Στέφανος Κασιμάτης ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Η δυσκολία της δημοκρατίας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ισως φταίει η φθινοπωρινή διάθεση, αλλά η εικόνα μόνο ένα αίσθημα τρυφερότητας μου προκαλεί. Διότι βλέπω, επιτέλους, τον Νίκο Φίλη να έχει αποκτήσει την τσάντα-σακίδιο, που είναι το φετίχ του συριζαίου. Μέχρι πρότινος, ο Φίλης είχε πάντα τα χέρια φορτωμένα με τις εφημερίδες και τα βιβλία που διαβάζει, τα έγγραφα της Βουλής, τη χαρτούρα που μαζεύεται μέσα στη μέρα. Τώρα και αυτός με την κομψή τσάντα-σακίδιο! Αξιοσημείωτη η χαριτωμένη αδεξιότητά του μπροστά στην καινοτομία: κρατάει την τσάντα σαν ζεμπίλι με λαχανικά που έρχεται από τη λαϊκή. Ακόμη δεν την περνάει στον ώμο...

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΦAΛHPEYΣ

Το παραδέχομαι. Μόλις άκουσα την είδηση (αργότερα διαψεύσθηκε) ότι ο Ζάεφ είχε εξασφαλίσει την πλειοψηφία των 80 βουλευτών για να περάσει τη συμφωνία από το Κοινοβούλιο, είπα μέσα μου: μακάρι! Μακάρι, διότι τουλάχιστον έπιασαν τόπο τόσα λεφτά που δώσαμε. Θα προτιμούσαμε να είχαν πάει στον βρόντο τόσα εκατομμύρια και μάλιστα για χρεοκοπημένη χώρα; Αλίμονο! Δεν εννοώ, προς Θεού, τίποτε το πονηρό. Ουδεμία σχέση με την εξαγορά της EDS του Κότσο από τους Κότσους της ΔΕΗ – μακριά από μένα παρόμοιοι συσχετισμοί. Εννοώ απλώς τις αμοιβές που πληρώναμε τόσα χρόνια στον συμπαθέστατο Μάθιου Νίμιτς για να μεσολαβεί...

Για να σοβαρευτώ τώρα, πολύ δύσκολο φαντάζει να κατορθώσει ο Ζάεφ να αποσπάσει τις οκτώ ψήφους που ψάχνει από την αντιπολίτευση του VMRO, ιδίως με τη φημολογία και τον σκανδαλισμό που έχει προκαλέσει στον κόσμο η πώληση της EDS. Οποιος βουλευτής αυτομολήσει προσκαλεί ο ίδιος την κατηγορία ότι εξαγοράστηκε, ότι πουλήθηκε. Ποιος θα τολμήσει, λοιπόν, και μάλιστα όταν δεν τα έχει πάρει; Το γεγονός, πάντως, υπενθυμίζει πόσο αβέβαιη είναι η εξέλιξη του Μακεδονικού στην παρούσα φάση. Η δε σύμπτωση του γεγονότος με τη διάσταση των κυβερνητικών εταίρων για την εξωτερική πολιτική υπενθυμίζει, επίσης, πόσο στενά συναρτημένες είναι οι πολιτικές εξελίξεις στην Αθήνα με εκείνες στα Σκόπια. Είτε στημένη είναι η διαφωνία μεταξύ Τσίπρα και Καμμένου είτε αυθόρμητη και ανεξέλεγκτη, αν πράγματι στα Σκόπια έβρισκαν τους οκτώ δεν θα είχε πια καμία σημασία.

Είναι περιττό να αναρωτιέμαι αν οι κυβερνητικοί με εξαπατούν με τις κινήσεις τους ή αν εγώ αυταπατώμαι, επειδή δεν μπορώ να δεχθώ την απουσία νοήματος στις πράξεις τους. Δεν έχει σημασία πού το πάνε και τι επιδιώκουν με όλα αυτά. Σημασία έχει ότι εξευτελίζουν διεθνώς και με τρόπο πρωτοφανή τη χώρα και τους θεσμούς της. Είναι καταγέλαστη η εικόνα μιας κυβέρνησης της οποίας ο υπουργός Αμυνας ανατρέπει την εξωτερική πολιτική, ευρισκόμενος μάλιστα σε επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ.

Τι να κάνουμε όμως; Ετσι είναι. Εν αντιθέσει με τις κρατούσες αντιλήψεις, ότι δήθεν μας αξίζει κάτι καλύτερο, η δυσκολία της δημοκρατίας είναι ότι παίρνεις αυτό ακριβώς που αξίζεις.

Τζούφια

«Δεν υπάρχει θέμα βάσεων». Οπως διαβάζω, απέκλεισε το ενδεχόμενο αυτό κατηγορηματικά η υφυπουργός Μερόπη Τζούφη! Και επειδή είναι κάπου στο Παιδείας, υπέθεσα κι εγώ ότι αναφέρεται στις βάσεις για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Αναφερόταν όμως στις βάσεις που προσέφερε στους Αμερικανούς ο Καμμένος. Μία ακόμη τζούφια, όπως λέμε...

Ψαρεύει ο κακόμοιρος

Πιστεύω στον καπιταλισμό και, γι’ αυτό, εγώ τον πελάτη τον σέβομαι και δεν θα του φερθώ ποτέ αχάριστα. Θα ήθελα λοιπόν πάρα πολύ –για την πλάκα του πράγματος, εννοείται– να μπορούσα να έβαζα τον τίτλο «Η επιστροφή του Πανίκα Ψωμιάδη», αλλά το βλέπω αβέβαιο το εγχείρημα. Περισσότερο θα έλεγα ότι είναι μια επικοινωνιακή άσκηση επί χάρτου παρά μια σοβαρή υποψηφιότητα. Κατ’ αρχάς, η αμφιβολία στη γλώσσα. «Δεν έκρυψα ποτέ ότι είχα θέληση για τον Δήμο Θεσσαλονίκης» και «δεν έχω πρόβλημα να είμαι υποψήφιος». Τέτοιες κουβέντες δεν ανήκουν σε προετοιμασμένο και αποφασισμένο υποψήφιο, αλλά σε επίδοξο υποψήφιο που ψαρεύει στήριξη.

Καταλαβαίνω τον καημό του Παναγιώτη. Τόσα σκουπίδια ανακυκλώνονται στην πολιτική. Εδώ ο Λεβέντης και πόσοι άλλοι καραγκιοζαίοι είναι στη Βουλή, είναι στην πολιτική· και αυτός, ο αυθεντικός Καραγκιόζης, να μένει εκτός; Για μια καταδίκη για παράνομη διαγραφή προστίμου; Βαρύ το πλήγμα! Δεν μπορεί να χωνέψει ο Παναγιώτης πως ο κόσμος προχώρησε, πως έγινε ακόμη χειρότερος, ενώ αυτός, ο πρώτος διδάξας, είναι πεταμένος στη γωνία. Είναι όπως με τα περίφημα «DKW» της δεκαετίας του 1950, αν τα θυμάστε. Στην εποχή τους θεωρούνταν πολύ καλά αυτοκίνητα, κάποιοι τα κράτησαν μέχρι και τη δεκαετία του 1970· τώρα, υπάρχουν ως ανάμνηση μόνο. Είπε, λ.χ., για να δείτε πόσο ξεπερασμένος είναι πια από τα πράγματα, ότι «η Θεσσαλονίκη χρειάζεται δήμαρχο που να ενώνει». Πού έχει μείνει ο κακόμοιρος; Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται πρωτίστως δήμαρχο που να μην καταλήγει στη φυλακή, κι αυτός αναμασά τη ρητορική του 1990. Φοβάμαι ότι ούτε ο Ιβάν, που είναι πολύ καταναλωτικός, δεν θα ψωνίσει Πανίκα. Εξάλλου, ακούγεται ότι θα κατεβάσει Παπαμιμίκο για δήμαρχο... 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ