Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Για το Φράιμπουργκ μεταξύ αναγνωστών

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 12ης Σεπτεμβρίου, στη σελίδα που δημοσιεύονται τα Γράμματα Αναγνωστών, δημοσιεύθηκε επιστολή του κ. Γ. Κυρμούση με τον τίτλο «Τα αρχαία ελληνικά και οι Γερμανοί» η οποία αναφέρεται στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ όπου στην είσοδο ενός από τα παλαιότερα κτίριά του υπάρχουν τα αγάλματα του Ομήρου και του Αριστοτέλη, στη βάση των οποίων είναι χαραγμένα με αρχαιοελληνικούς χαρακτήρες αποφθέγματα του καθενός. Ολα όσα αναφέρει στην επιστολή του ο κ. Κουρμούσης είναι σωστά, πλην ενός λάθους, τη διόρθωση του οποίου ας μου επιτρέψει. Στη βάση του αγάλματος του Ομήρου, εκτός από το όνομά του όπως και του Αριστοτέλη που αναφέρονται στην ελληνική, αναφέρεται στην αρχαιοελληνική το «Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων» και όχι το «Είς οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης».

Νικολαος Τασιος

«Μεταφράζοντας» τον πρωθυπουργό

Κύριε διευθυντά
Ο πρωθυπουργός, κατά τη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, σε μία ερώτηση σχετικά με τη φυγή νέων συμπολιτών μας στο εξωτερικό, απάντησε: «Ενας από τους εθνικούς, θα έλεγα, στόχους του επόμενου διαστήματος είναι να ξανακερδίσουμε τους νέους ανθρώπους που έφυγαν στο εξωτερικό ή, τουλάχιστον, να αναστρέψουμε, να σταματήσουμε αυτή τη διαρροή νέων ανθρώπων. Υψηλά εξειδικευμένων, μορφωμένων, που φεύγουν στο εξωτερικό για να κτίσουν μια καλύτερη ζωή, ένα καλύτερο μέλλον, με πολύ καλύτερες συνθήκες μισθών, αλλά δεν φαντάζομαι με καλύτερες συνθήκες ζωής». Με την απάντηση αυτή ο πρωθυπουργός αποδίδει ουσιαστικά τη σύγχρονη μετανάστευση που ζούμε αποκλειστικά και μόνο στην επιδίωξη καλύτερων οικονομικών απολαβών από την εργασία, καθώς κατά τα λοιπά θεωρεί ότι οι συνθήκες ζωής στη χώρα μας είναι καλύτερες από αυτές των χωρών όπου μετακόμισαν κατά τα χρόνια της παρούσας κρίσης πολλοί Ελληνες. Με αυτή την επισήμανση, μάλιστα, στον λόγο του, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι –κατά κάποιο τρόπο– τους επικρίνει, επειδή φεύγουν μόνο και μόνο για έναν καλύτερο μισθό, ενώ οι συνθήκες ζωής εν γένει στη χώρα μας είναι καλύτερες. Στην ίδια συνέντευξη Τύπου, βεβαίως, είπε: «Αλλά, αν είναι κάτι το οποίο διαφοροποιεί εμάς, αυτό δεν είναι το αν είμαστε καλύτεροι ή χειρότεροι διαχειριστές κρίσης. Θα μπορούσε κανείς να κάνει κριτική ως προς αυτό. Αυτό που διαφοροποιεί εμάς είναι αυτό που εμείς ονομάζουμε ηθικό πλεονέκτημα». Ισως λοιπόν οι καλύτερες συνθήκες ζωής στη χώρα μας να συνδέονται με το (ονομαζόμενο) ηθικό πλεονέκτημα και να μην έχουν καμία σχέση με την αποτελεσματικότητα στη διαχείριση κρίσεων και καταστάσεων (στην Παιδεία, την υγεία, την ασφάλεια κ.λπ.). Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει μπροστά του το δύσκολο έργο πώς θα προσεγγίσει τους οπαδούς αυτού του «ηθικού πλεονεκτήματος» όχι μόνο προεκλογικά, αλλά κυρίως μετεκλογικά εάν γίνει πρωθυπουργός. Αξιοσημείωτη είναι η προσέγγιση των Αμερικανών πολιτών από στέλεχος της κυβέρνησης του προέδρου των ΗΠΑ με το πρόσφατο ανώνυμο άρθρο του στους New York Times. Αρχικά στο κείμενό του αποδέχεται ότι προφανώς από την παρούσα διοίκηση έχουν γίνει και θετικά πράγματα. Εν συνεχεία επιτίθεται στον πρόεδρο για τον τρόπο λήψεως των αποφάσεων, την απρόβλεπτη συμπεριφορά του κ.λπ., αναφερόμενος σε ειδικότερα εσωτερικά ζητήματα. Τελειώνοντας γράφει: «Ολοι οι Αμερικάνοι πρέπει να απελευθερωθούν από την παγίδα των διακρίσεων μεταξύ των κοινωνικών ομάδων, με τον υψηλό (δύσκολο) στόχο να ενωθούν μέσα από τις κοινές αξίες και την αγάπη για το μεγάλο αυτό έθνος… Υπάρχει μία σιωπηλή αντίσταση μέσα στη Διοίκηση από ανθρώπους που επιλέγουν να βάλουν πρώτα την πατρίδα. Αλλά η πραγματική διαφορά θα γίνει από τους απλούς πολίτες, πέρα και πάνω από την πολιτική, με την προσέγγιση μιας κοινής θέσης, να απεκδυθούν τις διάφορες ετικέτες, υιοθετώντας μία: αυτή του Αμερικάνου». Η ευθύνη δηλαδή, λέει ο ανώνυμος, δεν είναι μόνο δική μας (των πολιτικών και των συνεργατών τους), αλλά και δική σας. Δική μας, όλων των απλών πολιτών, μαζί.

Κωνσταντινος Μ. Λιδωρικης, Αθήνα

Αλλο να μιλάς κι άλλο να ξέρεις να μιλάς

Κύριε διευθυντά
Η εκφορά του προφορικού πολιτικού λόγου («συμβουλευτικού» κατά τη Ρητορική του Αριστοτέλους) έχει ιδιαίτερα υψηλές απαιτήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι από την αρχαιότητα ο «ρήτωρ» είναι το πρότυπο του πολίτη και η ρητορική «δύναμις» το κύριο προσόν για την ανάδειξη στα αξιώματα του δήμου.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι πολιτικοί μας δεν χαρακτηρίζονται από ρητορική ικανότητα υψηλής στάθμης. Η ποιότητα λόγου τους είναι μετρία ή κακή και αντανακλά την ποιότητα της πολιτικής ζωής του τόπου. Και αν, όπως διέγνωσε ο Αγγλος φιλόσοφος J. L. Austin, με τις λέξεις δεν μιλάμε απλώς αλλά και «κάνουμε» πράγματα, τότε η παθογένεια του πολιτικού λόγου δεν αντανακλά μόνο αλλά και οδηγεί στην παθογένεια της ασκούμενης πολιτικής. Οι εμφανίσεις πολιτικών της νεότερης γενιάς των σαραντάρηδων στο πλαίσιο τηλεοπτικών εκπομπών, δίνουν εύγλωττα παραδείγματα τέτοιας παθογένειας και απογοητεύουν. Πριν από λίγο καιρό, σε γνωστό κανάλι, εκπρόσωποι κομμάτων προσπαθούσαν, ατυχώς, να ασκήσουν τη λεπτή τέχνη της ειρωνείας με χονδροειδείς, άσχετες και αντιαισθητικές αναφορές στην αριστεροχειρία. Πρόσφατα η αμφίσημη λέξη «καταδικάσθηκε» χρησιμοποιούνταν αμαθώς από νεαρά πολιτικό στη θέση της ακριβούς φράσης «καταδικάσθηκε πρωτοδίκως». Και ποιος θα μπορούσε να ξεχάσει το θλιβερό εκείνο στιγμιότυπο, κατά το οποίο, πολιτικός νεοσσός σαλιάριζε ως πεινασμένος κορτάκιας, ενόσω τον καλωσόριζε στην εκπομπή της ευειδής δημοσιογράφος, αντί να κοιτάξει να αρθρώσει λόγο πολιτικό;

Η στοιχειώδης επάρκεια στις υψηλές απαιτήσεις της δημόσιας ρητορείας ούτε χαρακτηρίζει ούτε και απασχολεί ιδιαίτερα τη φιλόδοξη γενιά των σαραντάρηδων. Τους έχει δώσει το παράδειγμα ένας ρητορικώς μέτριος αλλά επικοινωνιακώς επιτήδειος πρωθυπουργός. Και βιάζονται να μας κυβερνήσουν, πριν ακόμη μάθουν πώς να ομιλήσουν.

Κ. Τεισιας, Αθήνα

Πεδίον του Αρεως, αυτό το όνειδος

Κύριε διευθυντά
Απαντες οι πολιτικοί σχηματισμοί. Μέσω των ρητορικών «ζογκλέρ» που διαθέτουν εν αφθονία. Αυτούς που ο –κυρίαρχος λαός–, με την άδολη ψήφο του, τους έχει επιβραβεύσει. Ολοι χρησιμοποιούν την ίδια ρήση-καρμπόν: «Δημιουργούμε την Ελλάδα του μέλλοντος»! Και όταν το ψάξεις το θέμα επισταμένως... πληροφορείσαι –βιωματικά– ότι είναι «άνθρακες ο θησαυρός»!

Η Ελλάδα, που σου έχουν φτιάξει, είναι παρασάγγας χειρότερη από την παλιά Ελλάδα, που ζούσες στο παρελθόν. Ενα απλό παράδειγμα θα προσπαθήσω να μεταδώσω περιγράφοντας την άθλια κατάσταση που επικρατεί στο Πεδίον του Αρεως. Ενας υπέροχος, καταπράσινος πνεύμονας πρασίνου υπήρχε –στην παλιά Ελλάδα– που λειτουργούσε εν πλήρει τάξει και γαλήνη. Και το σπουδαιότερο, με απαστράπτουσα καθαριότητα. Τώρα ο παράδεισος αυτός –υπό προοδευτική μορφή– είναι απλησίαστος. Εχει δημιουργηθεί ένα εχθρικό περιβάλλον. Στοίβες σκουπίδια, κατεστραμμένα παγκάκια, εξαθλιωμένοι ναρκομανείς και έμποροι του λευκού θανάτου. Τις παλιές εποχές το Αλσος αποτελούσε έναν επίγειο παράδεισο. Πολλές παιδικές χαρές με παιχνίδια. Τώρα κάποιοι αφαίρεσαν το δικαίωμα στο παιχνίδι για τα παιδιά! Αλήθεια, ποιοι είναι αυτοί; Το Αλσος δεν ήταν περιφραγμένο με κάγκελα. Υπήρχε ένα κέντρο διασκεδάσεως μέσα στο Αλσος. Ο λαός το αποκαλούσε «Αλσος του Οικονομίδη»! Το πρόγραμμα του κέντρου τελείωνε 2.30-3 τη νύχτα. Δεν υπήρχε κανένας φόβος, ο κόσμος περπατούσε πεζή μέσα από τα δρομάκια με συντροφιά το τραγούδι του γκιώνη, μέχρι να φθάσει στη λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Σήμερα, στο Αλσος ενεδρεύει φόβος και τρόμος. Εώς χθες είχαν εγκατασταθεί εκατοντάδες παράνομοι μετανάστες από όλες τις χώρες του κόσμου. Ασχημονούσαν, είχαν γεμίσει τον χώρο που άλλοτε έσφυζε από καθαριότητα με κουρέλια και παντός είδους σκουπίδια.

Λαμπρος Ματθαιος, Συγγραφέας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ