Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οταν ο Λουδοβίκος Α΄ερωτεύθηκε τη Λόλα

Κύριε διευθυντά
Εσχάτως ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας, ο Βαυαρός Χορστ Ζεεχόφερ, αναφέρθηκε, μάλλον χαριεντιζόμενος, στη διακυβέρνηση της Ελλάδος από τους Βαυαρούς του Οθωνα, ειπών: «Οι Βαυαροί κυβέρνησαν την Ελλάδα για ένα χρονικό διάστημα. Ισως θα ήταν καλύτερο αν δεν ήταν προσωρινό».

Ξεφυλλίζοντας όμως στην Παπαχαραλάμπειο Βιβλιοθήκη της Ναυπάκτου την αθηναϊκή εφημερίδα «Η ΕΛΠΙΣ», βρήκα μια «είδηση» η οποία δεν συνάδει με την αντίληψη του Βαυαρού πολιτικού και την οποία παραθέτω.

Η ΕΛΠΙΣ, 10.4.1848 - Την 8 τρ. προσεκλήθη ο κ. Μαυροκορδάτος εις τ’ ανάκτορα, ο βασιλεύς τω επρότεινε να υπάγη εις Μόναχον να συγχαρή τον νέον βασιλέα της Βαυαρίας διά την εις τον θρόνον ανάβασίν του. Ο κ. Μαυροκορδάτος τω απήντησεν, ότι αι οικιακαί του περιστάσεις δεν τω συγχωρούσι την απαιτουμένην διά την τοιαύτην αποστολήν δαπάνην· επί τη παρατηρήσει του βασιλέως, ότι η τοιαύτη δαπάνη θέλει γενή εκ του εθνικού ταμείου, ο κ. Μαυροκορδάτος απήντησεν ότι, ως φίλος της πατρίδος, οφείλη να παρατηρήση εις τον βασιλέα ότι η ελεεινή κατάστασις του εθνικού ταμείου, αμηχανούντος να πληρώση τους μισθούς των υπαλλήλων, δεν συγχωρεί τοιαύτην έκτακτον δαπάνην(...).

Πάντως θα προσέθετα ότι το πνεύμα οικονομίας, που φαίνεται να διέκρινε τον Φαναριώτη πολιτικό Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο (1791-1865), καλόν θα ήτο να το ενστερνισθούν και οι σύγχρονοι Ελληνες πολιτικοί.

Τέλος, σημειώνω ότι ο νέος βασιλεύς της Βαυαρίας ήτο ο μεγαλύτερος αδελφός του βασιλέως Οθωνος, ο Μαξιμιλιανός Β΄ (1848-1865) και ο παραιτηθείς ήτο ο βασιλεύς Λουδοβίκος Α΄, ένθερμος και σπουδαίος φιλέλλην, ο οποίος είχε ερωτευθεί παράφορα την χορεύτρια Λόλα Μοντέζ και έτσι, συνεπεία του σκανδάλου τούτου, παρητήθη.

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος


Πανεύκολο κουίζ: Πατριάρχης της σάτιρας και του αθάνατου αρχαίου χιούμορ, ανελέητος κωμωδιογράφος –με τέτοια υπερόπλα φόβος και τρόμος των συγχρόνων του– έντεκα γράμματα το όνομά του. Πολλοί και σήμερα διάκονοι αυτής της σύνθετης τέχνης ομνύουν στο όνομα του Αριστοφάνη και στα ανοξείδωτα στον χρόνο έργα του, καταθέτοντας τον όποιο δικό τους πνευματικό οβολό προς τέρψιν μας. Ο επιστολογράφος της «Κ» ξεφυλλίζει άλμπουμ αναμνήσεων από λαϊκές παραστάσεις, αποτίοντας φόρο τιμής σε κορυφαίους σεναριογράφους επιθεωρήσεων και χαρισματικούς ηθοποιούς που πρόσφεραν τα μέγιστα στην υπηρεσία του φιλοθεάμονος κοινού, χαρίζοντας άφθονο, γάργαρο γέλιο, συχνά μέχρι δακρύων αλλά και τροφή για κριτική σκέψη. Στη φωτογραφία, ο αλησμόνητος Σωτήρης Μουστάκας επί σκηνής στην αριστοφανική «Ειρήνη».

«Ενα μήνα ταξιτζού μες στην Αθήνα, είμαι και γαλίφα, βάζω και διπλή ταρίφα»

Κύριε διευθυντά
Tο δεύτερον ήμισυ του εικοστού αιώνα θα ήτο δυνατόν να χαρακτηριστεί επιτυχώς, εκτός από «εποχή της μίζας και της αρπαχτής», ως η εποχή του ελαφρού θεάτρου και της επιθεωρήσεως. Θυμάμαι πολύ καλά ότι στη δεκαετία του 1960 έξι υπαίθρια θέατρα λειτουργούσαν συγχρόνως, τρία στη λεωφόρο Αλεξάνδρας στο Πεδίον του Αρεως («Παρκ», «Μπουρνέλλη», «Λαμπέτη»), το «Ακροπόλ» στην Ιπποκράτους, το «Περοκέ» στη πλατεία Καραϊσκάκη και το θέατρο του Εθνικού Κήπου που είχε δημιουργήσει ο Βαγγέλης Λειβαδάς στη λεωφόρο Αμαλίας, πλησίον της πλατείας Συντάγματος και του Ζαππείου.

Στις σκηνές τους ανέβαιναν έργα θεατρικά ελαφράς επιθεωρήσεως, άλλοτε σχολιάζοντας και άλλοτε επικρίνοντας τα έργα και τα επιτεύγματα των πολιτικών αρχόντων της εποχής. Επιτυχημένες σάτιρες, γραμμένες από ταλαντούχους σεναριογράφους, παρουσιάζοντο στο κοινό από καλλιτέχνες που χόρευαν και τραγουδούσαν, προκαλώντας ασταμάτητα γέλια και χειροκροτήματα. Οι συγγραφείς των κειμένων, σχολιάζοντας την επικαιρότητα, έδιναν όντως «τα ρέστα» τους. Βέβαια και η εποχή ήταν πρόσφορη, καθώς έβριθε σκανδάλων και τα φαινόμενα διαφθοράς είχαν υπερβεί κάθε όριο.
Χαρακτηριστική ήταν η ατάκα που με επιτυχία ερμήνευε ο δημοφιλής κωμικός Γιάννης Βογιατζής, συνοδεύοντας τους στίχους με μορφασμούς και κινήσεις των χεριών:

«Σε μια χώρα μακρινή λεν πως γίνανε πολλά,
για να γίνουν υπουργοί, τα τσιμπήσανε καλά,
λένε πως δεν πήρανε κι άλλοι πως δεν δώσανε,
μα αν αυτοί δεν πήρανε, οι άλλοι πώς τσεπώσανε,
κι άμα δεν πληρώσανε, οι πρώτοι πώς μαγκώσανε»...

Το κοινό χειροκροτούσε και παραληρούσε στα γέλια. Ταυτόχρονα, οι συντάκτες των επιθεωρησιακών κειμένων δεν σχολίαζαν μόνο τις πράξεις της παρανομίας αλλά και ενέργειες της πολιτείας κείμενες εντός των ορίων της νομιμότητος και της λογικής. Προς τούτο θυμάμαι καλά μια ατάκα της επιθεωρήσεως του Εθνικού Κήπου με την οποία σχολιάζετο επιτυχώς η απόφαση της πολιτείας να παραχωρήσει για πρώτη φορά επαγγελματική άδεια οδηγού αυτοκινήτου-ταξί σε γυναίκες, νούμερο που εκτελούσε με χάρη και επιτυχία η ανεπανάληπτη Ρένα Ντορ, που σε έμμετρο λόγο έλεγε:

«Είμαι τώρα ένα μήνα ταξιτζού μες στην Αθήνα, κόσμο βάζω, κόσμο βγάζω, τη σημαία κατεβάζω, κι όπως είμαι και γαλίφα, βάζω και διπλή ταρίφα». Και συνέχιζε:

«Και το τι ακούω κάθε μέρα είναι για να μη σου λάχει, στ’ αυτοκίνητό μου μπαίνουν μία μέρα και δύο βλάχοι, και λέει ο ένας στον άλλο: ελιξίριο θα πάρου να του πιω να καρδαμώσω και να γίνω Δον Ζουάν, οπότε απαντάει ο άλλος: ελιξίριου μην πάρεις, είναι σκέτο σαμπουάν. Είναι σαπουνάδα σκέτη, την πασάραν του Μελέτη, την πασάραν του Πανούση κι άρχισε ο πισινός τους σαπουνόφουσκες να βγάζει σαν πλυντήριο ΖΑΝΟΥΣΙ»…

Φαντάζομαι ότι το φιλοθεάμον κοινό της Αθήνας θα επιθυμούσε και σήμερα μια τέτοια χαριτωμένη και έξυπνη σάτιρα. Ομως, το θέατρο της επιθεωρήσεως διέρχεται πραγματική κρίση, καθώς, αφ’ ης στιγμής εξέλιπαν οι Σακελλάριος, Γιαννακόπουλος και οι λοιποί συνεργάτες τους, έπαυσαν πια να εμφανίζονται νέοι αστέρες-σεναριογράφοι που να καυτηριάζουν με χιούμορ τα τεκταινόμενα στη χώρα μας, με μικρή, ίσως, εξαίρεση τον Μάρκο Σεφερλή. Εκτός και αν έχει μεταβληθεί επί τα βελτίω η νοοτροπία των κρατικών αξιωματούχων, με αποτέλεσμα να κυβερνούν άγιοι, οπότε δεν υπάρχουν πλέον μίζες και σκάνδαλα, πράγμα μάλλον απίθανο.
Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί λύση και θα αναβιώσει αυτό το θεατρικό είδος που τόσο αγαπήσαμε.

Αναστασιος Νασοπουλος, Τέως δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω και ΣτΕ

Οι ουρανοξύστες και το «μέτρον άριστον»

Κύριε διευθυντά
Είναι γνωστή και βιωμένη πλέον η εγκληματική κακοποίηση του αττικού λεκανοπεδίου, μιας από τις πλέον προικισμένες περιβαλλοντικά και ιστορικά γωνιές του πλανήτη και ταυτόχρονα γενέτειρας μερικών από τις μεγαλύτερες ιδέες που συνελήφθησαν ποτέ.

Ανάμεσά τους το μέτρο (η αποφυγή ακροτήτων) και η αρμονία (συνυφασμένη με την αρετή) με τον άνθρωπο σαν κεντρομόλο παράγοντά τους, ιδέες που εκκολάφθηκαν σχεδόν αυτονόητα μέσα από το ίδιο το τοπίο που τις περιέβαλλε. Γι’ αυτό και στην πορεία του ελληνισμού τα δημιουργήματά του, έντεχνα ή λαϊκά, προέκυπταν από το «μέτρoν άριστον», ενώ οι μεγαλεπήβολες γιγαντόσωμες κατασκευές δεν ταίριαξαν ποτέ στο πνεύμα και στην ουσία του.

Η κατασκευή ουρανοξυστών στην Αττική («μεσογειακών» ή μη) έχει συζητηθεί αρκετές φορές από το ’60 και μετά, σε εποχές όπου αυτοί αποτελούσαν και μέρος των μεταπολεμικών πρώιμων πολεοδομικών θεωριών (με απαρχή και «Βίβλο» τη Χάρτα των Αθηνών του 1940 και καταβολές από τη ville radieuse του 1930 και τους πύργους της μέσα σε αχανές πάρκο). Είχαν από τότε εκφραστεί οι αντιρρήσεις Ελλήνων και ξένων ειδημόνων σχετικά με τη συμβατότητά τους με τη φύση και το πνεύμα αυτού του τόπου.

Γιατί, πέραν του μέτρου, υπήρξε ανέκαθεν εδώ βαθιά ριζωμένη και η ιδέα της δημόσιας ζωής όπως αναπτύχθηκε επί χιλιάδες χρόνια στον υπαίθριο δημόσιο χώρο περισσότερο και λιγότερο μέσα στα κτίρια, των οποίων η παρουσία και η κλίμακα αποτελούσε το απαραίτητο πλαίσιο και συμπλήρωμά τους.

Για τους λόγους αυτούς αδυνατώ να κατανοήσω το σκεπτικό του έγκριτου συναδέλφου μου καθηγητή Γ. Αίσωπου, όπως εκτίθεται στο σχετικό άρθρο του της «Καθημερινής» της 30/9/2018, όπου οι ουρανοξύστες παρουσιάζονται ως μέρος μιας «εθνικής» ευκαιρίας. Αντίθετα, πιστεύω ότι αν και ολιγάριθμοι οι προτεινόμενοι νέοι «μεσογειακοί» ουρανοξύστες (με όσο οξύμωρη μπορεί να είναι αυτή η ορολογία) κινδυνεύουν να ανοίξουν τον ασκό του Αιόλου περιλαμβανομένων και των αντίστοιχων ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, των οποίων αποτελούν και την έκφραση.

Φυσικό επακόλουθο σε αυτή την περίπτωση θα ήταν, αντί να επιδιώκουμε στο μέλλον την κατασκευή μιας αρχιτεκτονικής φτιαγμένης για τον τόπο μας, να προσφεύγουμε ως πηγή έμπνευσης στις πολυάριθμες κατασκευασμένες μεγακατασκευές (λιγότερο ή περισσότερο «οικολογικές», και πάλι οξύμωρα) με ανταγωνιστικό αποκορύφωμα την περιβόητη Εξ-Τοπία των 1. 600 μ. και 300 ορόφων που σχεδιάζουν σήμερα οι Κινέζοι για τη Σαγκάη.

Αυτό θα ήταν από πλευράς μας μεγαλύτερη άρνηση των καταβολών και της παρακαταθήκης μας από οποιοδήποτε άλλο σχετικό ζήτημα, αφού τα δημιουργήματα της βουλιμίας μας θα τραυμάτιζαν καίρια και μόνιμα την πολύπαθη αττική γη, διαμορφώνοντας και νέα πρότυπα, αρχές και αξίες για τους επερχομένους.

Α. Δ. Τριποδακης, Αρχιτέκτων-πολεοδόμος ΕΜΠ-Harvard (MCPUD-GSD), πρόεδρος Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρείας, πρ. καθηγητής αρχ/κού-αστικού σχ/σμού Πολ. Κρήτης

Η σύγχρονη οδύσσεια ενός αυτοκινητόδρομου

Κύριε διευθυντά
Η εθνική οδός που είναι πανελληνίως γνωστή ως Πατρών-Πύργου, από τις δύο πρωτεύουσες νομών που συνδέει, έχει προ πολλού καταντήσει επικίνδυνος και δυσλειτουργικός δρόμος. Κατασκευασμένη αρχικά τη δεκαετία του 1950 και διαμορφωμένη στην παρούσα της χάραξη τη δεκαετία του 1970, υπολείπεται σχεδόν μισό αιώνα της εποχής μας και φαντάζει ακόμα πιο παρωχημένη σήμερα, μετά την ολοκλήρωση οδικών αξόνων όπως η Ιόνια Οδός και η Ολυμπία Οδός, της οποίας άλλωστε αποτελεί φυσική συνέχεια. Η ανάγκη ανακατασκευής της είναι επιτακτική και ως εκ τούτου διατηρείται στην επικαιρότητα, με σχετικές δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων, επισκέψεις τους στην περιοχή, αλλεπάλληλα δημοσιεύματα στα τοπικά ΜΜΕ, έως και ερωτήσεις στις συνεντεύξεις Τύπου που έδωσαν στη φετινή ΔΕΘ οι κ. Αλ. Τσίπρας και Κυρ. Μητσοτάκης.

Η προηγούμενη προσπάθεια αναβάθμισης της Πατρών-Πύργου σε κλειστό αυτοκινητόδρομο βασιζόταν σε 30ετή σύμβαση ΣΔΙΤ που υπέγραψε το 2007 το Δημόσιο με κοινοπραξία ελληνικών και ξένων εταιρειών, για την κατασκευή σειράς μεγάλων έργων της χώρας. Ως γνωστόν, η σύμβαση εκείνη αδρανοποιήθηκε το 2009 λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά, ύστερα από επαναδιαπραγμάτευση της κυβέρνησης Σαμαρά και με την εξασφάλιση πρόσθετης χρηματοδότησης από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (π.χ. 977 εκατ. ευρώ για την Ολυμπία Οδό), ενεργοποιήθηκε ξανά, με την ψήφιση του ν. 4219/2013 και ορίζοντα επανέναρξης των μεγάλων έργων το β΄ εξάμηνο του 2014. Η επανέναρξη αυτή έλαβε μάλιστα την έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις 18/12/2014, στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ 2014-2020, περιλαμβάνοντας και την πολύπαθη Πατρών-Πύργου.

Η πολιτική αλλαγή του Ιανουαρίου του 2015 προκάλεσε νέες καθυστερήσεις, με αποτέλεσμα και η Πατρών-Πύργου να παραμένει σήμερα αυτοκινητόδρομος στα χαρτιά, λόγω κυβερνητικής ολιγωρίας. Από τον Μάρτιο του 2015, μάλιστα, ο νυν υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης ζητούσε τη ματαίωση του υπάρχοντος διαγωνισμού, επιλέγοντας τελικά την ακύρωση της δουλειάς που είχε γίνει έως τον Δεκέμβριο του 2014 και τη διαβόητη «σαλαμοποίηση» του έργου σε 8 εργολαβίες (4 εκ των οποίων κατέληξαν σε όμιλο γνωστό για... βοσκοτόπια), αντί να προχωρήσει στην ενιαία δημοπράτησή του, βάσει και του προαναφερθέντος ν. 4219/2013.

Τρία χρόνια μετά, στις 6 Φεβρουαρίου του 2018, στο 9ο Περιφερειακό Αναπτυξιακό Συνέδριο Πατρών, ο κ. Σπίρτζης ισχυριζόταν ότι, άνευ εκπτώσεων τουλάχιστον 50%, το έργο της Πατρών-Πύργου δεν θα πραγματοποιείτο διότι (υποτίθεται) η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση δεν θα εγκρινόταν. Στην πραγματικότητα, εκπτώσεις τέτοιου ύψους χαρακτηρίζονται «ασυνήθεις» και, σύμφωνα με σχετική οδηγία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, απαιτούν λεπτομερέστερη αιτιολόγηση, γεγονός που εντέλει καθιστά ανενεργές τις οικονομικές προσφορές του γνωστού ομίλου Καλογρίτσα τουλάχιστον στις 2 από τις 4 εργολαβίες του, όπως αναφέρεται και σε πρόσφατα δημοσιεύματα. Ουσιαστικά δηλαδή, οι εκπτώσεις που θα αποτελούσαν, κατά τον κ. υπουργό, προϋπόθεση της χρηματοδότησης της Πατρών-Αθηνών από την Ε.Ε. δεν επιτρέπουν καν τον καθορισμό ημερομηνιών έναρξης του έργου.

Η εικοσαετής εμπειρία που έχω στην κατασκευή έργων τοπικής και εθνικής εμβέλειας στην Πελοπόννησο και στη Δυτική Ελλάδα, με πιο πρόσφατο την Ολυμπία Οδό, δεν μου επιτρέπει να είμαι αισιόδοξη για την Πατρών-Πύργου, καθώς πλησιάζουμε στο τέλος του 2018 και ακόμα συζητάμε την έγκριση των εργολαβιών από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Η κυβέρνηση, δηλαδή, έχει καταφέρει να μετατρέψει ένα προ πολλού «ώριμο» έργο σε σύγχρονη οδύσσεια...

Χριστινα Αλεξοπουλου, Πολιτικός μηχανικός, επιχειρηματίας της Αχαΐας, μέλος της Κεντρικής Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ

Η διαφύλαξη της κληρονομιάς μας

Κύριε διευθυντά
Το άρθρο της κυρίας Λίνας Μενδώνη, δρος αρχαιολόγου, πρώην γενικής γραμματέως του υπουργείου Πολιτισμού (Καθημερινή 30-9-2018), έχει στις μέρες μας την ιδιαίτερη σημασία του, προπάντων στο κλίμα των ρευστών καταστάσεων που μας οδηγεί η πραγματικότητα της λεγόμενης μεταμνημονιακής εποχής. Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένες οι γραμμές του κειμένου και είναι οι πλέον κατάλληλες να αποδώσουν λεπτομέρειες απίστευτων καταστάσεων και πρωτοφανών ενεργειών. Εκείνων μάλιστα που εκπορεύονται από πανίσχυρους νεοπλασματικούς φορείς, οι οποίοι πρόκειται πλέον να διαφεντεύουν τη δημόσια περιουσία.

Με τον μηχανιστικό τρόπο των μαζικών μεταβιβάσεων (λίστες κωδικών αριθμών) παρασύρθηκαν προς μοιραίους προορισμούς μνημεία, ιστορικοί τόποι, νεωτερικά διατηρητέα αρχιτεκτονήματα, ακόμη και μουσεία, «για αξιοποίηση και ρευστοποίηση από το Δημόσιο στο υπερταμείο, που εποπτεύεται από τους δανειστές και όχι από το ελληνικό Δημόσιο».

Σήμερα οι οφθαλμοφανείς αστοχίες και αυθαιρεσίες αυτών των πράξων, όλα αυτά, με τις κατάλληλες ενέργειες, ίσως να αρχίσουν να αναστρέφονται. Ομως θα παραμένει ευάλωτη η «γκρίζα ζώνη» εκείνων των κτιρίων τα οποία δεν προστατεύονται από το αυστηρό αρχαιολογικό δίκαιο. Εδώ, επισημαίνει η κ. Μενδώνη, είναι το πρόβλημα για τα νεότερα κτίρια.

Ως προς αυτά, θα πρέπει –κατά τη γνώμη μας– απαραιτήτως να ληφθούν υπόψη οι επιμέρους φάκελοι των κηρύξεων (διαγράμματα, ιστορικό, εισηγήσεις, σκεπτικό του διατάγματος-ΦΕΚ), ώστε να προσαρμοστεί αναλόγως η διαχείρισή τους, υπό τη διαρκή εποπτεία του υπουργείου Πολιτισμού.
Πάντως, αυτή η ήδη συντελεσθείσα πράξη μεταβιβάσεως παραπέμπει –εκτός από την προχειρότητα και την πλήρη άγνοια των πραγμάτων– σε ένα είδος άκρας σκοπιμότητας που φθάνει στα όρια του κυνισμού. Η πολιτιστική κληρονομιά είναι, αδιαμφισβήτητα, θεμελιώδες αγαθό για τους λαούς. Η διάβρωσή της (σκόπιμη ή όχι), από ένα σημείο και μετά, δεν θα είναι αναστρέψιμη.

Οι οικονομικές χρεοκοπίες αφθονούν στον πλανήτη και έχουν ενδεχομένως τα αντίδοτά τους. Ομως δεν γνωρίζουμε, προς το παρόν, να υφίστανται «μνημόνια» και άλλα... διαρθρωτικά μέτρα για τις περιπτώσεις τόσο ταχείας αποδιοργάνωσης των δομών της Παιδείας και του πολιτισμού.

Μανος Μπιρης, Ομότ. καθηγητής ΕΜΠ

Γονείς, φοιτητές και ανομία στα ΑΕΙ

Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα, μέσω της έγκριτης εφημερίδας σας, να υποβάλω ένα απλό ερώτημα. Οταν λέμε ότι έχουμε δημοκρατία, τι εννοούμε; Απόλυτη ελευθερία με ακριβή τήρηση των νόμων ή απόλυτη αναρχία; Και το λέω αυτό με αφορμή την κατάληψη του ΕΚΠΑ από αναρχικούς.

- Τι σημαίνει πανεπιστημιακό άσυλο; Ασυλο ιδεών ή άσυλο αναρχικών χωρίς το δικαίωμα της ευνομούμενης πολιτείας να επέμβει για την αποκατάσταση της τάξης;

Προβαίνουν σε πράξεις εγκληματικές, αναρχικές και η αστυνομία δεν προβαίνει σε καμία σύλληψη. Γιατί υπάρχει η αστυνομία;

Ο εκάστοτε υπουργός Παιδείας προβαίνει σε αλλαγές των μαθημάτων στα σχολεία, σε αλλαγή στις εισαγωγικές εξετάσεις στις ανώτατες σχολές, ανάλογα με την προσωπική του ιδεολογία. Είναι νόμιμο αυτό; Αυτό είναι το νόημα της πραγματικής δημοκρατίας; Να ενεργεί ο κάθε υπουργός ανάλογα με τη δική του γνώμη και να περνάει προς έγκριση από τη Βουλή με την υποτυπώδη πλειοψηφία του κυβερνώντος κόμματος;

Φιλοδοξούν και αγωνίζονται οι γονείς να ιδούν τα παιδιά τους επιστήμονες και απογοητεύονται από την κατάσταση που επικρατεί στις ανώτατες σχολές. Οι κυβερνώντες δεν πληροφορούνται πώς σπουδάζουν οι νέοι στα ευνομούμενα ευρωπαϊκά κράτη; Είμαστε ενταγμένοι στην Ευρωπαϊκή Ενωση μόνο οικονομικά; Δεν μας ενδιαφέρει η εκπαίδευση; Πώς θα επιτευχθεί αυτή με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην πατρίδα μας;

Ανδρέας Αλιπραντης, Χαλάνδρι

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ