Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ισότητα φύλων και παρενόχληση

Κύριε διευθυντά
Η κ. Ξένια Κουναλάκη, στο πολύ ωραίο άρθρο της στις 27 Σεπτεμβρίου με τίτλο «Εν αναμονή της πρώτης», κάνει συγκρίσεις μεταξύ της πατρίδος μας και των ΗΠΑ, για το θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης των γυναικών. Στις ΗΠΑ έχει γίνει σάλος με τις αποκαλύψεις για επωνύμους, που τελικά οδηγήθηκαν στη φυλακή, όπως ο Μπιλ Κόσμπι, ή καθαιρέθηκαν αναμένοντας καταδίκη, όπως ο Χάρβεϊ Ουάινσταϊν. Και οι δημοσιογράφοι που έκαναν τις αποκαλύψεις πήραν βραβείο Πούλιτζερ. Στις ΗΠΑ η Δικαιοσύνη δεν αστειεύεται και δεν χαρίζεται. Θυμόμαστε τον εν ενεργεία τότε πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, που πήγε στο γραφείο του εισαγγελέα για την υπόθεση Μόνικα Λεβίνσκι. Εδώ ο Ανδρέας Παπανδρέου για το σκάνδαλο Κοσκωτά δεν καταδέχθηκε να πάει στο γραφείο του ανακριτή!

Στη χώρα μας φαίνεται πως όλα είναι ηθικά πλασμένα. Λόγω σεμνοτυφίας, φόβου, προκατάληψης, ποιος ξέρει, τα στόματα δεν άνοιξαν ακόμη. Οι άνθρωποι όμως σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης είναι ίδιοι, όπως έγραψε ο Θουκυδίδης: «Εως εάν η αυτή φύσις ανθρώπων η». Ο μέγας ιστορικός αναφερόταν στον πόλεμο, αλλά παραφράζοντάς τον, θα μπορούσαμε να πούμε «όσο παραμένει αμετάβλητη η ανθρώπινη φύση» και για το θέμα της παρενόχλησης.

Περιμένουμε, όπως γράφει και η κ. Κουναλάκη, την πρώτη καταγγελία. Και φυσικά όχι από διάθεση κουτσομπολιού, αλλά για να δούμε αν πλησιάζουμε, έστω από απόσταση, στο επίπεδο ελευθερίας - δημοκρατίας - ισότητας των δύο φύλων με τις ΗΠΑ.

Γαλουχηθήκαμε ατυχώς με το «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», αλλά σε πολλούς τομείς απέχουμε έτη φωτός από τα επιτεύγματα που στις ΗΠΑ θεωρούνται αυτονόητα, ενώ εδώ δυστυχώς είναι προς διεκδίκηση ακόμη.

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός, Μαρούσι


Εβδομηκοντούτης «και βάλε» ο δισκοβόλος στοχεύει, με αψεγάδιαστο στυλ, σε άλλη μια κατάρριψη ατομικού του ρεκόρ υπερπηδώντας το χάσμα γενεών, ρίχνοντας και αυτός το γάντι σε κάτι νιάτα του φραπέ και του καναπέ. Αντιγράφοντας Ουγκώ: «Τα σαράντα είναι τα γερατειά της νεότητας, τα πενήντα είναι η νεότητα των γερατειών». Ο επιστολογράφος της «Κ» με σαρκαστικό δρασκελισμό συνδέει το προσδόκιμο επιβίωσης με τους λογιστικούς κυβερνητικούς υπολογισμούς, τη δαμόκλειο σπάθη του χρέους, το φευγιό των νέων αγωνιώντας για τις δικλίδες ασφαλείας του μέλλοντος στη γηράσκουσα χώρα.

Τα πρώτα εκατό χρόνια είναι τα δύσκολα στην –προσεχώς– μουσειακή αυτή χώρα

Κύριε διευθυντά
Η αντικατάσταση των νυν υπέρ τα εβδομήκοντα χρόνια ηλικίας από νεότερους θα γίνεται εσαεί, αλλά σε σταδιακά μειούμενους αριθμούς, φυσικά χωρίς τα δικαιώματα των μέχρι τώρα, λύνοντας τελειωτικά και αποτελεσματικά το δύσκολο πρόβλημα του συνταξιοδοτικού.

Η Ε.Ε. ελπίζει βάσιμα στη δημογραφική διάσταση του ελληνικού προβλήματος, γι’ αυτό πιέζει να πάρει σύντομα ό,τι μπορεί τώρα, από αυτά που έχουν φορτωθεί τα υπομονετικά, υπάκουα υποζύγια. Το μόνο λάθος υπολογισμού Τσίπρα, Τσακαλώτου, και πιθανόν και Ε.Ε., είναι το ηλικιακό προσδόκιμο.
Δυστυχώς γι’ αυτούς το προσδόκιμο είναι 83 χρόνια! Παρατείνεται λοιπόν το μαρτύριο της υπομονής των δανειστών για άλλα 13 χρόνια!

Ο κίνδυνος είναι ακόμη σημαντικότερος, γιατί το δημογραφικό θα περιορίσει και τελικά θα εξαλείψει τις δυνατότητες εξόφλησης του ελληνικού χρέους. Μετά την εγκατάλειψη της Ελλάδας από επιχειρηματίες, τη νεολαία και επιστήμονες, που με αιματηρές οικονομίες του δύστυχου αυτού λαού ετοίμασαν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, θα περιοριστεί ώσπου να εξαλειφθεί η οικονομική ανάπτυξη. Θα περιοριστεί μέχρι μηδενισμού η ανανέωση του πληθυσμού.

Οι λίγοι υπερήλικες κάτοικοι της αρχαιολογικής και μουσειακής αυτής χώρας, που θα μπορούσαν να αποπληρώνουν μέρος του τεράστιου χρέους, δεν θα έχουν δυνατότητα πολλαπλασιασμού, αλλά και δεν μετέχουν σε κανένα παραγωγικό επίπεδο. Πολύ σύντομα θα εξαντληθούν τα ελάχιστα υπολείμματα –οικονομικής αξίας– αποθέματα. Μένει η μοναδική, πραγματικά αξιόλογη, εξασφάλιση για τους δανειστές.

Η περίκλεια επένδυση της Ακρόπολης θα μπορούσε σε καλή τιμή να εξασφαλίσει αποπληρωμή τόκων. Αν προσθέσουμε και άλλες αρχαιότητες και γενικά όλα τα τιτλοποιηθέντα στο υπερταμείο, φαίνεται ότι οι δανειστές μας πέτυχαν και εξασφάλισαν «την καλή», εις το διηνεκές! Κι όταν με το καλό εξαντληθούν τα 99 χρόνια υποθήκευσης, είναι ζήτημα αν θα υπάρχουν πλέον κάτοικοι ελληνικής καταγωγής στον τόπο αυτό για να τα διεκδικήσουν!

Δημ. Γ. Σμυρλης, Συντ/χος λυκειάρχης

Λήμνος, η παράδοση του μουτασερίφη

Κύριε διευθυντά
Σε λίγες μέρες η Λήμνος θα γιορτάσει την επέτειο της απελευθερώσεώς της από τον τουρκικό ζυγό, που έγινε στις 8 Οκτωβρίου 1912. Την ημέρα αυτή έφθασε στη Λήμνο ο στόλος μας με ναυαρχίδα το εύδρομο «Γεώργιος Αβέρωφ» και στόλαρχο τον Παύλο Κουντουριώτη και αναίμακτα κατέλαβε τη Λήμνο, διότι μετά την απόβαση ελληνικού αγήματος, ο Τούρκος μουτασερίφης παραδόθηκε χωρίς όρους. Ακολούθησαν οι δύο ναυμαχίες της «Ελλης» και της «Λήμνου», κατά τις οποίες ο στόλος μας, πάντα με τον «Γ. Αβέρωφ» ναυαρχίδα, επέφερε μεγάλες καταστροφές στον τουρκικό στόλο και τον ανάγκασε να κλειστεί στα στενά, από τα οποία δεν τόλμησε να ξεμυτίσει πλέον και δεν μπόρεσε η Τουρκία να μεταφέρει στρατεύματα από την Ασία στο μέτωπο του πολέμου, με αποτέλεσμα τη νικηφόρο προέλαση του στρατού μας, κατάληψη Θεσσαλονίκης κ.λπ. Μετά την απελευθέρωση της Λήμνου, ο Κουντουριώτης απελευθέρωσε και άλλα νησιά του Αιγαίου Πελάγους. Η Λήμνος γιορτάζει την επέτειο αυτή με δοξολογία, παρέλαση στρατού και μαθητιώσας νεολαίας, με μεγάλο ενθουσιασμό.

Σήμερα, το εύδρομο «Γεώργιος Αβέρωφ» είναι πρυμνιοδετημένο στον όρμο του Φαλήρου, αλλά για λόγους συμβολικούς και επιθυμίας των Λημνιών, πιστεύω ότι πρέπει να βρίσκεται πάντα στον Κόλπο του Μούδρου, από τον οποίον εξορμούσε για τις νικηφόρες ναυμαχίες του.

Αλεξανδρα Καραβια - Λαμπαδαριδου, Συνταξιούχος συμβολαιογράφος, Αγία Παρασκευή

Το πλοίο, το πέλαγος κι εμείς το πλήρωμα

Κύριε διευθυντά
Η χώρα μας μοιάζει με ξεθωριασμένο πανί που το παρασέρνει ο άνεμος. Η οικονομική κρίση έχει πλέον καταστεί κανονικότητα και οι Ελληνες αισθάνονται βαθιά απογοητευμένοι. Ομως, το να παραδινόμαστε δεν αποτελεί λύση. Οπως τόσες φορές στο παρελθόν, στο σταυροδρόμι της Ιστορίας, οφείλουμε να κάνουμε το μεγάλο βήμα μπροστά. Ποιος το 1821 υποπτευόταν με τι ψυχή, με τι ανδρεία, θα καταφέρουν οι Ελληνες να ζήσουν ελεύθεροι; Ποιος το 1897 μπορούσε να προβλέψει ότι, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, όχι μόνο θα είχαμε ξεπεράσει τις οικονομικές δυσκολίες, αλλά θα είχαμε θέσει τα θεμέλια της σύγχρονης ύπαρξής μας και θα είχαμε μετεξελιχθεί σε ισχυρή φωνή του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι; Ποιος το 1940 προέγνωσε ότι η Ελλάδα δεν έμελλε να λυγίσει στον φασισμό παρά μόνο μετά εννέα μήνες σκληρής μάχης για κάθε σπιθαμή των προγονικών μας χωμάτων – υπερασπιζόμενη τα πάτρια περισσότερο από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα;

Σήμερα, δεν έχουμε μπροστά μας έναν πόλεμο με όπλα. Αλλά τον πόλεμο με τον εαυτό μας. Αληθινός μας εχθρός είναι η έλλειψη εθνικής αυτοπεποίθησης. Σε μια εποχή που τόσοι διαλεχτοί συμπολίτες μας φεύγουν στο εξωτερικό, διψώντας για δημιουργία, όπου εκατομμύρια δεινοπαθούν ζώντας σε άθλιες συνθήκες και αισθάνονται πικρία και οργή, η λύση δεν είναι η εθνική αυτοκτονία: μονόδρομος είναι η ριζική εθνεγερσία. Η τελευταία βέβαια θα επέλθει μόνο αν πιστέψουμε στις δυνατότητές μας και αφήσουμε πίσω τον παθογενή εαυτό μας.

Το μείζον όμως είναι ότι ελλείπει ένα εθνικό αφήγημα. Εχουμε την τάση να σχετικοποιούμε τα πάντα, από το πλέον ασήμαντο έως και τα ζωτικότερα ζητήματα: από το αν θα πρέπει τα μέλη της εθνικής μας αντιπροσωπείας να ενδύονται και να συμπεριφέρονται με τρόπο που να προσήκει σε σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος έως και τα εθνικά μας σύμβολα και τις παραδόσεις.

Για να ευτυχήσει η Ελλάδα, πρέπει να κοιτάξει τις ρίζες της και να αναθαρρήσει. Μια κρίση ενοχής που ξεκινά από τα οικονομικά ζητήματα σαρώνει όμως την ίδια την εθνική μας ταυτότητα. Αντιμετωπίζουμε με δυσφορία την αρχαία κληρονομιά μας «καθώς δεν δίνει λύση στο πρόβλημα», απαξιώνουμε την ιστορία και το έργο της Εκκλησίας, λες και είναι ξένο σώμα προς τον ελληνισμό, και όχι φανός στις προσπάθειές του ανά τους αιώνες, και εν γένει αντιμετωπίζουμε με καχυποψία τις βάσεις του πολιτισμού μας, όπως παραδείγματος χάριν τις ευρωπαϊκές μας καταβολές, τη δημοκρατία και τους θεσμούς της, τον νομικό μας πολιτισμό, τους αγώνες που δώσαμε ενωμένοι στο παρελθόν για να αποκτήσουμε αυτά για τα οποία σήμερα αδιαφορούμε. Αντί να παίρνουμε θετικές επιδράσεις απ’ όλα τα προαναφερθέντα, τα αποκηρύσσουμε από τη συνείδησή μας. Για να νικήσουμε τον πόλεμο εναντίον του αυτοκαταστροφικού εαυτού μας και να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο που βρισκόμαστε, θα πρέπει να αναστοχαστούμε: πώς θέλουμε να είναι η Ελλάδα μας αύριο; Τι είναι αυτό που μας συνέχει ως Ελληνες, που μας διαφοροποιεί, που μπορεί να μας βοηθήσει να ανασυγκροτηθούμε; Πρέπει να ξαναβρούμε τον Ελληνα. Ξεχάσαμε ότι ζούμε στη χώρα που αποτελεί κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού, ενώ παράλληλα απαξιώνουμε τη σύγχρονη φυσιογνωμία μας: γινόμαστε σταδιακά έθνος αποσυνάγωγων της διεθνούς κοινότητας και κλεινόμαστε στον εαυτό μας, απεκδυόμενοι την εθνική μας υπερηφάνεια και αισιοδοξία.

Ιδίως όσοι ανήκουμε στη νέα γενιά χρωστάμε στους εαυτούς μας να αναζητήσουμε τα υλικά με τα οποία θα δημιουργηθεί μια καλύτερη Ελλάδα. Προσωπικά, δεν έζησα κατά τρόπο βιωματικό την εποχή που η χώρα μας ευημερούσε. Μου φαίνεται –και φαντάζομαι σε πολλούς ακόμη– αδιανόητο το πώς οι παππούδες ή οι γονείς μας, ξεκινώντας από περιβάλλον ταπεινό και με εφόδια περιορισμένα, πέτυχαν ανοδική κοινωνική κινητικότητα. Μου φαίνεται σχεδόν ξένο να οραματιστώ μια παραγωγική Ελλάδα, πλούσια και μονοιασμένη, που να ξεπεράσει τη λαίλαπα του μικρο-οφέλους, που να έχει εξεύρει τον βηματισμό της. Εχουμε, με άλλα λόγια, ξεχάσει πώς είναι να δημιουργείς και να απολαμβάνεις τους καρπούς της δημιουργίας σου. Αν δεν πιστέψουμε στο μεράκι της ελληνικής ψυχής, στη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, αν δεν αναλογιστούμε το παρελθόν μας και αν δεν στηριχτούμε σε αυτό για να γυρίσουμε σελίδα, τότε θα εξαφανιστούμε. Το πέλαγος λοιπόν, το μέλλον, βρίσκεται μπροστά μας. Εμείς πρέπει να ανασυγκροτηθούμε μέσα από ιστορική ενδοσκόπηση, ανασυντάσσοντας τις δυνάμεις μας και οικοδομώντας ένα νέο εθνικό ιδεολόγημα που θα μας επιτρέψει να ξανοιχτούμε, χωρίς φόβο αλλά με αισιοδοξία: έχουμε το πέλαγος, έχουμε το πλήρωμα, χρειαζόμαστε το πλοίο...

Σταθης-Ραφαηλ Πασγιανος, Φοιτητής Νομικής

Ο «θετικός ήρωας» και οι καθοδηγητές

Κύριε διευθυντά
Αναζητώντας τον αντίστοιχο για την εποχή μας «θετικό ήρωα» του ακμάσαντος στη Σοβιετική Ενωση σοσιαλιστικού ρεαλισμού, δεν τον βρήκα στους αστροναύτες και στους πρωταγωνιστές των ταινιών επιστημονικής φαντασίας ή στα πρότυπα των σκληροτράχηλων πεζοναυτών ή των μελών των Ομάδων Υποβρυχίων Καταστροφών ή των αγοριών και των κοριτσιών που δουλεύουν την ημέρα και φοιτούν το βράδυ σε νυκτερινά σχολεία ή στους φοιτητές που αριστεύουν ακόμη και στις συνθήκες υπό τις οποίες λειτουργούν τα ελληνικά πανεπιστήμια.

Ο «θετικός ήρωας», ως έννοια γενική, αντιστοιχεί σε αυτό που, σε ένα παράλληλο πεδίο, θεωρείται πολιτική ή κοινωνική «ορθότητα» και, προβαλλόμενο στην οθόνη της κοινής αντίληψης, υποβάλλει στην ισχύ του κάθε λογική αντίρρηση και φανατίζει τα πλήθη των οπαδών του. Ο «θετικός ήρωας», ως λατρευτικό είδωλο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, φλόγιζε τις καρδιές και τις συνειδήσεις, πυράκτωνε τους πόθους και φτέρωνε τα όνειρα της μεγάλης αλλαγής, αποτέφρωνε σταδιοδρομίες και σταδιο-δρομείς στους δρόμους του αγώνα, της θυσίας και της αυταπάρνησης. Ηταν απόλυτα συνειδητοποιημένος. Συντόνιζε το βήμα του με τους ρυθμούς της ιστορίας. Αυτάρκης. Αντρειωμένος και συντροφικός.

Γεμάτος αυτοπεποίθηση και δύναμη. Γίγαντας της ιδέας, πήγαινε να διασπάσει την πανούργα ταύτιση του συστήματος με τη μοίρα και τη φυσική τάξη, να συντρίψει τα δεσμά τους και, περνώντας στην αθανασία, να γίνει ο «Νικητής Ηρωας» της ανθρώπινης τραγωδίας. Στη σημερινή επικρατούσα «ορθότητα» δεν βρήκα κανένα στοιχείο από όσα ταιριάζουν στον «θετικό ήρωα» του σοσιαλιστικού ρεαλισμού ή στα συγκεκριμένα παραδείγματα που ανέφερα στην αρχή και που ήταν άλλοτε οδικοί χάρτες για την καθοδήγηση της νεολαίας. Αντί γι’ αυτά, νομίζω πως εντόπισα κάτι διαφορετικό: μια συμπάθεια, μια ωραιοποίηση, έναν σχεδόν θυσιαστικό εξαγνισμό όχι απολύτως υγιών καταστάσεων, έναν κατακλυσμό τρυφερής συναισθηματικότητας για την Ενοχή και εχθρικής αποστροφής για τη Δίκη. Σαν να είναι καμωμένος αυτός ο κόσμος για τη δικαίωση του αρχέγονου Κακού και για την καταδίκη του, διά μέσου των αιώνων αναγνωρισμένου, Καλού. Και αναρωτιέμαι, μαζί με τον Θεμιστοκλή στο στενό της Σαλαμίνας: «Ω δαιμόνιοι! Μέχρι τίνος πρύμναν ανακρούετε;». Δεν το βλέπετε ότι πάμε σούμπιτοι πισωδρομίς να τσακιστούμε στα βράχια;

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Τα Λατινικά ήταν το «κερασάκι»

Κύριε διευθυντά
Η κατάργηση του μαθήματος των Λατινικών ήταν η φυσική απόρροια του ευτελισμού του κατά τα τελευταία 40 έτη, αφού, με τη μεταρρύθμιση του 1976, περιορίστηκαν οι τάξεις και οι ώρες διδασκαλίας του, και έπαψε η διδασκαλία Λατίνων συγγραφέων (Βιργίλιος, Κικέρων, Οράτιος, Οβίδιος κ.ά.). Σημειωτέον, ότι με το εξεταστικό σύστημα για τα ΑΕΙ που ίσχυσε ώς το 1979, οι υποψήφιοι διαγωνίζονταν σε ἀγνωστό πρωτότυπο λατινικό κείμενο, που μάλιστα υπαγορευόταν, όπως ακριβώς γινόταν και με τα Αρχαία Ελληνικά. Ετσι, το μάθημα ήταν δύσκολο και κρίνονταν η ευστροφία και η ικανότητα των διαγωνιζομένων. Με την καθιέρωση της εξέτασης σε αποκλειστικά γνωστό κείμενο, το μάθημα έλαβε χαρακτήρα αποστήθισης και γελοιοποιήθηκε.

Δυστυχώς, τα Λατινικά αντιμετωπίζονταν πάντα εχθρικά στην ελληνική εκπαίδευση, ακόμη και από φιλολόγους, λόγω του «κόμπλεξ ανωτερότητας» των Ελλήνων σχετικά με τη θεώρηση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού ως υπέρτερου, αλλά ακόμη και της παλαιότερης καχυποψίας εκκλησιαστικών παραγόντων, που πίστευαν ότι επιχειρείτο διείσδυση της Καθολικής Εκκλησίας μέσω της λατινικής γλώσσας, η οποία άλλοτε εχρησιμοποιείτο αποκλειστικά στη λειτουργική της ζωή.

Οι παράγοντες του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής προφανώς αγνοούν (ή θέλουν να αγνοούν) ότι η αρχαία ελληνική και λατινική γραμματεία συγκροτούν τους δύο πυλώνες των κλασικών σπουδών και της ανθρωπιστικής παιδείας, που εξήραν τον ορθό λόγο και την ελεύθερη σκέψη, τη δημοκρατία και τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και την ανάπτυξη των επιστημών και τεχνών. Αυτοί οι πυλώνες μαζί με τον χριστιανισμό αποτελούν (είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε πολλούς) τους τρεις θεμέλιους λίθους και την ταυτότητα του δυτικού πολιτισμού.

Οσο κι αν τα κλασικά γράμματα έχουν υποβαθμιστεί εδώ και χρόνια στα σχολεία των προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, τα Λατινικά κατέχουν ακόμη δεσπόζουσα θέση σε αυτά, οι δε πολιτειακοί, πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί αυτών των χωρών στη ρωμαϊκή παράδοση κυρίως βασίζονται. Τα πρωτότυπα επιτεύγματα των Ρωμαίων στο Δίκαιο (που συνεχίζει να ισχύει σε όλον το δυτικό κόσμο), στη διοίκηση, στην αρχιτεκτονική και στα δημόσια έργα, αλλά και η σπουδαία λογοτεχνία τους, παραμένουν σκοπίμως άγνωστα στην ελληνική εκπαίδευση.

Η λατινική γλώσσα, βάση πολλών ευρωπαϊκών γλωσσών και ορολογία πολλών επιστημών, χαρακτηρίζεται ειρωνικά από τους Ελληνες νεκρή, ενώ η αρχαία ελληνική όχι. Ομως, η λατινική γλώσσα είναι σήμερα ομιλούμενη σε κύκλους της Καθολικής Εκκλησίας και φημισμένων ιστορικών πανεπιστημίων της Ευρώπης, ενώ η αρχαία ελληνική δεν ομιλείται πουθενά. Οπως έγραψε ο Ζ. Καμπρέ στο συναρπαστικό μυθιστόρημά του Confiteor, «τα λατινικά είναι η πιο ζωντανή νεκρή γλώσσα». Ως προς την αντικατάσταση των Λατινικών από την Κοινωνιολογία (την επιστήμη του αυτονοήτου), που μάλιστα θα διδάσκεται προς 6(!) ώρες την εβδομάδα, προξενεί εντύπωση ότι το μάθημα αυτό δεν θα περιλαμβάνεται στην ομάδα των οικονομικών σπουδών, όπου είναι η θέση του. Τελικά, με την κατάργηση των Λατινικών, δυστυχώς φαίνεται πως δικαιώνεται ο γνωστός εθνικιστής, αν μη τι άλλο, Κων. Πλεύρης, που χρόνια τώρα ζητούσε από τα κανάλια όπου εμφανίζεται την κατάργηση του «ξενόφερτου» μαθήματος και την αντικατάστασή του από την Κοινωνιολογία!

Δρ Αριστοτέλης Αναγνώστου, Αθήνα

Η βροχηδόν χρήση ξενόγλωσσων λέξεων

Κύριε διευθυντά
Είμαι αναγνώστης της «Καθημερινής» από πολλών ετών. Θα ήθελα να σας κάνω γνωστό ότι συμφωνώ απόλυτα με τις επισημάνσεις των επιστολογράφων σας κ. Φίλιππου Ζαχαριάδη από το Σίδνεϊ της Αυστραλίας (με τίτλο «Διαμαντής λέγεται, Πέτρος Διαμαντής») και κ. Χάρη Χαραλαμπιδη από το Παλ. Φάληρο («Ρε παιδιά έλεος, λίγα ελληνικά παραπάνω»), στην εφημερίδα της 28/9/2018.

Επιπροσθέτως, θέλω να επισημάνω τις ξενόγλωσσες φράσεις/λέξεις που χρησιμοποιούνται, κατά κόρον, στην έγκριτη εφημερίδα σας. Είναι λυπηρό το πλούσιο λεξιλόγιο της γλώσσας μας να αντικαθίσταται από ξενόγλωσσες λέξεις. Πλέον αρχίζει να ενοχλεί μεγάλη μερίδα αναγνωστών σας. Σας παραθέτω μερικές λέξεις/εκφράσεις που χρησιμοποιούνται από τους συνεργάτες σας (μπρα ντε φερ, debate, break, risk, ad hoc κ.λπ.).

Εάν οι συνεργάτες σας επιθυμούν να χρησιμοποιούν τις ξενόγλωσσες λέξεις, ας τις γράφουν σε παρένθεση μετά την ελληνική λέξη/έκφραση.

Δημητριος Χαϊδας, Οικονομολόγος, Κηφισιά
 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ