Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Τι λέτε; Η Regina αγαπάει τα ρόδα;

Κύριε διευθυντά
Τα συγχαρητήριά μου στον κ. Νότη Παπαδόπουλο, που είχε το θάρρος να διατυπώσει απερίφραστα τη γνώμη του για τη διδασκαλία των Λατινικών: ότι ήταν (και είναι) όχι μόνο άχρηστη, αλλά και ψυχοφθόρος.

Τολμώ να πω ότι το ίδιο ισχύει και για τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών. Δεν αμφισβητώ τη διαχρονική αξία της Αρχαίας Ελληνικής και Λατινικής Γραμματείας στη διαμόρφωση της μεσαιωνικής και νεωτερικής σκέψης. Ας δώσουμε την ευκαιρία στους νέους μας να γνωρίσουν κάτι από αυτή τη σκέψη, μέσα από μεταφρασμένα κείμενα (έγκυρα σχολιασμένα) και όχι από τη διδασκαλία του «Ερως ανίκατε μάχαν» και του «Regina rosas amat». Ας επικεντρωθούμε στα σημαντικά και ας αφήσουμε την εκμάθηση Αρχαίων και Λατινικών στους φιλολόγους.

Παρεμπιπτόντως,  με αφορμή την επιστολή της κ. Ευθυμιάδου-Κατσούνη: Γιατί αυτή η θρηνωδία (διαπρέπει σε αυτήν ο κ. Γιανναράς) για την καθιέρωση του μονοτονικού, που «αποκόπτει τη γλώσσα από τις ρίζες της»; Χρησιμοποιούσαν τόνους και πνεύματα ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Θουκυδίδης; Γιατί πρέπει να επιμένουμε στην αποτυχημένη προσπάθεια των Αλεξανδρινών γραμματικών να διδάξουν αττική προσωδία στους «βάρβαρους» των ελληνιστικών κρατών; Οι βάρβαροι επέβαλαν τη δική τους εκφορά και αυτή χρησιμοποιούμε, μας αρέσει-δεν μας αρέσει.

Οσο για την έκθεση ιδεών, καλώς καταργήθηκε. Ούτε στη συγκρότηση της σκέψης συνέβαλλε ούτε σε τίποτε άλλο. Κατέληγε σε μια (καλογραμμένη ή κακογραμμένη) συρραφή κοινοτοπιών, σύμφωνα πάντα με τις εκάστοτε κρατούσες «ιδεολογικές» αντιλήψεις. Υπήρξε ποτέ η δυνατότητα κάποιος μαθητής με κριτική σκέψη (αυτό δεν είναι το ζητούμενο;) να θίξει τις παθογένειες της αγίας τριάδας «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» χωρίς το γραπτό του να μηδενιστεί; Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να καλλιεργηθεί η σκέψη και αν η κ. φιλόλογος δεν τους γνωρίζει, ας φροντίσει να τους μάθει.
Νικος Τσαπαρας


Ο «μαύρος χρυσός» της γαστρονομίας δεν διέλαθε την προσοχή των αρχαίων Ελλήνων, οι οποίοι τιμούσαν τα αυγά του οξυρρύγχου πολύ πριν το χαβιάρι γίνει συνώνυμο της υπερπολυτελούς απόλαυσης σε δείπνα των απανταχού εχόντων. Η ταινία «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι» του Γιάννη Σμαραγδή περιγράφει το δαιμόνιο του μετέπειτα εθνικού ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη, ο οποίος οσμίστηκε ευρισκόμενος στη Ρωσία τον θησαυρό που έτρεφε η Κασπία θάλασσα. Ο επιστολογράφος της «Κ» παραθέτει τον απολαυστικό διάλογο δύο κουμπάρων, όταν ο φιλοξενούμενος έκανε κατάχρηση της έμπνευσης του οικοδεσπότη να τον εντυπωσιάσει...

Καλό το χαβιάρι, αλλά πάρε και καμιά ελιά ρε κουμπάρε, θα με πτωχεύσεις

Κύριε διευθυντά
Ο μακαριστός Γεώργιος Ράμμος (1902-1987) καταγόταν από το Κορακοβούνι Αρκαδίας και ήταν καθηγητής της Πολιτικής Δικονομίας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Για να γίνεται πιο κατανοητό το μάθημά του έφερνε συχνά παραδείγματα κυρίως από τη ζωή και τους ανθρώπους του χωριού του. Οι ιστορίες αυτές πραγματικές ή φανταστικές περιείχαν πάντα το στοιχείο του χιούμορ και ήσαν στο έπακρο διδακτικές και ηθοπλαστικές.

«Ο μπαρμπα-Γιώργης, συγχωριανός μου, ήταν φιλόξενος άνθρωπος. Κάποτε κάλεσε έναν κουμπάρο του να του κάνει το τραπέζι. Για να τον εντυπωσιάσει περισσότερο πλήρωσε ένα σεβαστό ποσό και αγόρασε χαβιάρι πρώτης ποιότητας. Το μενού ήταν πλουσιότατο.

Ο κουμπάρος του δεν είχε ξαναφάει χαβιάρι και δεν τολμούσε να δοκιμάσει. Ο οικοδεσπότης το παρατήρησε και τον παρότρυνε: “Κουμπάρε, πάρε και χαβιάρι”. Ο φιλοξενούμενος δοκίμασε, του άρεσε πολύ και συνέχισε να τρώει μόνο χαβιάρι. Ο οικοδεσπότης σφίχτηκε στην αρχή, μετά δεν άντεξε και του είπε:

– Κουμπάρε, πάρε και καμιά ελιά.

– Καλό ’ν’ και το χαβιάρι, του απάντησε ο κουμπάρος.

– Καλό αλλά ακριβό, ανταπάντησε ο φιλοξενών.

– Ακριβό αλλά του αξίζει, συμπλήρωσε ο φιλοξενούμενος και συνέχισε να τρώει το χαβιάρι σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο στο τραπέζι!...»

Το «κουμπάρε, πάρε και καμιά ελιά» είναι η ένσταση. Το «καλό ’ν’ και το χαβιάρι» είναι η αντένσταση. Το «καλό αλλά ακριβό» είναι η επανένσταση. Το «ακριβό αλλά του αξίζει» είναι η επαναντένσταση!...

Ξεχνιέται ποτέ τέτοια διδασκαλία; Πείτε μου. Ξεχνιέται;

Μιχαλης Ιω. Μιχαλακοπουλος, Κυψέλη

Τι μας διδάσκει το ολλανδικό θαύμα

Κύριε διευθυντά
Επέστρεψα πρόσφατα από την πόλη Αϊντχόφεν της Ολλανδίας, όπου διέμεινα ένα μήνα για να βοηθήσω τα παιδιά μου να οργανώσουν τη νέα φοιτητική τους ζωή σε μια ιδιαίτερα ανεπτυγμένη δυτικοευρωπαϊκή χώρα.

Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι η χώρα δεν έχει φυσικό ή ορυκτό πλούτο, όμως η απουσία του συνετέλεσε στην ανάγκη να δημιουργηθεί ένα οργανωμένο σύστημα πλουτοπαραγωγικής οικονομίας και σε συνδυασμό με την τεχνολογική επανάσταση η Ολλανδία κατάφερε να εξελιχθεί στη δεύτερη μεγαλύτερη εξαγωγική δύναμη αγροτικών προϊόντων μετά τις ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας σύγχρονες μεθόδους παραγωγής όπως «γεωργία ακριβείας». Δηλαδή, η ανθρώπινη ευφυΐα μετέτρεψε μια αδυναμία σε πλεονέκτημα και απέδειξε ότι ο άνθρωπος είναι η πηγή που μπορεί να δημιουργήσει πλούτο. Βέβαια, είναι πραγματικά άξιον απορίας πώς αυτή η τεράστια αγροτική παραγωγή πραγματοποιείται σε μια πολύ πυκνοκατοικημένη χώρα, που η έκτασή της είναι μικρότερη από το 1/3 της έκτασης της Ελλάδας, ενώ το 1/4 του εδάφους της βρίσκεται κάτω από το ύψος της θάλασσας και προστατεύεται με 3.000 χιλιόμετρα υψηλής τεχνολογίας φραγμάτων. Θεωρώ ότι η επιτυχία εντοπίζεται στην άριστη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού, με την ανύπαρκτη γραφειοκρατία, δηλαδή, το κράτος έχει δημιουργήσει ένα αξιοκρατικό και σύγχρονο πλαίσιο αξιοποιώντας την ηλεκτρονική επανάσταση, ώστε να μπορέσει το ανθρώπινο ταλέντο να ευοδωθεί και η χώρα να προοδεύσει.

Η δεύτερη και σημαντικότερη παρατήρηση είναι ότι η γνώση συνδέεται άμεσα με τη βιομηχανία και την επιχειρηματικότητα. Το Αϊντχόφεν έχει γίνει η ευρωπαϊκή Σίλικον Βάλεϊ καθώς η περιοχή Brainport είναι η έδρα πολυάριθμων τεχνολογικών εταιρειών, και στο περίφημο κέντρο High Tech Campus Eindhoven συμμετέχουν 90 βιομηχανίες και 8.000 ερευνητές, που συνεργάζονται άμεσα ή έμμεσα με ερευνητικά πανεπιστήμια της περιοχής επενδύοντας στην έρευνα και την ανάπτυξη και δημιουργώντας καινοτόμα προϊόντα, ενώ παράλληλα προσφέρουν εργασία σε επιστήμονες με αξιόλογες αμοιβές καθώς σημειωτέον η ανεργία είναι μόλις 3%. Βέβαια, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω τον επαγγελματισμό που επικρατεί στις δημόσιες υπηρεσίες, τις εξαιρετικές υποδομές των πόλεων και των υπερσύγχρονων μεταφορικών μέσων, τους αψεγάδιαστους δρόμους και ποδηλατόδρομους, τα άνετα πεζοδρόμια και το φροντισμένο πράσινο, που κυριαρχεί σε κάθε τετραγωνικό μέτρο!
Το ολλανδικό θαύμα είναι αεροπορικώς μόλις τρεις ώρες μακριά μας και έχει πολλά να μας διδάξει. Αραγε εμείς μετά  τις οδυνηρές δοκιμασίες της κρίσης στη χώρα μας, έχουμε την ωριμότητα και τη θέληση να αλλάξουμε;

Κωνσταντια Τεκα-Ευσταθιου

Πολιτικός επιστήμων το καθεστώς Μεταξά και οι δικτατορίες

Κύριε διευθυντά
Υστερα από αρκετή αμφιταλάντευση, καταλήγω να σχολιάζω επιστολή του κ. Δημήτρη Γεωργαντά στο φύλλο της 22ας Σεπτεμβρίου. Οι λόγοι που με ώθησαν σε αυτήν την απόφαση: Κρίνω ατόπημα τη σκέψη του κ. Γεωργαντά ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, εάν εζούσε, θα συμφωνούσε… Δεν αναφέρεται κανείς με εικασίες σε τεθνεώτες. Υστερα μου ζητάει να καταδικάσω το κάψιμο βιβλίων το 1936· κάτι αυτονόητο για κάθε δημοκρατικό πολίτη. Γι’ αυτό περιττεύει καταδίκη ύστερα από 82 χρόνια. Τη βρίσκω άνευ ουσίας.

Καταλήγει ο κ. Γεωργαντάς: «...να μην ξεχνάμε τι έκαναν οι δικτατορίες στην πατρίδα μας». Πλάι πλάι η 4η Αυγούστου με την 21η Απριλίου. Σαν πολύ δεν πάει; Οχι, δεν ξεχνάω. Τον Μάη του 1967 (και συγγνώμη για την περιαυτολογία· η ανάγκη την προκαλεί) παραιτήθηκα από τη θέση διευθυντή στο υφυπουργείο Τύπου, για να μην υπηρετήσω τη χούντα. Αυτά για τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Συνάγεται η γνώμη μου για τις δικτατορίες.

Τώρα για τη «δικτατορία» Μεταξά. Γνώμες ειδικών. Γράφει ο Σπυρίδων Γ. Πλουμίδης, επίκουρος καθηγητής της Νεώτερης και Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας στο ΕΚΠΑ: «Δεν μπορούμε να μιλάμε για φασισμό per se παρά για υπερσυντηρητικό αυταρχισμό στην Ελλάδα του 1936-1941» («Το καθεστώς Ιωάννη Μεταξά», 2016. σελ. 179). Εξάλλου, ο διακεκριμένος σύγχρονος Αγγλος ιστορικός Ian Kershaw γράφει: «Οταν τελικά ο Χίτλερ αποφάσισε τον Μάρτη του 1941 να επέμβει, οι Γερμανοί δεν ήταν προετοιμασμένοι για μια τόσο δαπανηρή εμπλοκή στην Ελλάδα… Η βαλκανική περιπέτεια του Μουσολίνι… επροκάλεσε ευρύτερες συνέπειες, που επηρέασαν την πορεία του πολέμου» («Μοιραίες Επιλογές-Δέκα αποφάσεις που άλλαξαν τον κόσμο 1940-1941», εκδ. Πατάκης 1908). Λόγω της ελληνικής αντιστάσεως (του «Οχι») η μοιραία επιλογή του Μουσολίνι να επιτεθεί κατά της Ελλάδος κρίνεται ως μία από τις δέκα αποφάσεις το 1940-1941, που άλλαξαν τον κόσμο.
Ο Μεταξάς προετοίμασε την Ελλάδα να παίξει τον κρίσιμο ρόλο που έπαιξε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ηγήθηκε της ελληνικής αντιστάσεως και νίκης στο αλβανικό μέτωπο. Αν η Ελλάς είναι γεωπολιτικά αυτό που είναι σήμερα, του το οφείλει.

Νικ. Λ. Γ. Λιναρδατος

Ο Π. Κανελλόπουλος, ο Βαν Φλιτ, η Ιστορία

Κύριε διευθυντά
Κατά τα εγκαίνια της φετινής Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, αφιερωμένης στους Αμερικανούς, μπήκε και πάλι στο στόχαστρο ορισμένων ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος για δύο υποθετικές φράσεις που του αποδίδονται από την Αριστερά, σχετικάἀ με κάποιους «νέους Παρθενώνες» και κάποια φράση στον στρατηγό Βαν Φλιτ: «Ιδού ο στρατός σας». Η αλήθεια είναι η εξής: Το 1948 ο Κανελλόπουλος ως υπουργός Στρατιωτικών (και άρα στο στόχαστρο της Αριστεράς) επισκέφθηκε το στρατόπεδο Μακρονήσου, όπου είπε σε συγκέντρωση εκτοπισμένων: «Οι Ελληνες που κάποτε χτίζαμε Παρθενώνες, σήμερα αλληλοσκοτωνόμαστε». Αυτή τη φράση το τότε ΚΚΕ τη διέστρεψε και με την προπαγάνδα την πέρασε μέχρι σήμερα ως εξής: «Εδώ εσείς (δηλαδή οι εκτοπισμένοι) χτίζετε νέους Παρθενώνες». Το τι πράγματι είπε ο Κανελλόπουλος το κατέθεσαν επανειλημμένα δημοσίως, αλλά και σε μένα ιδιωτικά, δύο αυτήκοοι: ο εκτοπισμένος τότε εκεί, αείμνηστος πια, ακαδημαϊκός Κων. Δεσποτόπουλος και ο σπουδαίος δημοσιογράφος και πολεμικός ανταποκριτής, αείμνηστος επίσης, Γιώργος Καράγιωργας, που συνόδευε τον Κανελλόπουλο και ήταν παρών. Το ίδιο και με τον στρατηγό Βαν Φλιτ. Καθώς έχει καταθέσει ο Καράγιωργας, πάντα κοντά στον Κανελλόπουλο ως στρατιωτικός ρεπόρτερ, ο Βαν Φλιτ, σε μια εθιμοτυπική επιθεώρηση ελληνικών στρατιωτικών μονάδων, μίλησε στον Κανελλόπουλο με ενθουσιασμό για την οργάνωση και την πειθαρχία τους (1953). Τότε ο Κανελλόπουλος του απάντησε: «Και εσείς συμβάλατε στη δημιουργία αυτού του στρατού», εννοοώντας το δόγμα Τρούμαν. Πού το κακό ή η αναλήθεια; Και όμως αυτή η φράση διεστράφη σε «ιδού ο στρατός σας», δηλαδή σε παράδοση από τον Κανελλόπουλο του ελληνικού στρατού στους Αμερικανούς. Αυτά τα έχει διαψεύσει και ο ίδιος ο Κανελλόπουλος και άλλοι. Και εγώ το 1997 αντιδίκησα δημόσια μέσω της «Ν. Εστίας» με τον καθηγητή Δημ. Κιτσίκη επί του θέματος αυτού. Καιρός να σταματήσει αυτή η ανοησία, που είναι από εκείνες που μας κρατούν στην πολιτική υπανάπτυξη.

Δρ Διονυσιος Π. Αλικανιωτης

Η «μόνη αλήθεια» και οι θρησκείες

Κύριε διευθυντά
Το να ακολουθεί κανείς τη θρησκεία της οικογένειάς του και γενικότερα του τόπου του είναι κάτι το φυσιολογικό. Το να θεωρεί όμως κάποιος, και μάλιστα χωρίς κανέναν έλεγχο, ότι όλες οι άλλες θρησκείες είναι ψεύτικες και παραπλανητικές είναι λανθασμένο. Και όμως, όλοι σχεδόν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η μόνη σωστή και αληθινή θρησκεία είναι αυτή του τόπου τους. Αλλά το χειρότερο είναι ότι πολλοί, κυρίως αμόρφωτοι, στηρίζουν με φανατισμό τη θρησκεία τους και προβαίνουν σε ενέργειες με εμπαθή ζήλο, που προκαλεί έχθρα και μίσος. Το αποτέλεσμα αυτών των ακροτήτων είναι η, κατά καιρούς, διενέργεια θρησκευτικών πολέμων, που στοίχισαν πολλή δυστυχία, αλλά και ποταμούς αίματος, στην ανθρωπότητα.

Το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να πιστεύει ό,τι θέλει, δηλαδή η ανεξιθρησκία, μόλις τους τελευταίους αιώνες επικράτησε, αφού τον Μεσαίωνα αλλά και την Αναγέννηση ακόμα ήταν μια έννοια άγνωστη. Στην Ελλάδα αναγνωρίστηκε η ανεξιθρησκία ήδη από το 1822 και έκτοτε περιλαμβάνεται σε όλα τα Συντάγματα της χώρας. Αλλά και σε όλα τα πολιτισμένα κράτη σήμερα ισχύει το δικαίωμα των αλλόδοξων και αλλόθρησκων να πιστεύουν ό,τι θέλουν.

Θλιβερή εξαίρεση αποτελεί ο Μωαμεθανισμός, όπου οι δύο κύριοι κλάδοι του, ο σουνιτισμός και ο σιισμός, μισούνται θανάσιμα. Οι δύο αυτοί κλάδοι δημιουργήθηκαν μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, το 632 μ.Χ., οπότε και γεννήθηκε το πρόβλημα της πνευματικής διαδοχής του. Και οι μεν σουνίτες (που αποτελούν το 85% των μωαμεθανών) πιστεύουν ότι κανείς δεν μπορεί να διαδεχθεί τον Μωάμεθ στη φύση του ως προφήτη, και ότι με αυτόν ολοκληρώθηκε η θεία αποκάλυψη. Επομένως, ο θρησκευτικός διάδοχός του, ο χαλίφης, είναι ουσιαστικά μόνο ένας θεματοφύλακας της προφητικής κληρονομιάς. Αντίθετα, οι σιίτες πιστεύουν ότι ο Μωάμεθ ολοκλήρωσε μεν τον κύκλο της προφητείας αλλά μαζί με αυτόν δημιουργήθηκε, με τους διαδόχους του, η δυνατότητα για περαιτέρω θεία αποκάλυψη. Δηλαδή ο θρησκευτικός διάδοχός του, ο ιμάμης, που είναι αλάθητος, αποτελεί το μοναδικό μέσο αποκάλυψης του Κορανίου.

Είναι αστείο, αν δεν ήταν τραγικό, ότι οι διαφορές ανάμεσα στους σουνίτες και τους σιίτες είναι πολύ μικρές, αφού όλοι πιστεύουν ότι ο Αλλάχ είναι ο μοναδικός θεός, που είναι ελεήμων, παντοδύναμος και παντεπόπτης. Επίσης πιστεύουν ότι την Εσχάτη Ημέρα οι νεκροί θα αναστηθούν και θα κριθούν από τον Θεό, ώστε οι καλοί να πάνε στον παράδεισο και οι κακοί στην κόλαση. Τέλος, πιστεύουν ότι όλη η διδασκαλία του Μωάμεθ περιλαμβάνεται στο Κοράνιο. Επομένως οι μικρές ιδεολογικές διαφορές δεν δικαιολογούν τον φανατισμό και το μίσος, που έχει ως αποτέλεσμα, ακόμα και στις μέρες μας, να δημιουργούνται αξιοκατάκριτες και αδικαιολόγητες καταστάσεις αλλά και πόλεμοι.

Θλιβερό παράδειγμα του φανατισμού είναι και ο πόλεμος στη Συρία, που στοίχισε στη χώρα αυτή εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια πρόσφυγες. Βέβαια, στην περίπτωση αυτή, είναι προφανές ότι «έβαλαν το χεράκι τους» και οι μεγάλες δυνάμεις, σε μια προσπάθεια να αυξήσουν την επιρροή τους γενικότερα στη Μέση Ανατολή, που έχει τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου.

Το συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω είναι ότι η εμπάθεια και ο θρησκευτικός φανατισμός, σε κάθε τους μορφή, πρέπει να αποφεύγονται, αφού μόνο καταστροφές μπορούν να προκαλέσουν.

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός μηχανικός, Κηφισιά

Οι συγκεντρώσεις για το Μακεδονικό

Κύριε διευθυντά
Τυγχάνω αναγνώστης (συνδρομητής) της «Καθημερινής» για περίπου σαράντα χρόνια (τώρα κοντεύω τα 90) και πάντα εκτιμούσα την αντικειμενικότητα, σοβαρότητα και υπευθυνότητα στην ενημέρωση και τον σχολιασμό της επικαιρότητας. Ετσι, εξεπλάγην και ένιωσα θλίψη και απογοήτευση με το «Σχόλιο» του συνεργάτη σας κ. Μπουκάλα με τίτλο «Από τις πολλές μυριάδες στις λιγοστές χιλιάδες», όπου μας λέει ότι στη «...σαββατιάτικη διαδήλωση για το μακεδονολογικό...» στη ΔΕΘ συμμετείχαν «λιγοστές χιλιάδες» γιατί εκείνοι που συμμετείχαν στα προηγούμενα συλλαλητήρια «...δεν θέλησαν να γίνουν άλλη μια φορά ουραγοί φανατικών ακροδεξιών ηγεμονίσκων ή ακροατές φιλοχουντικών ομιλητών...»!!! Κατ’ αρχάς, αυτό το «Σχόλιο» όταν ομιλεί για «λιγοστές χιλιάδες», αγνοεί, ή σκοπίμως δεν αναφέρει, εγκύρως διατυπωθείσας εκθέσεις ότι η συμμετοχή ήταν πολύ μεγαλύτερη αλλά οι Αρχές, για να προστατεύσουν την εικόνα του πρωθυπουργού, έκαναν κάθε προσπάθεια για να μειωθεί η έκτασή της με πορείες παρακρατικών, χιλιάδες ΜΑΤ, πρωτοφανή εκτόξευση ισχυρών χημικών αερίων (όχι απλώς δακρυγόνων) και όλα αυτά την ώρα που επρόκειτο να αρχίσει η συγκέντρωση. Υπάρχει άλλωστε και σχετική τηλεοπτική εικόνα όπου φαίνεται το πραγματικό μέγεθος της συμμετοχής. Δεν γνωρίζω αν αυτοί (οι «λιγοστές χιλιάδες») ήταν όντως ακροδεξιοί, φασίστες, χουντικοί κ.λπ. αλλά, πώς να το κάνουμε, υπάρχουν και πολλοί Ελληνες, είτε Μακεδόνες είτε Παλαιοελλαδίτες, που αγαπούν την Ελλάδα και τη Μακεδονία, και δεν θα διστάσουν να το διακηρύξουν συμμετέχοντες σε κάποια εκδήλωση, χωρίς τη χρεία «ακροδεξιών ηγεμονίσκων...». Τώρα, αν η κυβέρνηση (και οι συνοδοιπορούντες) χαρακτηρίζει «Ακροδεξιά» κ.λπ. κάθε τι που δεν συμφωνεί με τις απόψεις και τις επιθυμίες της, είναι λυπηρό (έστω επιεικώς).

Χρηστος Ζιωγας, Πολιτικός Μηχανικός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ