Τασούλα Καραϊσκάκη ΤΑΣΟΥΛΑ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ

Ενας άδηλος φαύλος κύκλος

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

​Είναι ένα αφανές κακό, που παγιώθηκε με την κρίση. Καχυποψία. Διότι η κρίση συρρίκνωσε όχι μόνο εισοδήματα και γεννήσεις, αλλά και την εμπιστοσύνη των πολλών απέναντι σε θεσμούς και ανθρώπους. Η παγωμένη, κατηφής κοινωνία, τα ψέματα, οι απογοητεύσεις ενίσχυσαν τα στερεότυπα και την τάση να βλέπει κανείς παντού απειλές, ίντριγκες, συνωμοσίες. Στην έρευνα της ΔιαΝΕΟσις –που δόθηκε στη δημοσιότητα λίγα εικοσιτετράωρα μετά τον άγριο ξυλοδαρμό του Ζακ έξω από το κοσμηματοπωλείο– καταγράφεται το διάχυτο στην ελληνική κοινωνία κύμα καχυποψίας απέναντι στον «άλλο» – μόνο το 8% πιστεύει ότι «οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άξιοι εμπιστοσύνης».

Αυτή η υπερβολική επιφυλακτικότητα παρήγαγε περισσότερη κρίση, καθώς εμπόδισε τα σημαντικότερα από τα ζητούμενα: αλληλοκατανόηση, σύμπραξη, συνεργασία. Επηρέασε όχι μόνο την ουσία της πολιτικής, όπου κλιμακώνεται η πόλωση, αλλά και την οικονομία, αφού λειτουργεί ως τροχοπέδη σε χρήσιμες συνέργειες.

Είναι καρπός των ελληνικών παθογενειών –νοοτροπία του βολέματος, πελατειακό σύστημα, έλλειψη αξιοκρατίας, μαζικό άρμεγμα της «ανεξάντλητης» κρατικής «αγελάδας»–, αλλά και των αλλαγών στις αρχές που θεμελίωσαν τις παλιές κοινωνίες καταστρέφοντας την πίστη στη γραμμική πορεία προς ένα φωτεινότερο αύριο. Μέσα σε έναν όλο και πιο απόμακρο γραφειοκρατούμενο κόσμο παραγωγής και οργάνωσης, μια όλο και πιο δυσανάγνωστη, πολυσχιδή κοινωνία με εκρηκτικές συντεταγμένες, οξύτατους ανταγωνισμούς, εθνοκολαϊκισμούς, αντιμεταναστευτικά ρεύματα, φονταμενταλισμούς, το άτομο λησμόνησε τον άνθρωπο που υποβαστάζει τα κοινά πράγματα και στράφηκε έμφοβος μόνο στο ιδιωτικό του κουκούλι να βρει εκεί την ασφάλεια και τη δικαίωση, το ενδιαφέρον, την ευχαρίστηση, την επάρκεια. Ξεριζώθηκε από το παρελθόν του, οχυρώθηκε απέναντι στον μεταβαλλόμενο πολύπλοκο κόσμο του και, νωθρός (η νωθρότητα είναι ένας βιολογικός σκεπτικισμός, η αμφιβολία της σάρκας) ή πάλι εξαγριωμένος σαν ύαινα, επένδυσε μόνο στα οικεία.

Μια σκοτεινή συνθήκη, που εμποδίζει την ανθοφορία ενός πιο γόνιμου και ειρηνικού γίγνεσθαι. Μια κατάρα την οποία αποσείει μόνο η αναζήτηση της εξήγησης για τα δεινά που συντηρούν τα βάραθρα, τις αρνήσεις, τις απώλειές μας.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ