραμματική της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, ενώ παράλληλα ο Τζάρτζανος έγραφε το Συντακτικό της. […] Κανένα έργο προπαγάνδας του μεταξικού οράματος δεν ανέβηκε… Οσον αφορά το κλασικό και νεοκλασικό ρεπερτόριο, παίχτηκαν Αισχύλος, Ευριπίδης, Σοφοκλής, Σαίξπηρ, Μολιέρος, Γκόγκολ, Ντοστογιέφσκι, Ιψεν, Χάουπτμαν (σεσημασμένος αναρχοσοσιαλιστής), Ο’ Νηλ, Πιραντέλο, Οσκαρ Ουάιλντ (σεσημασμένος ομοφυλόφιλος) … Ουδεμία, τουλάχιστον στο Εθνικό Θέατρο, ασκήθηκε λογοκρισία». (Τα έχει γράψει ο συγγραφέας και θεατρικός κριτικός Κώστας Γεωργουσόπουλος στα «ΝΕΑ» – Βιβλιόδρόμιο, 2-3 Δεκεμβρίου 2006). Βερέμης και Γεωργουσόπουλος, προσωπικότητες αναμφισβήτητων δημοκρατικών πεποιθήσεων.

\Εγώ –να ψιθυρίσω– θυμάμαι τις ενθουσιώδεις κριτικές (το 1939) στον αγγλικό Τύπο παραστάσεως του «Αμλετ» από το Εθνικό Θέατρο στο Λονδίνο με τον Αλέξη Μινωτή.

Νικ. Λ. Γ. Λιναρδατος

Ευαγγελικοί, όχι Ευαγγελιστές!

Κύριε διευθυντά
Στις 31 Οκτωβρίου του περασμένου χρόνου (2017) συμπληρώθηκαν ακριβώς 500 χρόνια από τη μέρα που ο Μαρτίνος Λούθηρος, αυγουστινιανός μοναχός και καθηγητής στο γερμανικό πανεπιστήμιο της Βυρτεμβέργης, θυροκόλλησε στην είσοδο του καθεδρικού ναού της πόλης τις 95 «θέσεις» του ενάντια στα συγχωροχάρτια και στις πολλές αυθαιρεσίες της Καθολικής Εκκλησίας, αντίθετες προς το περιεχόμενο και τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής. Η ενέργεια αυτή, που αποτέλεσε και την «ιδρυτική πράξη» του προτεσταντικού (διαμαρτυρόμενου) ή ευαγγελικού θρησκευτικού κινήματος, γιορτάστηκε παγκόσμια ολόκληρο τον περασμένο χρόνο με πλήθος εκδηλώσεις –ομιλίες, συζητήσεις, συνέδρια, συναυλίες κ.λπ.– με εξαίρεση, ως συνήθως, τη χώρα μας, όπου ακόμη και για τα σχολικά μας βιβλία η θρησκευτική μεταρρύθμιση αποτελεί δευτερεύουσα λεπτομέρεια στην ιστορία του δυτικού κόσμου.

Με την ευκαιρία της περυσινής επετείου, είχα αποστείλει σε τρεις-τέσσερις έγκριτους δημοσιογράφους της εφημερίδας σας κάποιο άρθρο-ομιλία μου σχετικά με την τεράστια συμβολή του προτεσταντικού κινήματος (που σήμερα αριθμεί περίπου οκτακόσια εκατομμύρια πιστούς σ’ ολόκληρο τον κόσμο) στη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού. Δυστυχώς, το άρθρο μου κρίθηκε ακατάλληλο για δημοσίευση, κατάλληλο περισσότερο σαν λήμμα εγκυκλοπαίδειας.

Γενικότερα, το όλο θέμα στη χώρα μας περιορίστηκε σε κάποιες εκδηλώσεις σε πανεπιστημιακούς και θεολογικούς κύκλους και σε κάποιες συγκεντρώσεις τοπικού χαρακτήρα, χωρίς να ενημερωθεί το ευρύ κοινό, έστω οι αναγνώστες κάποιας εφημερίδας ευρείας κυκλοφορίας, ή να γίνει κάποια σημαντική ενημέρωση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –ραδιόφωνο, τηλεόραση, Διαδίκτυο κ.λπ.– και ασφαλώς η ευθύνη γι’ αυτή την παράλειψη βαρύνει κυρίως εμάς τους Ελληνες προτεστάντες.

Αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής έλλειψης ενημέρωσης είναι και το ότι οι συμπατριώτες μας αγνοούν ακόμη και το όνομα των πιστών της θρησκευτικής μεταρρύθμισης. Η ονομασία «ευαγγελιστές» που χρησιμοποιούν στον τόπο μας ακόμη και πνευματικοί άνθρωποι υψηλού επιπέδου όπως π.χ. έγκριτοι δημοσιογράφοι, άνθρωποι των γραμμάτων, γνωστοί πανεπιστημιακοί και άλλοι «ων ουκ έστιν αριθμός», δεν έχει καμιά σχέση με τους πιστούς της προτεσταντικής εκκλησίας – ή, σωστότερα, του συνόλου των προτεσταντικών εκκλησιών. Ευαγγελιστές είναι οι τέσσερις συγγραφείς των ευαγγελίων: Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς, Ιωάννης. Οι πιστοί της θρησκευτικής μεταρρύθμισης ονομάζονται –παντού, εκτός από την Ελλάδα– «προτεστάντες» ή «διαμαρτυρόμενοι» (απόδοση του «προτεστάντες» στα ελληνικά) καθώς και «ευαγγελικοί» και όχι «ευαγγελιστές»!

Και κάτι ακόμη: η προτεσταντική εκκλησία στην ουσία αποτελεί ένα σύνολο εκκλησιών με κάποιες μάλλον επουσιώδεις δογματικές διαφορές μεταξύ τους και με διάφορα επιμέρους ονόματα, εκτός από τη γενική τους ονομασία: λουθηρανοί, αγγλικανοί, καλβινιστές (πρεσβυτεριανοί), βαπτιστές, μεθοδιστές, κουάκεροι, ελεύθερες ευαγγελικές εκκλησίες, πεντηκοστιανοί κ.λπ.

Και τέλος: και οι τρεις μεγάλες χριστιανικές ομολογίες (ορθόδοξοι, καθολικοί, διαμαρτυρόμενοι) αποδέχονται το ίδιο Σύμβολο της Πίστεως. Η διαφορά της ευαγγελικής (προτεσταντικής) εκκλησίας από τις δύο πρώτες, είναι ότι η τελευταία σαν πηγή της χριστιανικής πίστης αποδέχεται μόνο την Αγία Γραφή αποκλείοντας την Ιερά Παράδοση.

Αυτά προς ενημέρωση των αναγνωστών σας –και του δημοσιογραφικού σας επιτελείου– για να μάθουν επιτέλους κάποιοι συμπατριώτες μας, τουλάχιστον, το σωστό μας όνομα, και να παύσουν να χρησιμοποιούν τον όρο «ευαγγελιστές» που –πρέπει να ομολογηθεί– προφέρεται και με κάποια περιφρονητική διάθεση...

Στεφανος Κατσαρκας, Πολιτικός Μηχανικός – τ. επιμελητής ΑΠΘ, Ελληνας προτεστάντης ή διαμαρτυρόμενος ή ευαγγελικός και όχι «Ευαγγελιστής»!!!

Ψάχνοντας για λέξεις ελληνικές σε επιγραφές

Κύριε διευθυντά
Στο νεοκλασικό μέγαρο (πλατεία Ομονοίας 11 και Πανεπιστημίου), πρώην υποκατάστημα Εθνικής Τράπεζας, άνοιξε πρόσφατα πολυκατάστημα λιανικής πώλησης, με τον ακατάληπτο τίτλο: flying tiger. Copenhagen, που περιβάλλει διαδοχικά και τις δύο όψεις του οικοδομήματος, ενώ, σ’ ένα άλλο σημείο της πρόσοψης διαβάζουμε: every day magic! Στην άλλη γωνία του οικοδομήματος (Πανεπιστημίου και Πατησίων) ένα τεράστιο πανό, διαφημίζει με πηχυαίους τίτλους: Galerie de Beauté. Coming soon... Λίγα μέτρα ανατολικότερα, στο κτίριο, στη συμβολή των οδών Αιόλου 98 και Σταδίου, μας αιφνιδιάζει ένας άλλος εξίσου δυσνόητος και δυσεξήγητος τίτλος, με κεφαλαία γράμματα: We are Jennyfer. Jennyfer Out let. Παράλληλα, σε πολλά σημεία της πρωτεύουσας, μια αλυσίδα καταστημάτων τιτλοφορούνται με τον ακατανόητο τίτλο: any time... markets(!).

Η απαράδεκτη αυτή χρήση των ξενόγλωσσων επιγραφών, η οποία, δίκην πλημμυρίδας, έχει προσλάβει απειλητικές διαστάσεις, σε πανελλήνια κλίμακα, είναι άκρως επικίνδυνη για τη γλωσσική μας ταυτότητα.

Εύλογα διερωτάται κανείς τι εξυπηρετούν οι, προφανώς λόγω εντυπωσιασμού και ξενομανίας, ετερόγλωσσοι όροι, ενίοτε ακατανόητοι από το ευρύτερο κοινό, που δεν είναι, άλλωστε, υποχρεωμένο να γνωρίζει την αγγλική γλώσσα, την οποία, δυστυχώς, παλαιότερα η υπουργός Παιδείας είχε προτείνει να καθιερωθεί ως επίσημη δεύτερη γλώσσα(!).  Εξάλλου, η χρήση ξενόγλωσσων επιγραφών αντίκειται στην ελληνική νομοθεσία, παλαιότερα του Εμπορικού Δικαίου, και νυν στην ισχύουσα νομολογία (Νόμος 2946/2001 – ΦΕΚ Α΄ 224), που ρητώς ορίζει στο άρθρο β. «Οι επιγραφές με τις οποίες προσδιορίζονται η θέση, η διεύθυνση, η ιδιότητα ή η επωνυμία και το αντικείμενο δραστηριότητας, ενώσεως φυσικών προσώπων ή νομικών προσώπων δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου γράφονται υποχρεωτικώς στην ελληνική γλώσσα. Επιτρέπεται επιπρόσθετη αναγραφή της επιγραφής σε άλλη γλώσσα με μικρότερα στοιχεία».

Για τις παραβάσεις των σχετικών διατάξεων προβλέπονται διοικητικές κυρώσεις, εν πολλοίς ανεκτέλεστες.

Συνεπώς, η Πολιτεία, με τους αρμόδιους φορείς, οφείλει να ασχοληθεί προσηκόντως με το μείζον αυτό θέμα, γιατί ουδεμία δικαιολογία ευσταθεί για την ανοχή των αποκλειστικά ξενόγλωσσων επιγραφών. Αυτή η ανεκτικότητα της δουλοπρεπούς παρανομίας προσβάλλει βάναυσα τη γλωσσική μας υπόσταση, δίνοντας, παράλληλα, αφορμή και στους ξένους επισκέπτες για ειρωνικά σχόλια, σε βάρος της χώρας μας, που απαξιώνει την επίσημη γλώσσα της.

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ. φ. Επίτιμος σχολικός σύμβουλος, ειδικός γραμματέας της ΠΕΦ

«Σταύρο Ξαρχάκο, εκ βαθέων ευχαριστώ»

Κύριε διευθυντά
Δεν είναι ο Σταύρος Ξαρχάκος ογδόντα χρόνων. Είναι 4x20. Μπράβο σ’ αυτούς που σκέφτηκαν να φέρουν πρόσφατα στην πόλη μας αυτόν τον τετράκις έφηβο. Γιατί για τέτοιον πρόκειται. Οταν βλέπεις έναν άνθρωπο ογδόντα χρόνων να παθιάζεται τόσο πολύ με τη λέξη, με το κάθε γράμμα, με την κάθε έννοια, το κάθε ηχόχρωμα, την ένταση, τα ξεσπάσματα, τον ρυθμό, τις αρμονίες, τι άλλο μπορείς να σκεφτείς από το ότι αυτός ο άνθρωπος είναι χωρίς ηλικία και ίσως χωρίς κάτι το μετρήσιμο; Πώς να μετρήσεις αυτό το πάθος, την έκρηξη, την ανάγκη να βγάλει από τους μoυσικούς του ό,τι καλύτερο και ομορφότερο έχουν. Με τι να μετρήσεις αυτή τη φαντασία στις ενορχηστρώσεις στις ρυθμικές εναλλαγές (που στο «Προσκύνημα» στο ρεφρέν έγινε κεκαλυμμένο ταγκό), τις περίτεχνες ουρές (κόντες). Ο Τσιτσάνης έκανε πάντα περίτεχνες εισαγωγές. Ο Ξαρχάκος πάει παραπέρα και κάνει και περίτεχνα τελειώματα.  Σκεφτήκαμε πολλοί Καβαλιώτες ότι και πέρυσι και φέτος Ξαρχάκος πάει πολύ. Τίποτα όμως δεν ήταν επανάληψη. Οι εισαγωγές, οι αυτοσχεδιασμοί, οι ρυθμοί, οι επεξεργασίες στα διάφορα μοτίβα, το ύφος των τραγουδιών, η έκφραση, οι ανάσες. Ολα διαφορετικά. Η Πρωτοψάλτη εκφραστικότατη σε όλα σχεδόν τα κομμάτια (ακόμα και σε αυτά που είναι τραγουδισμένα από ανδρικές φωνές) με πολύ κέφι και με μεγάλη σοβαρότητα και σεβασμό. Κατάφερε να πάρει από τον κόσμο ίσως το μεγαλύτερο χειροκρότημα σ’ ένα τραγούδι από τα πιο άγνωστα της βραδιάς, το «Ανθρωπάκια του σωλήνα» του Ν. Γκάτσου. Η συναυλία άρχισε (με καθυστέρηση 20 λεπτών και γεμάτο το θέατρο από πολύ όμορφο κόσμο) με το ποίημα του Νίκου Γκάτσου «Τούτος ο τόπος». «Τούτος ο τόπος είν’ ένας μύθος… είν’ ένας κήπος… είν’ ένας βράχος σαν σπαθί κοφτερός που ο σοφός ο καιρός θα τον κάνει τραγούδι». Μόνο που ο Ξαρχάκος έβαλε το χεράκι του πιο μπροστά απ’ τον καιρό κι έκανε την Ελλάδα του Ν. Γκάτσου υπέροχο τραγούδι και χάρισε σ’ εμάς μια ιστορική βραδιά. Τους ευχαριστούμε ΟΛΟΥΣ.

ΥΓ. Ας δείξουμε λίγο σεβασμό στην παράκληση της παραγωγής στο θέμα της απαγόρευσης φωτογραφιών και βιντεολήψης.
(Για τους διοργανωτές –δεν ξέρω ποιος φταίει– ίσως πρέπει να σκεφτούμε λίγο πιο «οικογενειακά». Ποιος το αποφάσισε το 17 και 20 ευρώ; Πώς μπορεί μια οικογένεια με δυο παιδιά να πληρώσει 68 ή 80 ευρώ; Και δεν είναι μόνο η συναυλία, είναι και τα θέατρα.)

Κ. Κατιωνης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ