Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Μνημονεύοντας Λεωνίδα Κύρκο

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Τσίπρας στον λόγο του στη Θεσσαλονίκη (8/9/2018) αναφέρθηκε στους κοινούς αγώνες των Αμερικανών –«Δολοφόνοι των λαών»– και των Ελλήνων, για την ελευθερία και τη δημοκρατία. Είχε όμως ο λόγος του ηθελημένα κενά εις βάρος της ιστορικής αλήθειας, ώστε η τελευταία να δεινοπαθήσει και πάλι. Ανέφερε ότι οι λαοί μας πολέμησαν το 1940 τον φασισμό και τον ναζισμό, ενώ παρέλειψε –παραβιάζοντας την ιστορική αλήθεια– να αναφερθεί στη βοήθεια προς την Ελλάδα, οικονομική και στρατιωτική.

Το 1948-1949 στον αγώνα για να παραμείνει ελεύθερη και δημοκρατική. Το 1948-49 ο ένοπλος κομμουνισμός, ονομαζόμενος τότε «Δημοκρατικός Στρατός», επεδίωκε να την αποσπάσει από τον ελεύθερο και δημοκρατικό κόσμο της Ευρώπης και να την εντάξει στον κομμουνιστικό κόσμο της στυγνής και αιματοβαμμένης δικτατορίας του «πατερούλη» Στάλιν!

Ο Λεωνίδας Κύρκος στο τελευταίο του βιβλίο έγραψε: «Ευτυχώς που χάσαμε σύντροφοι γιατί η Ελλάδα θα απελευθερωνόταν το 1992 με την κατάρρευση του κομμουνισμού». Η ιστορία δεν ξαναγράφεται, δεν παραποιείται, δεν διαστρεβλώνεται. Στον Γράμμο και στο Βίτσι το 1949 νίκησαν η Δημοκρατία και η ελευθερία επειδή οι «δολοφόνοι των λαών» βοήθησαν την Ελλάδα οικονομικά και στρατιωτικά. Τα γεγονότα είναι η αλήθεια και η αλήθεια είναι ισχυρότερη από την προπαγάνδα και τη δημαγωγία. Μπορεί να δεινοπαθεί, αλλά τελικά επικρατεί.

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο ΣτΕ, πρώην επιστημονικός συνεργάτης του «Αρχείου Νομολογίας», νομικός συγγραφέας

Περί Κοινωνιολογίας, Λατινικών, διδασκαλίας

Κύριε διευθυντά
Κύμα αντιδράσεων έχει προκαλέσει η πρόταση του υπουργείου Παιδείας περί κατάργησης των Λατινικών από το σύστημα των Πανελληνίων Εξετάσεων και αντικατάστασή τους από την Κοινωνιολογία. Οι ενστάσεις που προβλήθηκαν ήταν πολλές και προς διαφορετικές κατευθύνσεις.

Οι υπέρμαχοι των Λατινικών ανήγαγαν το πρόβλημα στην προσπάθεια της κυβέρνησης να «προπαγανδίσει» πολιτικές θέσεις και ιδεολογίες μέσω της προώθησης μαρξιστικών και εν γένει αριστερών αντιλήψεων των οποίων βρίθει το «αντίπαλο δέος». Αλλοι επισημαίνουν και κατακρίνουν τις συστηματικές απόπειρες των κυβερνώντων να υποβαθμίσουν την κλασική παιδεία, μνημονεύοντας τις πρόσφατες αλλαγές στην εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών στις τάξεις του γυμνασίου.

Οι υποστηρικτές, από την άλλη, της Κοινωνιολογίας αντέταξαν την «κονσερβοποίηση» που έχουν υποστεί τα τελευταία χρόνια τα Λατινικά, τονίζοντας πως στο μάθημα αυτό η στείρα αποστήθιση αποτελεί πλέον τον κανόνα εκμάθησής τους. Κοινό πρόβλημα με πολυπληθείς προσεγγίσεις, κινούμενες όλες γύρω από έναν άξονα: Μαύρο ή άσπρο, Λατινικά ή Κοινωνιολογία.

Σε μια χώρα όπου η κοινωνική, πολιτική και πάσης φύσεως πόλωση συνιστά καθημερινό φαινόμενο, η προοπτική μιας μέσης λύσης, ενός «γκρι» φαντάζει ουτοπία. Γιατί, λοιπόν, αντί να φιλονικούμε για το ποιο μάθημα θα επικρατήσει, να μην ταχθούμε υπέρ μιας συνύπαρξης αυτών των δύο; Αναντίρρητα, η συμβολή και των δύο μαθημάτων στην καλλιέργεια των μαθητών είναι τεράστια.

Αφενός, τα Λατινικά φέρνουν τον νέο σε επαφή με την αρχαία γραμματεία, τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, εξευγενίζοντας, μέσω των πολύτιμων κειμένων τους το πνεύμα και την ψυχή.

Η κοινωνιολογία αφετέρου διδάσκει ύψιστες ανθρωπιστικές αξίες και ιδανικά, προετοιμάζοντας το άτομο για τη μετέπειτα ένταξη και συμμετοχή του στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι και τη συνακόλουθη ενεργό του δράση.

Ζητούμενο βέβαια και ευκταίο είναι να αναδιαμορφωθεί ο τρόπος διδασκαλίας αμφοτέρων των μαθημάτων, ώστε να καταστούν εκ νέου ελκυστικά στους μαθητές και να αποφευχθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η αποστήθιση που τα χαρακτηρίζει. Μόνο έτσι θα καταφέρει η νέα γενιά να ανακτήσει το ενδιαφέρον της για τα κλασικά γράμματα και να αλληλεπιδράσει ουσιαστικά μαζί τους.

Σταυρινα Κελεσιδου, Φοιτήτρια Νομικής

Οι πανεπιστημιακοί και «η» διάταξη

Κύριε διευθυντά
Σε πρόσφατο άρθρο του που επιγράφεται «Η κυβέρνηση διέγραψε χρέη πανεπιστημιακών», ο συντάκτης σας κ. Απόστολος Λακασάς αναφέρεται στη μη απόδοση, από ορισμένους πανεπιστημιακούς, του ποσοστού των εσόδων που απέκτησαν από την άσκηση ελευθέριου επαγγέλματος και στη χαριστική διάταξη του υπουργού Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου, με την οποία διέγραψε μέχρι και τα 2/3 των οφειλών τους. Μου γεννήθηκαν δύο ερωτήματα:

α. Η μη απόδοση των οφειλομένων στα πανεπιστημιακά ιδρύματα παραβαίνει διάταξη νόμου, άρα είναι παράνομη. Μπορεί ο υπουργός να «αμνηστεύσει» εκ των υστέρων την παρανομία αυτή;

β. Τα έσοδα από την άσκηση ελευθερίου επαγγέλματος δηλώθηκαν πλήρως στην εφορία (αν δηλώθηκαν) ή περικομμένα κατά το ποσοστό που υποχρεούντο οι συγκεκριμένοι πανεπιστημιακοί να αποδώσουν στα ιδρύματα;

Σημειωτέον ότι η άσκηση ελευθέριου επαγγέλματος από πανεπιστημιακούς έχει κατ’ επανάληψη καταγγελθεί από τους αντίστοιχους ιδιώτες επαγγελματίες ως αθέμιτος ανταγωνισμός, καθώς οι συγκεκριμένοι πανεπιστημιακοί εκμεταλλεύονται αφενός τον τίτλο τους (ο οποίος σε ορισμένα επαγγέλματα «φέρνει» πελάτες), αφετέρου τον εξοπλισμό των πανεπιστημίων και το δωρεάν φοιτητικό δυναμικό προς όφελός τους.

Δρ Χρηστος Τσατσανιφος, Πολιτικός Μηχανικός

Καθαρές κουβέντες για τα οκτάνια

Κύριε διευθυντά
Ο αριθμός οκτανίων της βενζίνης είναι η ικανότητα αντοχής της στην εκρηκτική καύση (knocking). Οσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός οκτανίων, τόσο μεγαλύτερη η αντοχή της βενζίνης σε εκρηκτική καύση. Εκρηκτική καύση είναι αυτό που λέγεται κοινώς «χτυπάνε τα πυράκια». Οταν συμβαίνει, είναι, σε βάθος χρόνου, καταστροφική για τη μηχανή, λόγω των λίαν υψηλών θερμοκρασιών και πιέσεων που αναπτύσσονται στους κυλίνδρους της μηχανής.

Οσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός συμπιέσεως (Compression Ratio ή C/R) της βενζινομηχανής, τόσο μεγαλύτερος πρέπει να είναι ο αριθμός οκτανίων της βενζίνης που χρησιμοποιούμε. Χονδρικά, για C/R πάνω από 11:1, απαιτείται βενζίνη με αριθμό οκτανίων άνω των 95.

Σήμερα οι περισσότερες βενζινομηχανές των αυτοκινήτων έχουν C/R μικρότερο και του 10:1 και η πλέον φτωχή βενζίνη σε αριθμό οκτανίων είναι 95. Αρα τα περισσότερα αυτοκίνητα δεν απαιτείται να χρησιμοποιούν βενζίνη με αριθμό οκτανίων πάνω από 95.

Συνήθως ο τύπος της βενζίνης που πρέπει να χρησιμοποιείται δίνεται από τον κατασκευαστή και αναγράφεται στο εγχειρίδιο του οδηγού τού κάθε αυτοκινήτου. Διαφημίσεις των εταιρειών καυσίμων, του τύπου «χρησιμοποιείτε βενζίνη 97 ή 100 οκτανίων για να έχετε καλύτερη απόδοση της μηχανής, καθαρότερη μηχανή, να κάνετε περισσότερα χιλιόμετρα» κ.λπ., δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αν ο βενζινοκινητήρας του αυτοκινήτου μας δεν απαιτείται να χρησιμοποιεί τέτοια βενζίνη.

Σας παραθέτω, σε μετάφραση, τι γράφουν στο βιβλίο τους «Internal Combustion Engines», εκδόσεις U.S. Naval Institute, οι P. Gill, J. Smith, E. Ziurys: «Εντούτοις για μια δεδομένη μηχανή, η χρήση καυσίμου βαθμού αντοχής σε εκρηκτική καύση (σ.μτφρ.: δηλ. αριθμού οκτανίων) μεγαλύτερου από αυτόν που είναι αναγκαίος για να εμποδίσει εκρηκτική καύση, για τις συνθήκες λειτουργίας αυτής της μηχανής, είναι μια οικονομική απώλεια». Δηλαδή δεν έχεις κανένα όφελος παρά μόνο απώλεια χρημάτων. Και εδώ αντιστρέφεται η αρχή: «Δεν υπάρχει απολαβή χωρίς απώλεια» και γίνεται «Υπάρχει απώλεια χωρίς απολαβή».

Ματθαιος Μ. Δημητριου, Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ