«Ένα από τα ωραία με την ηθοποιία είναι ότι σου επιτρέπει να ζεις ζωές άλλων ανθρώπων χωρίς να πληρώνεις το τίμημα», έχει πει ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Επιτυχημένο ως ευφυολόγημα. Αλλά, επί της ουσίας, ο Αμερικανός σταρ μάλλον έχει άδικο. Γιατί κάθε ηθοποιός που σέβεται την ηθοποιία και έχει πάθος γι' αυτήν πληρώνει τίμημα –και μάλιστα μεγάλο– για να μπορέσει να βγει στη σκηνή και να δώσει σάρκα και αίμα στους χάρτινους ήρωες τους οποίους καλείται να ζωντανέψει. Το τίμημα είναι η σκληρή δουλειά, η αφοσίωση, οι μικρότερες ή μεγαλύτερες προσωπικές θυσίες – και το ότι αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να βάλει σε κάθε ρόλο ένα κομμάτι από την ψυχή του. Αυτός είναι ο κοινός παρονομαστής των οκτώ κυριών που φιλοξενούμε σήμερα στο «Κ» και των διαδρομών τους στην τέχνη που επέλεξαν να υπηρετούν. 

 

 

Γιούλικα Σκαφιδά: Τρεις ηρωίδες σε μία

Στο Εθνικό Θέατρο, το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του νομπελίστα Λουίτζι Πιραντέλο σμίγει ξανά με τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι (σε διασκευή και ενορχήστρωση του Νίκου Κυπουργού) στην παράσταση-ύμνο στο θέατρο και στους ανθρώπους του, την οποία σκηνοθετεί ο Δημήτρης Μαυρίκιος. «Ένας θίασος προσπαθεί να διασκευάσει σε θεατρικό έργο ένα διήγημα. Οι σκηνοθετικές εντολές, όμως, προκαλούν σύγχυση στους ηθοποιούς, οι οποίοι στο μεταξύ ταυτίζονται τόσο πολύ με τους ρόλους τους, ώστε διώχνουν τον σκηνοθέτη προκειμένου να ζήσουν τις ζωές των χαρακτήρων που υποδύονται!» εξηγεί η Γιούλικα Σκαφιδά. Η ίδια υποδύεται... τον εαυτό της, αλλά όχι μόνο. Σε κάποιες σκηνές «συναντά» μια Ιταλίδα, τη Μομίνα, αλλά και την Ιουλιέτα, τη γνωστή σαιξπηρική ηρωίδα. «Είναι απόλαυση να δουλεύω με τον Μαυρίκιο. Ποτέ δεν θα υψώσει τη φωνή του, ποτέ δεν θα προσβάλει τον ηθοποιό. Και πλέον, το να περνάω καλά σε μια δουλειά είναι το ζητούμενο. Δεν ήταν πάντα αυτονόητο. Η γενιά μου κάπως τα μπέρδεψε. Νομίζαμε ότι όσο πιο πολύ ταλαιπωρούμασταν στις πρόβες, τόσο πιο υψηλή τέχνη κάναμε», λέει γελώντας. Τι άλλο χωράει στη ζωή της εκτός από το θέατρο; «Ο αθλητισμός. Αγαπώ την άσκηση. Μαζί με την υποκριτική, αποτελούν το γιν και το γιανγκ που με κρατούν σε ισορροπία».

«Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», Εθνικό Θέατρο, Κεντρική Σκηνή, Κτίριο Τσίλλερ, από 11/11

 

 

Βίκυ Παπαδοπούλου: Η ζωή είναι ένας χορός που μαθαίνεται

Το ευρύ κοινό τη γνώρισε μέσα από την τηλεόραση και τη συνεργασία της με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη. Η ίδια, πάντως, διαχειρίστηκε με ψυχραιμία τη δημοσιότητα. Απέφυγε συνειδητά την υπερέκθεση. «Με ενδιαφέρει να εκτίθεμαι μόνο ως ηθοποιός», λέει. Αυτό θα κάνει και φέτος στο θέατρο Θησείο, στην παράσταση «Ένα μάθημα χορού» του Μαρκ Σαν Ζερμέν, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπογδάνου. Πρόκειται για μια «δραματικά αστεία και τραγικά ειλικρινή κομεντί γύρω από το ερώτημα “τι θα πει νορμάλ;”» και η Βίκυ Παπαδοπούλου υποδύεται μια ταλαντούχα χορεύτρια, στην οποία ένας σοβαρός τραυματισμός στοιχίζει την καριέρα της στο Μπρόντγουεϊ. Το αγαπά το θέατρο. «Παρά τις δυσκολίες, τους φόβους και την ανασφάλεια που συνεπάγεται, αυτή η δουλειά με κάνει ευτυχισμένη. Μέσα από τις “διαδρομές” της έχω γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό μου αλλά και τους γύρω μου, έχω μάθει να μοιράζομαι τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου – ήμουν πολύ εσωστρεφής και επιφυλακτική κάποτε. Έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος». Μαζί της στη σκηνή θα είναι ο Γιωργής Τσαμπουράκης, στον ρόλο ενός καθηγητή Γεωφυσικής με σύνδρομο Άσπεργκερ. «Το έργο δείχνει πώς δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι, προσπαθώντας να έρθουν σε επαφή και να ακολουθήσουν ένα κοινό μονοπάτι, αρχίζουν να βλέπουν καθετί μέσα από μια νέα οπτική. Είναι μια σπουδή πάνω στις κοινωνικές αναπηρίες και τις συναισθηματικές αγκυλώσεις. Και αποδεικνύει ότι η ζωή είναι ένας χορός που μαθαίνεται βήμα βήμα...»

«Ένα μάθημα χορού», Θέατρο Θησείο, από 29/10 

 

 

Πέγκυ Σταθακοπούλου: Μάνα, μητέρα, μαμά

«Τα τελευταία χρόνια ήταν συνειδητή επιλογή μου να μη δουλεύω πολύ, για να είμαι κοντά στην κόρη μου, την οποία απέκτησα με δυσκολία». Φέτος, όμως, η Χριστίνα είναι σχεδόν 15 και η Πέγκυ Σταθακοπούλου καλείται να εξασφαλίσει χρόνο και ενέργεια για δύο παραστάσεις και τα γυρίσματα μιας τηλεοπτικής σειράς. «Είναι πρόκληση και στοίχημα με τον εαυτό μου. Θα δω πόσο πειθαρχημένος είναι ο ψυχισμός μου, πόσο τα “εργαλεία” μου ως ηθοποιού βρίσκονται σε εγρήγορση, θα μετρήσω τις δυνατότητες και τις αντοχές μου», λέει. Στο Olvio υποδύεται τη Μάργκαρετ στο «Μη σκοτώνεις τη μαμά» της Σάρλοτ Κήτλυ. Στο θέατρο Σταθμός θα είναι η Κάτια στον «Ήχο του όπλου» της Λούλας Αναγνωστάκη. Κοινός παρονομαστής; Το πώς μια μητέρα διαχειρίζεται τη σχέση της με τα παιδιά της και πώς κρατάει «ζωντανό» το κορίτσι μέσα της. Η ίδια πώς είναι ως μητέρα; «Ξέρω μόνο ότι έχω προσπαθήσει να “συναντιόμαστε” με την κόρη μου ως γυναίκα με γυναίκα, από την πρώτη στιγμή που την πήρα στην αγκαλιά μου. Η αγωνία μου είναι να της δείχνω την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου, γιατί είναι ο μοναδικός άνθρωπος που με έχει αγαπήσει με τον τρόπο που έχω ανάγκη να αγαπιέμαι. Και μάλιστα, χωρίς να της υποδείξω το παραμικρό».

«Μη σκοτώνεις τη μαμά», Θέατρο Olvio / «Ο ήχος του όπλου», Θέατρο Σταθμός, από 09/11

 

 

Κόρα Καρβούνη: Ελλάδα, ένας βυσσινόκηπος

Θα παίξει για πρώτη φορά σε έργο του Άντον Τσέχοφ – στον «Βυσσινόκηπο» που ανεβάζει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. «Είναι εντυπωσιακό πώς ένα κείμενο του 1904 τοποθετείται στο σήμερα. Ο “Βυσσινόκηπος” αφηγείται την ιστορία ενός κόσμου που χάνεται. Αλλά οι ήρωές του αρνούνται να δουν τις αλλαγές, μολονότι βρίσκονται μπροστά στα μάτια τους. Κάπως έτσι δεν είναι και η σημερινή Ελλάδα έως έναν βαθμό; Δυσκολεύεται να αποβάλει το παρελθόν, δεν δέχεται εύκολα το νέο, το διαφορετικό», λέει για το νέο της θεατρικό περιβάλλον. Υποκριτικά πώς θα προσεγγίσει τον ρόλο της Βάρια, «ενός πλάσματος απαρηγόρητου»; «Οι σκηνές είναι αριστοτεχνικά γραμμένες. Δεν χρειάζονται επιτήδευση, αλλά αλήθεια και απλότητα. Μόνο έτσι συγκινείς το κοινό». Η κουβέντα μας έγινε τη μέρα που το κίνημα #MeToo, κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης, συμπλήρωνε έναν χρόνο. Πόσο μας αφορά στην Ελλάδα; ρώτησα την Κόρα Καρβούνη. «Μας αφορά, αλλά όχι στον ίδιο βαθμό. Η δική μας βιομηχανία θεάματος δεν συγκρίνεται με την αμερικανική. Πάντως, it takes two to tango. Καθένας βάζει τα όριά του. Το έκανα από μικρή. Σε καλεί ο σκηνοθέτης στο γραφείο του μία, δύο, τρεις φορές για να συζητήσετε για την παράσταση; Την επόμενη φορά, είσαι σαφής: “Κύριε σκηνοθέτα, ό,τι θέλετε ας το δούμε στην πρόβα...» 

«Βυσσινόκηπος», Θέατρο Χορν, από 24/10

 

 

Νάντια Κοντογεώργη: Η αγάπη... ομορφαίνει

Τι ώρα μπορώ να σας καλέσω; της έγραφα στο sms. «Έχω πρόβα 11.00-15.00 και 17.30-00.30. Στο ενδιάμεσο ευχαρίστως να μιλήσουμε», μου απάντησε. Σε δύο παραστάσεις θα τη δούμε αυτή τη σεζόν. Στo μιούζικαλ «Ματίλντα» είναι η Μις Χάνεϊ, «ένα τρομαγμένο πλάσμα που καταφέρνει με κόπο να ξεπεράσει τους φόβους της». Στην «Παναγία των Παρισίων», στο πλευρό του Δημήτρη Πιατά, είναι η Εσμεράλδα – «δυναμική, υπερασπίζεται με γενναιότητα το αξιακό της σύστημα». Κοινός παρονομαστής; «Η ενσυναίσθηση και το νοιάξιμο για τους άλλους», λέει η Νάντια Κοντογεώργη. Πόσο ανεβάζει τον πήχη της δυσκολίας το γεγονός ότι το κοινό θα είναι κυρίως παιδικό; «Όποτε πας να κάνεις τερτίπια, τα πιτσιρίκια δεν ανταποκρίνονται, χρειάζονται ευθύτητα και αμεσότητα». Η κουβέντα έρχεται στον Κουασιμόδο. Μήπως έχουμε θεοποιήσει την ομορφιά; «Δεν μεγάλωσα ως όμορφο κορίτσι, δεν γυρνούσαν όλοι όταν έμπαινα στην τάξη. Θεωρούσα ότι η εξυπνάδα είναι το δυνατό χαρτί μου. Όταν συνειδητοποίησα πόσες αλλαγές έπρεπε να κάνω στον εαυτό μου για να γίνω όμορφη με βάση τα ισχύοντα πρότυπα, είπα: Ας είμαι... εγώ! Γι' αυτούς που με αγαπούν, άλλωστε, πάντα θα είμαι όμορφη. Όπως ο Κουασιμόδος για την Εσμεράλδα».

«Η Παναγία των Παρισίων», Θέατρο Παλλάς, από 03/11 / «Ματίλντα», Θέατρο Ακροπόλ, από 26/10

 

 

Αλεξάνδρα Αϊδίνη: Ταξίδι σε μια νέα «χώρα»

Ο 15χρονος Κρίστοφερ είναι ένα παράξενο αγόρι, το μυαλό του δουλεύει με τρόπο ιδιαίτερο. Ξέρει πολλά για τα μαθηματικά και λίγα για τους ανθρώπους. Του αρέσει να φτιάχνει χάρτες, δεν αντέχει να τον αγγίζουν και δεν μπορεί να πει ψέματα. Ένα βράδυ, βρίσκει νεκρό τον σκύλο της γειτόνισσάς του και αποφασίζει να βρει τον ένοχο. Αυτή η ιστορία θα ζωντανέψει στη σκηνή του θεάτρου Καρέζη, στο «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα;» του Σάιμον Στήβενς, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη έχει τον ρόλο της Σιόμπαν. «Είναι η δασκάλα του Κρίστοφερ, φύλακας άγγελος και alter ego του. Τον στηρίζει, τον ενθαρρύνει, είναι για εκείνον ο συνδετικός κρίκος με έναν κόσμο του οποίου τους κώδικες δεν μπορεί να κατανοήσει», εξηγεί. «Και με δεδομένο ότι το αγόρι εμφανίζει μια μορφή αυτισμού, δείχνει τι σημαίνει ένα σωστό εκπαιδευτικό σύστημα όταν έχει να κάνει με τέτοια παιδιά, που είναι προικισμένα, αλλά χρειάζονται ιδιαίτερη προσέγγιση. Η τέχνη, άλλωστε, είναι ωραίος τρόπος για να πολεμήσει κανείς τη δαιμονοποίηση – έτσι δεν αντιμετωπίζεται από πολλούς το θέμα του αυτισμού;» Γιατί πρέπει κανείς να δει αυτή την παράσταση; τη ρωτώ. «Γιατί είναι μια συναρπαστική περιπέτεια, κυριολεκτικά, αλλά και υπαρξιακά, ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Και γιατί θα γνωρίσει μια νέα “χώρα”, σκέψεων και συναισθημάτων». 

«Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα;», Θέατρο Τζένη Καρέζη, από 07/11

 

 

Θάλεια Σταματέλου: Μια αρχιτέκτων στον Γιούγκερμαν

Μέχρι που πέρασε στο Πολυτεχνείο για να σπουδάσει Αρχιτεκτονική, ήταν ένα πολύ συνεσταλμένο παιδί που έτρεμε την έκθεση μπροστά στους άλλους. Στη διάρκεια των σπουδών της μπήκε σε μια θεατρική ομάδα. Παρόρμηση της στιγμής; Άσκηση θάρρους. Το σίγουρο είναι ότι κάτι μέσα της ενεργοποιήθηκε. «Ένιωσα ότι αυτό ήθελα να κάνω!» Σήμερα, τελειόφοιτος του ΕΜΠ, αλλά απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, η Θάλεια Σταματέλου αυτόν τον δρόμο ακολουθεί. Στον «Γιούγκερμαν» του Μ. Καραγάτση, που ανεβάζει ο Δημήτρης Τάρλοου στο θέατρο Πορεία, θα τη δούμε στον πρώτο της μεγάλο ρόλο. Περιμένει την πρεμιέρα «με χαρά, ευγνωμοσύνη και μια γλυκιά ανυπομονησία». Υποδύεται τη Βούλα. «Είναι ένα πλάσμα χωρίς σώμα, όλο μάτια – έτσι την περιγράφει ο Καραγάτσης. Ο έρωτας που συνδέει εκείνη και τον Γιούγκερμαν ξεπερνά τον σαρκικό πόθο: είναι η ένωση δύο ψυχών. Ο ένας είναι το λιμάνι του άλλου». Έτσι ονειρεύεται η ίδια τον έρωτα; «Η ανάγκη μας να βρούμε έναν άνθρωπο για να συνδεθούμε βαθιά είναι έμφυτη σε όλους μας. Απλώς η εποχή μας έχει μια προσκόλληση στο φαίνεσθαι κι αυτό μας εμποδίζει να επικοινωνήσουμε με ειλικρίνεια, υψώνει τείχη εγωισμού και ματαιοδοξίας».

«Γιούγκερμαν», Θέατρο Πορεία, από 28/11

 

 

Ιωάννα Παππά: Μπορεί ο έρωτας να νικήσει τα πάντα;

Δύο οι παραστάσεις και για την Ιωάννα Παππά τους επόμενους μήνες. Στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει για δεύτερη σεζόν σε σκηνοθεσία του Τάσου Ιορδανίδη, είναι η Οφηλία. Και στο θέατρο Πορεία, στο «Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους», που σκηνοθετεί η Μαριλίτα Λαμπροπούλου, είναι η Τζόσι. Πώς καταφέρνει να περνά από το ένα θεατρικό «σύμπαν» στο άλλο; «Όταν οι πρόβες είναι ακόμα σε εξέλιξη, πράγματι είναι δύσκολος ο χειρισμός των διαφορετικών συνθηκών. Άπαξ και δημιουργηθεί όμως η παράσταση και “εγκατασταθώ” σ' αυτήν, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα», λέει. 

Μιλάει με ενθουσιασμό για το έργο του Ευγένιου Ο’Νιλ. «Πρόκειται για το κύκνειο άσμα του και έχει πολλές αυτοβιογραφικές αναφορές για την ταραγμένη οικογενειακή ζωή του. Διαδραματίζεται στον αμερικανικό Νότο. Οι ήρωες ζουν σε ένα αυστηρό και πολύ συντηρητικό κοινωνικό πλαίσιο, που δεν τους επιτρέπει να νιώσουν ελεύθεροι ούτε αξιοπρεπείς. Έχουν κακή σχέση με τον εαυτό τους, άρα και με τους άλλους. Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον, η Τζόσι, αν και παριστάνει τη σκληρή για να επιβιώσει, έχει την πεποίθηση ότι ο έρωτας έχει τη δύναμη να αλλάξει και να νικήσει τα πάντα – ψευδαίσθηση, όπως θα αποδειχθεί. Τα όνειρα πραγματοποιούνται; Ή είναι καταδικασμένα να αποτυγχάνουν στην πραγματική ζωή; Υπάρχει χώρος για το θαύμα; Αυτά τα ερωτήματα είναι στον πυρήνα του έργου».

«Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους», Θέατρο Πορεία, έως 06/11 / «Άμλετ», Altera Pars, έως 15/12

 

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ