ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Οικιακή ψυχαγωγία

Προσπαθώντας να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν το έχει παρακολουθήσει ποτέ τι ακριβώς είναι το «BoJack Horseman», συνειδητοποιείς ότι κανένας ορισμός δεν είναι επαρκής. Ας πούμε αρχικά ότι πρόκειται για μια animation κωμική σειρά με πρωταγωνιστή ένα ανθρωπόμορφο άλογο. Τον BoJack Horseman. Έναν πρώην τηλεοπτικό σταρ, που πλέον, στα 50 του, βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση: αλκοόλ, κατάθλιψη, ενοχές και άβολες σχέσεις. «Πρέπει να κάνω ένα μπάνιο, ώστε να μην μπορώ να καταλάβω αν κλαίω ή όχι», λέει κάποια στιγμή.   

Η πέμπτη σεζόν της σειράς μόλις παρουσιάστηκε από το Netflix και δεν είναι ακόμη γνωστό αν θα υπάρξει επόμενη, παρά το ότι αυτά τα χρόνια, και έπειτα από ένα μουδιασμένο ξεκίνημα, το «BoJack Horseman» υπήρξε η «πιο έξυπνη κωμωδία της τηλεόρασης», όπως σχολίασε και το περιοδικό Atlantic. Η σειρά, πάντως, είναι κατάμαυρη και η συνεχής εναλλαγή του τραγικού και του κωμικού στοιχείου γεννά μια αλλόκοτη πραγματικότητα - υπάρχουν φορές που, ως τηλεθεατής, βρίσκεσαι στην αμήχανη θέση να νιώθεις συναισθηματική φόρτιση παρακολουθώντας τον διάλογο ενός αλόγου με μια ροζ γάτα. Όχι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι (καρτούν) στη σειρά. Υπάρχουν. Και συνυπάρχουν σαν να μην τρέχει τίποτα με τα ανθρωπόμορφα ζώα. 

Το είδος των animation σειρών ενηλίκων επί της ουσίας οφείλει την ύπαρξή του στη σχεδόν τριακονταετή και σαρωτική πορεία των «Simpsons» και σε δεύτερο επίπεδο στην επιτυχία των άμεσων απογόνων του, όπως το «South Park» ή το «Family Guy». Με αυτές τις βάσεις, εδώ και περίπου μία δεκαετία άρχισαν να ξεπετάγονται σειρές που ξέφυγαν από τη θεματολογία της οικογένειας ή της παρέας, διέγραψαν τη λογική της φάρσας και ωρίμασαν ως «κανονικά» τηλεοπτικά σόου. Είναι η νέα γενιά «μεγαλίστικων» κινουμένων σχεδίων, από το «Archer» και το «Rick and Morty» μέχρι το περσινό «Big Mouth» και φυσικά το «BoJack Horsman», το οποίο παρεμπιπτόντως χαρακτηρίστηκε από το περιοδικό Thrillist ως η κορυφαία παραγωγή της μικρής ιστορίας του Netflix. 

Μέσα από το υπαρξιακό δράμα και τη μηδενιστική φιλοσοφία του BoJack, οι σεναριογράφοι της σειράς σατιρίζουν την κουλτούρα της σόουμπιζ με καταιγισμό ποπ αναφορών, πνευματώδεις ατάκες και γκεστ «εμφανίσεις» διάσημων προσωπικοτήτων, από την Μπιγιονσέ και τον Ντάνιελ Ράντκλιφ μέχρι τον Πολ Μακάρτνεϊ και τον Τζ. Ντ. Σάλιντζερ. Ναι, τον Σάλιντζερ, ο οποίος εμφανίζεται ολοζώντανος, καθώς φαίνεται ότι είχε σκηνοθετήσει τον θάνατό του. Τον βλέπουμε να δουλεύει σε ένα ποδηλατάδικο(!) και να δημιουργεί ένα τηλεοπτικό σόου με τον απίθανο τίτλο «Hollywoo Stars and Celebrities: What Do They Know? Do They Know Things? Let’s Find Out». Πώς να υπάρχει επαρκής ορισμός για μια σειρά που προβάλλει κάτι τέτοιο; ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ