Δεν είναι απλώς ένα σινεμά. Δεν είναι απλώς ένα όμορφο ή ένα ιστορικό σινεμά. «Όταν μπαίνεις στο Ολύμπιον, συμμετέχεις σε μια καλλιτεχνική εμπειρία», μας είπε ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για το κτίριο αυτό, που βρίσκεται εδώ και δεκαετίες στη βορειοανατολική απόληξη της πλατείας Αριστοτέλους, γωνία με Μητροπόλεως, και συμπληρώνει φέτος είκοσι χρόνια ως έδρα του φεστιβάλ της πόλης.

Το Ολύμπιον άρχισε να κατασκευάζεται το 1938, αλλά κατά τη διάρκεια του πολέμου βομβαρδίστηκε και χρειάστηκε να φτάσουμε στη δεκαετία του ’50 για να σχεδιαστεί ξανά από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Ζακ Μοσέ, ώστε να προκύψει τελικά το σημερινό κτίσμα με τη νεοκλασική αστική αρχιτεκτονική, τους έξι ορόφους και το δαιδαλώδες εσωτερικό. Το 1960, έπειτα από πρωτοβουλία του Παύλου Ζάννα, φιλοξενήθηκε στο Ολύμπιον η Πρώτη Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου – είναι η στιγμή του ιστορικού χορού της Αλίκης Βουγιουκλάκη κατά τη διάρκεια της απονομής των βραβείων, ενός χορού στον οποίο ο καβαλιέρος της, ο εφοπλιστής Μάριος Νομικός, προέκυψε μέσω πλειοδοτικού διαγωνισμού, με τα χρήματα να διατίθενται υπέρ του Δημοτικού Βρεφοκομείου Θεσσαλονίκης. Ένα μικρό κεφάλαιο στη μυθολογία του κτιρίου. 

Η διοργάνωση στην πορεία άλλαξε όνομα, άλλαξε «σπίτια», το 1992 έγινε διεθνής και το 1998 επέστρεψε στο ανακαινισμένο τότε Ολύμπιον. «Οι ξένοι που έρχονται κάθε χρόνο μένουν με το στόμα ανοιχτό όταν μπαίνουν στον χώρο», μας λέει ο κ. Ανδρεαδάκης. «Το Ολύμπιον είναι από τους τελευταίους παραδοσιακούς κινηματογράφους που υπάρχουν στην Ευρώπη, που έχει την παλιά αίγλη της κινηματογραφικής αίθουσας και όχι του multiplex. Με τη μεγάλη οθόνη, το ψηλό ταβάνι, το θεωρείο, όλο αυτό που σου δίνει την εντύπωση ότι ζεις σε αυτή τη χρυσή εποχή του σινεμά». 

 


Υψηλές παρουσίες στους χώρους του Ολύμπιον: η Κατρίν Ντενέβ μια από αυτές.

 

Φεστιβαλική ατμόσφαιρα

Το Ολύμπιον έχει τη μαγική ικανότητα να δημιουργεί στιγμές που υπερβαίνουν τη θέαση μιας ταινίας. Είναι η γοητεία της αρχιτεκτονικής του, η θέα του Θερμαϊκού όταν βγαίνεις έξω, η φθινοπωρινή δροσιά της Θεσσαλονίκης, το σινεφίλ κλίμα, η φεστιβαλική ατμόσφαιρα. Είναι όλα αυτά, και όποιος έχει περάσει έστω και έναν Νοέμβριο από τις αίθουσες του ιστορικού κινηματογράφου το ξέρει. «Κάθε γωνιά του, κάθε καρέκλα είναι και μια ανάμνηση, κινηματογραφική, φιλική, κρυφή, απόρρητη. Είδα ανθρώπους να ερωτεύονται μέσα στο Ολύμπιον, ανθρώπους που γνωρίστηκαν για πρώτη φορά, είδα ανθρώπους να βγαίνουν από την αίθουσα κλαίγοντας», λέει ο κ. Ανδρεαδάκης. 

Είδε, επίσης, και γνώρισε πολλές από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του παγκόσμιου σινεμά. Αναφέρει τον Κόπολα, τον Βέντερς, τον Γαβρά, ηθοποιούς και ανθρώπους του χώρου, αναφέρει όμως και τους κατοίκους της πόλης, που περνούν να πουν ένα «γεια», τους επισκέπτες του φεστιβάλ που αγαπούν πολύ το σινεμά. Κάποτε, μέσα στην αίθουσα, ο Παντελής Βούλγαρης αναρωτήθηκε: «Γιατί κάνουμε αυτές τις ταινίες; Για την ανάσα σας, για τη συγκίνησή σας, για μια κουβέντα που μπορείτε να κάνετε μετά την προβολή». 

Το Ολύμπιον, εν τω μεταξύ, εξελίσσεται. Στις αρχές της χιλιετίας, οι αρχιτέκτονες Πρόδρομος Νικηφορίδης και Μπερνάρ Κουόμο πρόσθεσαν το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του εσωτερικού και ο στόχος σήμερα για τον χώρο είναι να συνεχίσει να εξελίσσεται. Όπως παράλληλα εξελίσσεται και ο ίδιος ο κινηματογράφος. Νέες τεχνολογίες εισάγονται, νέες ανάγκες δημιουργούνται. Φέτος, στο 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, χρειάστηκε να γίνει μια αναβάθμιση στα συστήματα του ήχου, ώστε να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις της νέας ταινίας του Αλφόνσο Κουαρόν, «Roma». Παλιότερα είχε χρειαστεί να τροποποιηθούν τα μέσα προβολής, να υιοθετηθούν νέες τάσεις, νέες ιδέες. Μόνο η γοητεία του μένει ίδια. ■

Πολλές από τις πληροφορίες του κειμένου προέρχονται από το επετειακό τεύχος #300 του περιοδικού του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης «Πρώτο Πλάνο».

 

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ